Categorie: Column

  • Miet De Bruyn

    Meedeinen

    Aan boord van een (vracht)schip heerst een strikte hiërarchie. De kapitein op de Charlotta is niet autoritair, maar wel een krachtige leider en de bemanning heeft veel respect voor hem.

  • Miet de Bruyn

    Een wondere wereld

    Lang geleden was ik gedurende een aantal jaren havengids in de haven van Antwerpen en ontdekte ik zo een compleet andere wereld. Toen ontstond ook mijn belangstelling voor havens en vrachtschepen en ik probeerde met een bananenboot naar Colombia te reizen, wat me helaas niet lukte.

  • Miet De Bruyn

    Wat is waar?

    Van zes tot acht maart vond in Oostende het jaarlijkse Non-Fictie boekenfestival FAAR plaats. Op vrijdag zes maart woonde ik het openingssalon bij, dat ging over hybride schrijven. Volgens ChatGPT verwijst hybride schrijven naar het vermengen van verschillende stijlen, genres of vormen binnen één tekst. Het

  • Miet De Bruyn

    Twee brillen

    Wordt u soms ook zo misselijk van alle dwingende, giftige positiviteit rondom u? We móeten positief zijn, we móeten vrolijk, energiek, dynamisch en nog zoveel meer zijn. We móeten bewegen en sporten, we móeten uit ons hoofd komen en in ons lichaam… Als het niet zo lekker met ons loopt, dan is dat vast onze eigen schuld.

  • Miet De Bruyn

    Boe! Boe! Boe!

    Minder vergelijkingsprikkels blijken tot een rustiger emotioneel systeem te leiden en daardoor ook tot minder afgunst. Laat al je apparaten dus wat vaker voor wat ze zijn en pak een boek! Lees bijvoorbeeld het toepasselijke Offline van Marco Kunst, met prachtige futuristische illustraties van Yannick Pelegrin. In het jaar 2046 woont tiener Mike op een boerderij en staat hij op het punt te verhuizen naar Nieuw Babylon, de grote stad waar iedereen online is.

  • Miet De Bruyn

    ‘Laat er licht zijn’

    Al gauw wordt het weer kerst. Altijd, en in deze periode zeker, probeer ik uit alle macht te focussen op dat licht en niet op de duisternis, ook al gebeurt het ‘again, and again, and again, and again.’ Want naast alle afgrijselijke gruwel en ellende, die eeuw na eeuw maar doorgaan, gebeuren er  — gelukkig — ook hoopgevende dingen. Dat wil een Duitse vader zijn zoon ook laten zien in Een vluchtige vrede, de ontroerende young adult roman van de Italiaanse auteur Mattia Signorini.

  • Miet De Bruyn

    Een addertje onder het gras

    Opnieuw geïntrigeerd en nieuwsgierig naar de achtergrond van het Japanse experiment, ging ik grasduinen op internet en kwam ik uiteindelijk uit bij Maria Montessori. Door als volwassene concreet te beschrijven wat je ziet, wat je voelt, welke actie het kind ondernomen heeft, … geef je het kind erkenning, zonder een oordeel te vellen. Daardoor gaat het kind naar binnen kijken, naar zichzelf, en niet naar wat jij vindt over hem of over wat hij gemaakt heeft. Zo prikkel je zijn intrinsieke motivatie, waardoor ook zijn zelfstandigheid groeit en zijn vermogen tot zelfreflectie. Bovendien focus je zo op het leerproces en niet op het resultaat en, last but not least, creëer je een levenslange liefde voor leren.

  • Miet De Bruyn

    In mijn verbeelding  

    Lang geleden zag ik bij een vriendin een prachtige poster. Hij was van Duitse makelij en droeg de titel Lesen. Meer tekst stond er niet op en toch was die poster voor mij de ultieme voorstelling van dat begrip. Wat stond er dan verder wel nog op? Een grappig, beetje cartoonesk getekend mannetje, dat zit […]

  • Petronella Catharina

    Oma sjeest

    Soms heb ik wat medelijden met mezelf. Er is niemand in huis die mijn tegenslagen ziet of meemaakt en dan word ik wat soloverdrietig. En heus, het verdriet en medelijden mogen er van mij zijn. Het zijn gevoelens die erbij horen en ik laat ze toe. Bovendien weet ik dat ik nooit lang alleen maar verdrietig ben en medelijden hebben met mezelf is na een poosje uiterst vervelend en dus zet ik dan de muziek keihard aan, zing super vals mee met een popsong, eet vervolgens een lekker gebakje of snoep uit de koekjestrommel. Als ik het laatste koekje opgegeten heb, kan het leven zonder medelijden weer verder.

  • Miet De Bruyn

    Er is nog hoop

    De voorbije zomer was toevallig onze hele familie samen op de verjaardag van de oudste zonen van mijn jongste broer. ‘Zonen’ ja, want ze zijn een tweeling. 24 werden ze en toen ik hen ‘Gelukkige Verjaardag’ wenste, bedankten ze mij daar lief en beleefd voor, maar zeiden ze ook dat ze hun verjaardag eigenlijk niet meer wilden vieren.

  • Onze oudste kleinzoon leerde dit trimester op school voor het vak Nederlands over romantiek en realisme, niet alleen als literaire stromingen, maar ook over beide begrippen als levenshouding.

  • Petronella Catharina

    Oude Oma

    Op hernieuwde verkenningstocht door Nederland en om een beetje uit te rusten van de remigratie ging ik vorige week maandag naar Oude Willem en ik bleef daar een aantal dagen. ‘Ik heb je nooit over Oude Willem gehoord,’ zegt mijn dochter als ik haar over mijn uitstapje vertel. ‘Over al je andere Nederlandse vrienden heb […]

  • Miet De Bruyn

    Klein, kleiner, kleinst

    Hoe komt het dat kleine kinderen al van jongs af aan zo dol zijn op nog kleinere kinderen en vol overgave mee voor hen zorgen? Ten eerste is zorggedrag evolutionair gunstig, omdat het de samenhang van de groep en zo de overleving bevordert.

  • Petronella Catharina

    Knuffels

    Nu ik weer in Nederland woon, mis ik dat dichtbije dat ik had met mijn dochter en mijn kleinzoon en ben ik daarvoor afhankelijk van vakanties naar Australië of de bezoeken over en weer. Maar in die tussenpozen zijn er de beeldgesprekken, de vele beeldvoorleesuurtjes. Zoals vandaag. ‘Zal ik je eens lekker knuffelen?’ vraag ik mijn kleinzoon. ‘Dat kan toch niet, Oma? Ik kan je niet eens aanraken.’ ‘Nee, niet echt, dat is waar, maar jij weet vast wel iets te bedenken waardoor we toch kunnen knuffelen.’ Ik zie hem nadenken. Een moment later omarmt hij het scherm van de laptop en geeft er kusjes op.

  • Miet De Bruyn

    Maria en Bob

    Recent zag ik twee boeiende en uitstekende muziekfilms. De eerste was Maria, van regisseur Pablo Larraín, over het leven van de wereldberoemde operazangeres Maria Callas, met in de hoofdrol een schitterende Angelina Jolie. De tweede film was A Complete Unknown van regisseur James Mangold, met een briljante Timothée Chalamet als de jonge Bob Dylan. Je zou het op het eerste gezicht misschien niet zeggen, maar Maria en Bob hebben veel gemeen.

  • Petronella Catharina

    Olifantentranen

    Meteen zag ik in mijn gedachten welk boek ik voor mijn kleinzoon moest kopen toen hij in een videotelefoongesprek tegen me zei dat zijn tranen van verdriet net zo groot waren als de oren van een olifant. ‘Maar aan het einde van het jaar, als het hier in Nederland winter en koud is, ben ik […]

  • Miet De Bruyn

    Laat me wèl lachen!

    Steven van Ammel is literair journalist, columnist en boekhandelaar in de Brusselse boekhandel Passa Porta. In zijn recentste column in De Standaard der Letteren zegt hij dat de volgende vraag hem daar het vaakst gesteld wordt: ‘Kan u me misschien een grappig boek aanbevelen?’ Waar mensen dan, met een armbeweging richting de boeken, regelmatig nog aan toevoegen: ‘Of is het allemaal kommer en kwel?’ Dat is het helaas inderdaad vaak wel, ook in boeken.

  • Petronella Catharina

    Dozen vol liefde

    De eekhoorn moet afscheid nemen van de mier. ‘Niet met gejammer en wat zal ik je missen en kom gauw terug en zo’, want daar heeft de mier een hekel aan. Maar dat kan de eekhoorn niet beloven. Hij weet zeker dat hij aan de mier zal blijven denken en hem nooit zal vergeten. In Maar niet uit het hart heeft Toon Tellegen de mooiste dierenverhalen over afscheid verzameld.

  • Miet De Bruyn

    Gezond boerenverstand

    Tot ik er onlangs het volgende over las, had ik er nog nooit over gehoord: ‘Agro-ecologie is een ecologische benadering van de landbouw, waarbij optimaal gebruik wordt gemaakt van natuurlijke hulpbronnen en diensten, zonder deze te beschadigen.’

  • Petronella Catharina

    De houden-van tranen

    In mijn leven heb ik een aantal grote beslissingen genomen. Het pad in mijn leven veranderde door die momenten. De emigratie naar Australië was één zo’n beslissing. Ik verruilde mijn leven in een klein en vaak koud en regenachtig land naar een supergroot land aan de andere kant van de wereld waar de zon ontelbare uren schijnt en de afstanden groot zijn. Ik hou van Nederland, de mensen, de regen, de grijze lucht en de zonnekadootjes. Ik hou van het keuterige, het culturele, het spontaan kunnen koffiedrinken bij vrienden, familie. Ik hou van de taal, de discussies, het gefilosofeer. Ik hou van Nederlandse boeken. En toch kon ik die beslissing om weg te gaan maken omdat mijn liefde voor mijn Australische man groter was dan de grond onder mijn voeten. Maar het afscheid van Nederland was een houden-van vol tranen.