Categorie: Column

Al zolang ze weten, zijn olifant en zebra beste vrienden. Van poot tot snuit: dikke vrienden. Met heel hun hart: echte vrienden.

‘Ik ben al drie,’ zegt mijn kleinzoon en hij schudt nee als ik hem wil optillen. Ik probeer de winkelwagen heel interessant te maken. ‘Dit is niet zomaar een kar,’ zeg ik met een geheimzinnige blik, ‘dit is een speciaal piratenschip. En oma heeft een piraat nodig die in het schip staat en uitkijkt voor andere schepen op de oceaan.

Geef mij vrolijkheid, geef mij licht, betover mij, laat mij verdwijnen, geef mij een uitweg, laat mij ontsnappen, toon mij een andere wereld. Neem mij mee naar het Wonderland van Alice of naar de Andere Kant van de Spiegel. Laat mij alsjeblief genieten en lachen: glimlachen, monkellachen, schaterlachen. Huilen doe ik al vaak genoeg.

‘Komt Sinterklaas wel naar Australië?’ vroeg mijn vierjarige dochter een paar maanden na onze emigratie.  ‘Natuurlijk,’ zei ik terwijl ik helemaal niet nagedacht had hoe ik de Nederlandse tradities voort kon zetten.

Als kind al zat ik vaak liever te lezen, dan te spelen met vriendjes. Ik beken dat dit soms nog zo is. Lekker in de zetel bij de houtkachel, met een boek en een zacht dekentje. Een beker chocolademelk in mijn handen en de hond op mijn voeten. Uren en uren plezier

Je kan over zo’n stapelbed ook prachtige boeken schrijven. Dat doet Koos Meinderts in Stapelbedbroers. Waarin hij vertelt over de broers Rocco en Henk, die ook in een stapelbed slapen. ’s Avonds voeren ze daar gesprekken over van alles en nog wat.

Bruna was één van de mensen die door zijn kunst mij liet zien hoe in het leven eenvoud belangrijk en krachtig is, zoals ook de lessen van sommige eeuwenoude filosofen de eenvoud benadrukken. Dick Bruna verklaarde in interviews

De Nederlandse onderzoekster Dr Suzanne Mol concludeert o.a. dat kleuters meer kans hebben op een grotere woordenschat en ontluikende geletterdheid naarmate ze meer worden voorgelezen door hun ouders. Intuïtief weet ik ook dat de dagelijkse voorleesmomenten, toen als moeder en nu als oma, nog meer positieve waarde hebben. Het zijn koestermomenten die verbinden, versterken, verblijden, verbreden en verrassen, en indrukken achterlaten.

Ik deed jaren mijn best om oma te worden. Eind 2019 was het eindelijk zover. Een paar weken voor mijn kleinzoon geboren werd vroeg mijn dochter mij om met de baby in het Nederlands te communiceren en voor te lezen, zoals ik ook altijd met haar gedaan had. 

Toen ik in 1994, samen met mijn partner en onze drie kleine kinderen, in Cairns uit het vliegtuig stapte en met mijn gezinnetje richting Arrivals liep hoorde ik overal de Australische tongval om me heen. Ineens bedacht ik dat ik mijn kroost waarschijnlijk nooit meer zou voorlezen in het Nederlands.

Als ik me de kinderboeken uit mijn jeugd voor de geest haal, ben ik altijd verbaasd dat ik me nog zoveel herinner van de sfeer, de personages, de illustraties.