Mijn dochter is de liefste moeder op deze wereld.
Nou ja, dat vind ik dan.
Er zullen vast wel meer lieve moeders te vinden zijn, maar haar maak ik mee als moeder van mijn kleinkind. En ik ben knuffeltrots op hoe zij voor haar zoon zorgt. Hoe ze hem speels begeleidt, steunt, liefheeft. Ik leer daar veel van. Ik zie hoe mooi hij zich ontwikkelt. Hoe hij leert respectvol om te gaan met anderen, niet te pesten, sorry te zeggen voor zijn aandeel in een ruzietje. Hoe hij leert te luisteren, te observeren, zich in te leven, mee te helpen met taken die verricht moeten worden. Hoe hij leert voor de aarde en voor anderen te zorgen, maar ook hoe hij leert voor zichzelf te zorgen en voor zichzelf op te komen. Ik vind het prachtig om te merken hoe hij woorden weet te geven aan zijn gevoelens, hoe hij op een respectvolle wijze zijn grenzen aan kan geven. En hoe hij zich niet ideaal of perfect hoeft te gedragen, en gewoon zichzelf mag zijn.
Knuffelgemis
Nu ik weer in Nederland woon, mis ik dat dichtbije dat ik had met mijn dochter en mijn kleinzoon en ben ik daarvoor afhankelijk van vakanties naar Australië of de bezoeken over en weer. Maar in die tussenpozen zijn er de beeldgesprekken, de vele beeldvoorleesuurtjes. Zoals vandaag.
‘Zal ik je eens lekker knuffelen?’ vraag ik mijn kleinzoon.
‘Dat kan toch niet, Oma? Ik kan je niet eens aanraken.’
‘Nee, niet echt, dat is waar, maar jij weet vast wel iets te bedenken waardoor we toch kunnen knuffelen.’
Ik zie hem nadenken. Een moment later omarmt hij het scherm van de laptop en geeft er kusjes op. Daardoor worden er ook per ongeluk diverse toetsen op het toetsenbord ingedrukt en verliest hij het contact met mij.
‘Mama!’ hoor ik hem roepen. ‘Oma is weg.’
Als mijn dochter mij weer in beeld gebracht heeft, zegt hij: ’We hoeven niet altijd te knuffelen. Misschien heb ik nu helemaal geen zin om te knuffelen. Of doe ik net alsof ik geen zin heb.’
Knuffelmonster en knuffelscherm
‘Dat is wel grappig,’ zeg ik. ‘Ik ken een verhaal over een knuffelmonster die de hele dag door knuffels kreeg en dat werd hem gewoon te veel. Ik loop even weg uit beeld om dat boekje op te zoeken. Wacht je tot ik terug ben?’
Een minuut later laat ik hem het boek, Geen knuffels meer! – geschreven door Jane Chapman-, zien. Het is een mooi verhaal over Barry, het grootste knuffelmonster van het bos. Alle dieren willen met hem knuffelen, maar op een dag wil Barry niet meer dat iedereen hem de hele dag door knuffelt. Hij probeert oplossingen te bedenken voor zijn probleem, maar de knuffeltaak aan een ander dier geven is zo eenvoudig nog niet.
Als het uit is en we ook ons beeldgesprek af moeten sluiten, eindigt mijn kleinzoon ons gesprek met: ‘Mijn mama is mijn grootste knuffel, maar ik wil ook dat jij me altijd knuffelt, Oma. We moeten een knuffelscherm zoeken. En ik wil veel knuffels van papa. En van mijn andere oma met de opa die daarbij hoort. Maar van de buren hoef ik ze niet, hoor. Ik heb er al genoeg.’
