Wat als je maar vijftig seconden hebt om alles recht te zetten? In Vijftig seconden neemt Mireille Geus je mee in een bijzonder en gelaagd verhaal over Elle, een meisje dat zich liever verstopt dan opvalt. Thuis lijkt alles gewoon, maar dat is het niet: haar vader is een tijdwaker, iemand die ervoor zorgt dat de tijd zich netjes gedraagt. Elke dag krijgt hij precies vijftig seconden rust. Niet meer, niet minder.
Elles vader krijgt het steeds zwaarder. Hij blijft slapen, langer dan de vijftig seconden toelaten. Wanneer hij merkt dat hij het niet meer alleen kan oplossen, vraagt hij Elle om hulp. Hij geeft haar zijn tijdwakersbril, waarmee ze door de tijd kan reizen, en stuurt haar op pad met een bijna onmogelijke opdracht.
‘Papa kijkt me in de ogen en geeft me zijn bril. Zijn tijdwakersbril. “Met deze bril kun je door de tijd reizen. Je komt dan steeds in stukjes terecht. Het lijkt misschien rommelig, maar als je die stukjes nu aan elkaar legt, dan zie je vanzelf dat het een soort puzzel is.”’
Elles reis
Met de tijdwakersbril reist Elle door verschillende momenten, op zoek naar hulp. Wat volgt is een tocht langs reuzen, mensen en andere versies van Elle zelf. Langzaam ontstaat er een puzzel waarin verleden, heden en toekomst met elkaar verbonden zijn. ‘“Je hebt natuurlijk niet veel tijd,” zegt hij, “vijftig seconden. Het is altijd vijftig seconden.”’
Het verhaal is rijk opgebouwd, maar daardoor ook behoorlijk complex. Door de tijdreizen, de verschillende versies van Elle en de wisselingen tussen tijden is het soms lastig om alles te volgen. Daarnaast wordt niet alles meteen uitgelegd, en dat vraagt geduld en aandacht. Maar wie die moeite neemt, wordt beloond met een rijk en doordacht verhaal waarin alles uiteindelijk samenvalt.
Verstoppen en jezelf vinden
Verstoppen speelt een belangrijke rol in het verhaal. Niet alleen letterlijk, maar ook voor wie je bent. Elle kijkt liever van een afstandje toe, maar leert dat ze soms juist zichtbaar moet zijn. Haar ontwikkeling voelt subtiel maar krachtig: van afwachten naar handelen, van kijken naar begrijpen en de schrijfstijl van Geus sluit daar mooi bij aan. Ze schrijft beeldend en bijna poëtisch, met zinnen die soms verstillen op precies de juiste momenten. De illustraties van Floris Tilanus zijn rustig, sfeervol en bijzonder, uitgevoerd in zachte potloodtinten. Ze laten vooral spannende en verstilde momenten zien. De dromerige sfeer sluit goed aan bij het mysterieuze karakter van het verhaal.
Vijftig seconden is geen eenvoudig boek, maar juist dat maakt het bijzonder. Het is een verhaal dat je niet alleen leest, maar ook stap voor stap moet ontrafelen. Voor ervaren lezers die houden van fantasie, tijdreizen en een beetje denkwerk, is dit een boek dat nog lang blijft nazinderen.
