Auteur: Petronella Catharina

Op hernieuwde verkenningstocht door Nederland en om een beetje uit te rusten van de remigratie ging ik vorige week maandag naar Oude Willem en ik bleef daar een aantal dagen. ‘Ik heb je nooit over Oude Willem gehoord,’ zegt mijn dochter als ik haar over mijn uitstapje vertel. ‘Over al je andere Nederlandse vrienden heb […]

Meteen zag ik in mijn gedachten welk boek ik voor mijn kleinzoon moest kopen toen hij in een videotelefoongesprek tegen me zei dat zijn tranen van verdriet net zo groot waren als de oren van een olifant. ‘Maar aan het einde van het jaar, als het hier in Nederland winter en koud is, ben ik […]

In mijn leven heb ik een aantal grote beslissingen genomen. Het pad in mijn leven veranderde door die momenten. De emigratie naar Australië was één zo’n beslissing. Ik verruilde mijn leven in een klein en vaak koud en regenachtig land naar een supergroot land aan de andere kant van de wereld waar de zon ontelbare uren schijnt en de afstanden groot zijn. Ik hou van Nederland, de mensen, de regen, de grijze lucht en de zonnekadootjes. Ik hou van het keuterige, het culturele, het spontaan kunnen koffiedrinken bij vrienden, familie. Ik hou van de taal, de discussies, het gefilosofeer. Ik hou van Nederlandse boeken. En toch kon ik die beslissing om weg te gaan maken omdat mijn liefde voor mijn Australische man groter was dan de grond onder mijn voeten. Maar het afscheid van Nederland was een houden-van vol tranen.

We springen op de grote trampoline in de achtertuin. Hoger en hoger. We rennen in het rond en proberen elkaar te pakken. Na vijfduizend stappen en sprongen ben ik moe en ga liggen. ‘Even een oma-moment, lieverd,’ roep ik. Mijn kleinzoon springt een paar keer over mij heen en komt dan naast me. Samen kijken we naar de donker wordende lucht en het verschijnen van de maan die vol zal zijn.

Mijn kleinzoon knikt en komt snel terug met het door de Gouden Griffel en Zilveren Penseel bekroonde boek Uit elkaar, geschreven en geïllustreerd door Bette Westera en Sylvia Weve. Uit elkaar ontving ook de Woutertje Pieterse Prijs, zo lees ik op de harde achterkant. Het is een groot formaat boek vol ontroerende gedichten over liefde die soms overgaat, of ouders die gaan scheiden.

De Kostelijke Kleuterreeks boekjes zijn meeverhuisd naar Australië en bij gebrek aan nieuwe Nederlandse kinderboeken lees ik het verhaal van De Drie Biggetjes aan mijn kleinzoon voor. Mijn kleinzoon giert het uit als de wolf met zijn donkere stem roept: ‘Dan snuif ik en dan puf ik en ik blaas je huisje om.’ Binnen mum van tijd, alsof het in de genen zit, springt hij op en gebiedt mij de rol van alle drie biggetjes op me te nemen, terwijl hij de wolf speelt. Even later draaien we de rollen om en word ik de wolf.

Door mijn dochters aanhoudende vraag om een huisdier herinnerde ik me ineens een boekje dat zij in Nederland voor haar tweede verjaardag gekregen had en dat nog in een verhuisdoos lag. Ik ging op zoek en ’s avonds las ik haar Ik wil een poes, geschreven door Tony Ross, voor.

Een emigratie heeft voor- en nadelen. Een groot nadeel is dat ik aan mijn drie kinderen uit moest leggen waarom we emigreerden. Waarom ze niet meer bij neefjes en nichtjes woonden. Niet meer in de straat waarin ze met buurkinderen, en die waren er veel, speelden. Waarom het niet meer sneeuwde. En waarom het zo heet was, dag in dag uit. Bijna alles was anders geworden, zeiden ze. De wereld die ze kenden was weg. ’Zijn wij nu ook anders geworden, mama?’ vroeg mijn toen vijfjarige dochter. ‘Nu zijn we niet meer mensen van Nederland. Nu zijn we mensen van een ander land. Maar ik wilde mij blijven.’

Het lijkt mij een goed moment om ons nieuwe kinderboek Samen hier, wijs worden uit de wereld, geschreven door Oliver Jeffers, voor te lezen en mijn kleinzoon wordt meteen enthousiast als hij de cover ziet. ‘Dat boek lijkt op mijn nieuwe dekbedovertrek,’ zegt hij met een tevreden lach op zijn gezicht.

‘Ik ben al drie,’ zegt mijn kleinzoon en hij schudt nee als ik hem wil optillen. Ik probeer de winkelwagen heel interessant te maken. ‘Dit is niet zomaar een kar,’ zeg ik met een geheimzinnige blik, ‘dit is een speciaal piratenschip. En oma heeft een piraat nodig die in het schip staat en uitkijkt voor andere schepen op de oceaan.

‘Komt Sinterklaas wel naar Australië?’ vroeg mijn vierjarige dochter een paar maanden na onze emigratie.  ‘Natuurlijk,’ zei ik terwijl ik helemaal niet nagedacht had hoe ik de Nederlandse tradities voort kon zetten.