Ik verslik me in mijn thee als mijn kleinzoon ineens vraagt: ‘Oma, jij hebt geen man meer, hè?’ Hij kijkt me met zijn donkerbruine ogen aan terwijl ik mijn kopje op het schoteltje plaats.
‘Nee, lieverd, dat was jouw opa en die is doodgegaan. Dat weet je toch?’
Mijn kleinzoon knikt. ‘Ja, eerst woonde je alleen maar met je man, maar nu woon je met ons. Nu ben je met veel meer. En je mag wel met mij trouwen hoor, Oma. Maar eerst ga ik met Mama trouwen. Daarna met Papa en dan met jou. Hij springt naast me op de bank en vervolgt: ‘Eva van school, haar moeder heeft ook geen man, maar hij is niet dood. Eva zegt dat haar mama naar een man zoekt en als ze die gevonden heeft dan wordt hij Eva’s tweede papa. Maar ze hebben er nog niet één gevonden.’
Als liefde overgaat
Ik drink weer rustig van mijn thee en verwonder mij over het ongecompliceerde kinderbrein waarin alles mogelijk is en liefde niet veroordeeld wordt. Ik zucht als ik denk aan hoe volwassenen liefde soms ontiegelijk moeilijk kunnen maken.
‘Waarom moet je zuchten, Oma? Ben je verdrietig om jouw man?’
‘Nee lieverd, het was een denkzucht. Ik moest denken aan hoe fijn het is als iedereen overal in liefde mag leven zoals ze willen. En soms gaat de liefde tussen twee mensen over, zoals misschien bij Eva’s ouders, en dat is niet altijd alleen maar verdrietig. Soms gebeuren er dan toch weer heel leuke dingen, zoals misschien wel twee vaders en een moeder voor Eva. Goed voor kinderen zorgen in een liefdevol thuis is het allerbelangrijkste. Iedere familie is anders en dat mag. Weet je nog dat je laatst op school een tekening moest maken over jouw familie? Niet iedereen in jouw klas woont samen met een papa, een mama en een oma.’
‘En twee honden,’ roept mijn kleinzoon terwijl hij van de bank springt.
Vier van alles
Even later komt hij terug met de tekening. Ik glimlach als ik een scheef getekend huis zie waarin vier lichamen met hoofden zonder oren, maar met een lange nek waaraan armen en benen bungelen. Mijn kleinzoon heeft zijn naam onder de kleinste figuur geschreven en de juf heeft onder de andere drie ‘Papa, Mama en Oma’ geschreven.
‘En jij hebt een Oma en een Australische Nanna, maar sommige kinderen hebben wel vier oma’s. Weet je, je mag uit de boekenkast dat grote boek halen waarvan Oma vorige week zei dat je er misschien nog een beetje te jong voor was?’
Mijn kleinzoon knikt en komt snel terug met het door de Gouden Griffel en Zilveren Penseel bekroonde boek Uit elkaar, geschreven en geïllustreerd door Bette Westera en Sylvia Weve. Uit elkaar ontving ook de Woutertje Pieterse Prijs, zo lees ik op de harde achterkant. Het is een groot formaat boek vol ontroerende gedichten over liefde die soms overgaat, of ouders die gaan scheiden.
Zodra ik het boek open is mijn kleinzoon geïnteresseerd in de schitterende illustraties en bladeren we eerst samen door het boek. Als we aankomen bij de bladzijde over de vier oma’s lees ik hem het bijbehorende gedicht en schatert mijn kleinzoon om al die verschillende oma’s. Daarna lees ik het gedicht voor over Sylvester die twee vaders heeft, eentje echt en eentje stief. Ik besef dat ik dit boek nog veel jaren samen met mijn kleinzoon zal lezen en heerlijke gesprekken met hem zal hebben over verliefd zijn, gelukkig zijn, verdrietig voelen, uit elkaar gaan en over de mogelijkheid van nieuw ontstane gezinssituaties.
