Categorie: Recensie

  • Vriendschap, chaos en een beetje Bommel

    Door: Tessa Uiterwijk (16 jaar)

    Wat als je hoofd soms zó vol zit dat stilzitten onmogelijk voelt? In Bommel en ik neemt Enne Koens de lezer mee in het leven van Yuki, een meisje met een levendige fantasie. Samen met haar beste vriend Sem speelt ze het liefst hondje: Yuki is dan Bommel en Sem is Boef. Maar wanneer ze in groep 4 komen, verandert er ineens van alles.

  • Komt dat zien!

    Door: Joke Aartsen

    Met Fluister het tegen de sterren heeft Pamela Sharon een young adultroman geschreven over jezelf durven zijn en jezelf accepteren zoals je bent, peptalk die de meeste tieners en adolescenten wel kunnen gebruiken. Het verhaal gaat over de albinotweelingzusjes Effie en Millie en speelt in Victoriaans 19e eeuws Groot-Brittanië, een tijd waarin weinig ruimte is voor wie ‘anders’ is, zoals de tweeling. Die ruimte is er in die periode wel in Macs rariteitenkabinet: een rondtrekkend circus met een verzameling mensen met bijzondere kenmerken zoals dwerggroei, minder of juist meer ledematen, overgewicht en non-binaire mensen.

  • Zack en zijn vrienden zijn terug!

    Door: Linda Wilting

    In het eerste deel van Het leven van een hagedis van niks van Patrick Ness, verslaat hagedis Zack de grootste pestkop van de school. Je zou denken dat zijn leven daarna een stuk minder zorgelijk is. Helaas, niks is minder waar in Het leven van een hagedis van niks, de bijzonder belangrijke hoed. Vanaf het moment dat Zacks vriend Daniël met een roze hoed naar school gaat, verandert er iets in de vriendschap tussen Zack, Daniël, Alicia, drie hagedissen en Miel, de blinde buizerd. Daar waar de hagedissen eerst altijd samen een eenheid vormden, lijken ze nu uit elkaar te groeien. Alicia heeft een nieuwe vriendin, Daniël lijkt door die hoed opeens populair te worden bij andere leerlingen en ook Miel trekt zich steeds meer terug.

  • Samen sterk

    Door: Saskia M. Toussaint

    Het prentenboek Laurette en de begijnen begint met een flashback waarin Laurette, hoofd van het Begijnhof, naar buiten kijkt en glimlachend terugdenkt aan de dag dat ze de arme weduwe Saar ontmoet die met haar baby rondzwerft. Wat een verschil met nu! Saar is onderdeel van de vrouwengroep en baby Elise is een jong meisje van een jaar of zeven. Hoe is dat zo gekomen? Dat je samen sterk bent, is de rode draad van dit verhaal.

  • Inktaapprijs 2026 naar Joost Oomen

    Door: Joke Aartsen

    Woensdag 25 maart is de Inktaapprijs, dé literaire jongerenprijs, 2026 uitgereikt aan Joost Oomen voor zijn roman Het paradijs van slapen. De Inktaap is een leesbevorderingsproject van Passionate Bulkboek uit Rotterdam voor bovenbouwscholieren, dus leerlingen tussen de 15 en 19 jaar. Gedurende het jaar lezen, bediscussiëren en beoordelen de scholieren begeleid door hun docenten Nederlands drie genomineerde boeken. De nominaties voor 2026 waren naast Het paradijs van slapen van Joost Oomen Gebied 19 van Esther Gerritsen en Rouwdouwers van Falun Ellie Koos.

  • Een stilte die maar niet voorbij gaat

    Door: Huub Bartman

    Lidewij is 16/17 jaar en zit in het voorlaatste jaar van de middelbare school. Hoewel zij een goede leerling is, laat haar motivatie vaak te wensen over. Zij kan zich moeilijk concentreren en vindt school gewoon heel stom. Lidewij heeft geen hoge dunk van zichzelf. Zij houdt een dagboek bij en schrijft gedichten. Lidewij heeft een speciale band met haar opa, opa Sigaar. Zo heet hij natuurlijk niet echt, Sigaar, maar Gérard, op zijn Frans: Zjeraar. Hoewel opa al tien jaar dood is, denkt Lidewij nog heel vaak aan hem. Opa kwam vroeger altijd eventjes bij haar langs, op haar kamertje. Dan kwam hij op haar bed zitten en vertelde bloedspannende verhalen over UFO’s en zo.

  • De verhalen verteller

    Door: Miet De Bruyn

    In Kamishibai-Man van Allen Say maken we kennis met de oude Jiichan. Vroeger fietste hij elke dag naar de stad om verhalen te vertellen aan de kinderen daar en om de lekkere snoepjes te verkopen, die zijn vrouw Baachan maakte. Maar op een gegeven moment kwamen er steeds minder kinderen kijken en luisteren. Ze zaten allemaal binnen, voor hun nieuwe televisies. Jaren later krijgt de oude verteller heimwee naar zijn vroegere fietsrondes. Zijn vrouw maakt opnieuw de lekkere snoepjes van toen en de kamishibai-man fietst nog één keer naar de stad om een verhaal te vertellen…

  • Oorlog heeft nooit verhalen kunnen vertellen

    Door: Wendy de Bert

    Donkere prenten, geheel uitgevoerd in zwart, grijs en bruin. Slangen die dreigend door een bos kruipen, een grote schaduw die nadert. Het prentenboek Oorlog van José Jorge Letria maakt direct indruk. Bladerend door het boek word je overspoeld door een beklemmend gevoel, veroorzaakt door de donkere illustraties van André Letria. Dit is duidelijk geen boek voor jonge kinderen, maar wel een artistiek boek dat nieuwsgierig maakt, dat zowel angstig als prachtig aanvoelt. 

  • Begin van het einde

    Door: Ardie Bos

    Het zal je maar gebeuren, je wordt wakker en iedereen om je heen is veranderd in een dier. Je buurman, je vriend en zelfs je ouders. Het overkomt de dertienjarige Abel.

  • Leren leren

    Door: Adri Altink

    Een beroemde anekdote over schrijver Simon Vestdijk – zou zijn naam op scholen nog ooit vallen? – is dat hij zijn stofzuiger aanzette om zich op zijn schrijven te kunnen concentreren; dan had hij in elk geval geen last van overvliegende straaljagers. Kun je je met lawaai wel concentreren? In Train je Brain gaan Annemarie Venemans en Esther Walraven tamelijk uitvoerig op die vraag in. ‘Totale stilte werkt het allerbeste’ is hun uitgangspunt. Maar echt stil is het nooit: er tikt altijd een klok of je hoort pratende mensen of verkeer: ‘Dan kan muziek soms juist helpen; je wordt dan niet door elk geluidje afgeleid’. Wat Vestdijk (door de auteurs niet genoemd overigens) deed was dus zo gek nog niet.

  • Ode aan de luiaard

    Door: Evert Zoutewelle

    Na verhalen over onbekende diepzeedieren en dieren die leven in de nacht, richt Matthijs Meeuwsen zich dit keer op een dier dat iedereen lijkt te kennen: de luiaard! In Een luiaard is niet lui schrijft Meeuwsen dat hij tijdens zijn reis door Costa Rica verliefd werd op deze vaak onbegrepen dieren. Paco Vink, al sinds het debuut van Meeuwsen verantwoordelijk voor de tekeningen, verzorgde ook voor dit verhaal de illustraties. Hoe ziet een ode aan een luiaard er precies uit? 

  • Ontdek de wereld van amfibieën en reptielen

    Door: Ardie Bos

    Kinderen willen ontdekken, over de wereld dichtbij of soms iets verder weg. Over alledaagse onderwerpen of onderwerpen die iets minder voor de hand liggen. Soms over de natuur, de wereld om ons heen of over het leven in het verleden of juist in het heden. De prentenboeken van ‘Willewete’ vertellen deze kinderen wat ze willen weten. Dit prachtig geïllustreerde prentenboek vertelt nieuwsgierige aagjes alles over amfibieën en reptielen. Sanne Ramakers en Liesbeth Rosendaal hebben voor de serie van ‘Willeweten’ een ware schat van informatie over amfibieën en reptielen neergezet.

  • Jonge Oogst – prentenboeken – week 10

    Door: Ardie Bos

    Als je je verbeelding gebruikt kan de natuur alles. De hagel danst flamenco, de duinen zijn een vrolijk theater en een sneeuwbui wordt een warm dekentje. In deze bundel spatten de seizoenen in 25 sprankelende gedichten van de bladzijden. Toegankelijke en speelse poëzie voor groot en klein waar je warm van wordt, of het nou lente, zomer, herfst of winter is.

  • Een avontuurlijke reis vol vogels en vriendschap 

    Door: Tessa Uiterwijk (16 jaar)

    Ronnie de roerdomp is verliefd op roerdompe Elly. Maar nadat hun nest leeggeroofd wordt, is Elly spoorloos verdwenen. Dankzij een eerder aangebracht zendertje ontdekt Suus dat Elly naar het zuiden is gevlogen voor de vogeltrek. Toevallig gaat Suus met haar ouders op reis richting de plek waar Elly zich bevindt. Het plan is snel gemaakt: Ronnie vliegt ’s nachts mee, terwijl Suus overdag met haar ouders reist in hun kampeerbusje.

  • Op tijdreis met schilderijen

    Door: Olivier Rieter

    De glazenwasser van het Rijksmuseum gaat over de twaalfjarige Freddie die, ondanks zijn jeugdige leeftijd, de functie bekleedt uit de boektitel. Eerder werd dat beroep uitgeoefend door zijn vader, al was deze in werkelijkheid meer een soort conciërge. De vader is gestorven onder verdachte omstandigheden. In het verhaal gaat Freddie, die in het Amsterdamse Rijksmuseum woont, op zoek naar de achtergrond van dit overlijden. Hij krijgt te maken met geheimen die betrekking hebben op een oud genootschap, magie, tijdreizen en de betekenis van schilderkunst. Het verhaal, gericht op kinderen van rond de tien, speelt in 1933.

  • Elke dag een spannend avontuur op school

    Door: Anette Deters

    Veel voorleesboeken voor jonge kinderen gaan over alledaagse dingen. In Hoe was het op school, Samme? van Anke Kranendonk is dat niet het geval. Tenminste, niet voor Samme. Samme beleeft alleen maar spannende avonturen op school. ‘“Wat heb je toch een leuke school,” zegt mama. “Olifanten en de koningin. Mag ik ook komen?” “Waar?” “Op jouw school?” “Dat kan niet.” “Waarom niet?” “Jij bent geen kind.”’

  • Een huis is niet meteen een thuis

    Door: Wendy de Bert

    In een knus huis met een kleine rode deur woont Olivia. Niet ver daar vandaan, achter in de tuin in een grote boom, woont Muis. Ondanks hun fijne plek, voelen ze beide dat er iets mist in hun leven. Wanneer een storm de eik van Muis omver blaast, verliest hij zijn huis. Olivia doet er alles aan om een geschikt woonplek voor hem te vinden. Maar het is lastig om een huis te vinden dat ook een meteen thuis is. In het warmhartige prentenboek Het huis met het rode deurtje van Grace Easton draait het om vriendschap en het vinden van een plek waar je je thuis voelt. 

  • Jonge Oogst – 4+ – 7+ – week 9

    Door: Marjet Maks

    ‘Sloeber moet nog even zijn best doen. Tot hij in het park is. Niet trekken aan de lijn. Niet grommen naar katten. Niet snuffelen in het gras. Goed luisteren naar Fluitmans. Vooruit dan maar. Hij is er bijna. Hij kan het park al ruiken.’

  • De werkelijkheid is soms vreemder dan fictie

    Door: Melanie Roseboom

    Flos en het glazen paleis neemt de lezer mee naar een sprookjesachtige wereld waarin verbeeldingskracht een brug slaat tussen kwetsbaarheid en moed. Het verhaal ademt een klassieke sfeer en roept associaties op met de werken van Charles Dickens, waarin een jong hoofdpersonage zijn weg zoekt in een wereld die groter en soms harder is dan hijzelf. Floris, in het boek meestal Flos genoemd, groeit op in een dorpje dat ligt in Belgisch oorlogsgebied tijdens de Eerste Wereldoorlog.

  • Vechten voor jezelf

    Door: Bart Jongeling

    Daar staat hij, Asher. Alle schijnwerpers zijn op hem gericht in dit hoger beroep. Hij wil geen fouten maken, zelfs tranen staat hij zichzelf niet toe. Zijn verhaal moet helder zijn, zo helder als zijn doel: dat zijn voormalige pleegmoeder Ruth nooit meer pleegkinderen mag hebben. Hij moet van haar winnen. Hij zal van haar winnen. Door zijn welbespraaktheid en zijn verzorgde uiterlijk zal hij aantonen dat ze al die jaren over hem loog. Dat hij onhandelbaar was. Niet te vertrouwen. Dat zelfs zijn salaris van de Lidl werd beheerd door haar. Dat niet hij stal, maar dat Ruth van hem stal, want dat salaris was hij grotendeels kwijt.