‘“Ze gaan het park sluiten!”
“Wat zeg je nou?” vraagt de glasblazer.
“Dat staat op een groot bord bij de ingang. Dat er een heel hoog gebouw komt. Met een foto erbij.
Het wordt misschien wel het hoogste gebouw van de stad.
Maar hoe moet het dan met Karper?! Waar moet die dan naartoe?
Hij woont al heel lang in de vijver. Zo lang als ik er ben en dat is al heeeel lang.”
“En zo lang als ik hier woon,” zegt de glasblazer. “Ik voerde hem al toen ik nog een jongen was!”’
Het parkje
Deze ontdekking vormt de basis voor het verhaal De glazen dierentuin van Harmen van Straaten. Karper woont in de vijver in een vergeten parkje van de stad. Voor Chao is het parkje meer dan alleen een stukje groen in de stad; het is het thuis van zijn allerbeste vriend, de Karper.
Omdat Chao zijn vriend niet ongerust wil maken, deelt hij zijn geheim alleen met zijn andere vriend, de oude glasblazer. Samen bedenken zij een plan om hun geliefde stukje natuur te redden van de oprukkende stad. De eerste stap in hun plan is dat de mensen het parkje weer gaan missen.
‘“En als het park weer in hun hart is, laten ze het niet meer los, jongen.
Thuis is waar het hart is. Niemand wil zijn huis missen!”’
Zo ontstaat het idee om van het park een ‘glazen dierentuin’ te maken.
Chao verspreidt het nieuws dat de oude Karper verhalen vertelt, terwijl hij in werkelijkheid zelf de stem vertolkt vanuit zijn schuilplaats onder de vijverrand. De glasblazer versterkt de magie door het park te vullen met glazen dieren die de verhalen tot leven wekken. De belangstelling groeit met de dag, waardoor het parkje plotseling weer onmisbaar wordt voor de stad.
Op zijn website stelt Harmen van Straaten zich voor als grappig, ondeugend en net even anders. De glazen dierentuin sluit naadloos aan bij deze omschrijving. Met luchtige tekst en de speelse personages laat hij zien hoe een kleine jongen en een oude glasblazer de machtige bouwers te slim af zijn.
Raamvertelling
Het verhaal is net even anders doordat de schrijver Oosterse mythen via een raamvertelling verbindt aan een actueel thema als natuurbehoud. Hierdoor slaat hij een brug tussen eeuwenoude cultuur en de belevingswereld van jonge lezers. De verhalen over de dieren uit de Chinese dierenriem beschrijven thema’s zoals moed, wijsheid en doorzettingsvermogen. Dit maakt het een gelaagd verhaal waarin eeuwenoude verhalen vertaald worden naar de belevingswereld van jonge kinderen, zonder daarbij de diepgang te verliezen. Doordat het hoofdverhaal in de tegenwoordige tijd is geschreven, groeit de lezer mee met Chao, die de eigenschappen uit de mythische verhalen stap voor stap in zichzelf ontdekt.
Aquarellen
De illustraties sluiten mooi aan op de sfeer van het verhaal, variërend van paginavullend tot kleinere illustraties tussen de tekst. Harmen van Straaten combineert een zachte aquareltechniek met contrasterende inktlijnen. De transparante kleuren zorgen voor ontroerende en magische beelden, terwijl de rake inktlijnen de emoties laten zien op de gezichten.
‘“Je hebt je naam eer aangedaan, jongen,” zegt hij.
Chao kijkt hem vragend aan.
“Overtreffen betekent je naam, toch?”’
Harmen van Straaten laat met dit verhaal zien dat je de wereld kunt veranderen als je durft te groeien. Dat begint vaak heel klein: bij de moed van één kind en de kracht van vriendschap. Wanneer je iets echt in je hart sluit, laat je het niet meer los.
