Categorie: Recensie
-
Nu je deze recensie gevonden hebt is de waarschijnlijkheid dat je hem helemaal uit zal lezen vijftig procent. Dat wil zeggen dat het even waarschijnlijk is dat je hem wel uitleest als dat je hem niet uitleest. Hetzelfde geldt voor het boek De waarschijnlijkheid van alles, geschreven door Sarah Everett, zoals Kemi, het elfjarige hoofdpersonage, ons uitlegt op de eerste bladzijde.
-
Alles is in beweging op de voorkant van het boek Vleertje muis waait weg van schrijver Susanne Roos en illustrator Aniek Bartels. We zien Vleertje muis tegen de wind in fietsen, zijn knuffel waait uit het mandje, blaadjes vliegen in het rond en zelfs de bomen staan scheef. De titel doet meteen aan de herfst denken, maar het is een boek voor alle seizoenen. Niet één maar drie heerlijke speelverhalen over Vleertje muis en een zoekspelletje met Slak.
-
Na drie volwassenenromans is Olaf het eerste kinderboek van Rob Stoker. Met tekeningen van Tom Beijering, is dit een fraaie uitgave van uitgeverij Kleine Uil. Olaf is een jongen van een jaar of tien die wordt gepest op school, ze noemen hem Zo-laf. Hij is blij dat hij een weekje bij opa en oma mag logeren al ziet hij wat op tegen oma, die erg in de war is, ze heeft iets met ‘heimer.’ Maar ze geeft hem een Zwitsers zakmes om grote avonturen mee te beleven en dat is wel weer gaaf. Zijn plan is om een ondergrondse hut te bouwen.
-
Skippybal
Recensie door: Miet De Bruyn
Skip en de konijnendief van Anna Woltz en Lars Deltrap is een spannend detectiveverhaal voor kinderen vanaf een jaar of zes. Skip is een jongen van acht en samen met zijn vrienden Bennie, Olena en Pluto, de hond van Bennie, lost hij een misdaad op. Op een dag is het hok van Snuf, het konijn […]
-
In 151 boeken van schrijver Pim Lammers en illustrator Hedy Tjin maken we kennis met Rosa. Zij kan zichzelf niet terugvinden in de boeken die in de boekenkast op school staan, terwijl ze alle 151 boeken heeft bekeken. Het probleem dat Rosa ervaart wordt, zonder het heel groot te maken, aan de orde gesteld. Het geeft stof tot nadenken. Naast de boodschap die Lammers en Tjin mee willen geven — elk kind verdient het om zichzelf terug te zien in verhalen, is 151 boeken ook een mooie ingang om poëzie dichterbij kinderen te brengen.
-
Nog voordat het eerste hoofdstuk van We moeten je iets vertellen van Marlies Slegers is begonnen, bevindt de lezer zich samen met de dertienjarige Hazel te midden van een storm. Of dit een droom is of een realistische scène is dan nog de vraag, maar deze storm geeft wel al iets weg over de stormachtige tijden waarin dit hoofdpersonage zich bevindt.
-
In de ‘Noot van de auteur’ achterin het boek Twee graden legt de Amerikaanse schrijver Alan Gratz vol overtuiging en bevlogen uit dat zijn boek een antwoord is op de vraag wat hij kan doen om aandacht te vestigen op de klimaatverandering. Het boek wordt daarmee meer dan een jeugdroman, het is ook een pamflet. Gratz geeft aan dat hij voor zijn verhaal helaas kon kiezen uit oneindig veel catastrofale gevolgen van oneindig veel natuurrampen op talloze locaties. Verwoestende natuurbranden woeden op vele continenten, zoals ook het leefgebied van dieren op plekken in de hele wereld wordt bedreigd. Orkanen, overstromingen, cyclonen, ‘regenbommen’ en andere extreme weersomstandigheden hebben de afgelopen jaren mensen overal op de wereld in gevaar gebracht.
-
Mark Janssen laat je in dit boek een wereld zien waar je het liefst lang in wilt blijven. Het is een prentenboek over welkom zijn en je welkom voelen in een wereld die je niet kent.
-
Niet geschikt voor publicatie is een debuutroman van hoge kwaliteit waarin Gabrielle la Rose de lezer confronteert met de gevolgen van falend overheidsbeleid op het gebied van de jeugdzorg. Hoofdpersoon Tye is in wezen een lieve jongen, zorgzaam voor zijn zusje en begaan met zijn moeder. Hij is slim en hunkert naar genegenheid, vertrouwen en vaste normen en waarden. Thuis is dat niet voor hem weggelegd. Hij vindt dat uiteindelijk bij Don, alleen biedt deze hem dit alles in een criminele context.
-
In februari 2012 werd in het Zweedse Solna prinses Estelle geboren, het eerste kleinkind van koning Carl XVI Gustav. De toenmalige premier liet namens de Zweedse regering een pakket van tweehonderd stuks kinderboeken bij de boreling: ‘prentenboeken, klassieke kinderboeken, sagen en anthologieën, geïllustreerde studieboeken en rijmpjes en muziek’. Nils Holgersson zat er bij, maar ook alles van Andersen en van Astrid Lindgren. De anekdote staat in Springlevend, samengesteld door Sakia de Both.
-
Het begint met een duif, hoog boven de zee. ‘Soms vallen haar oogjes even dicht en zakt ze een paar meter, dan werkt ze zich weer omhoog. De golven mogen haar niet pakken.’ Waar komt de duif vandaan en waar vliegt ze naartoe? Al na twee bladzijden moeten we haar alleen achterlaten op het platte dak waar ze is neergestort. Wie meer wil weten, heeft maar één keus: verder lezen. Zo trekt Simon van der Geest zijn lezers Hart van staal in.
-
In ons leven krijgen we op allerlei manieren te maken met het onvermijdelijke verdriet en gemis dat bij de dood hoort. Dat geldt niet alleen voor volwassenen maar ook voor kinderen. Hoe ga je daarmee om als ouder, grootouder, leerkracht of iemand anders die dicht bij een kind staat? Wat zeg je? Hoe kun je troost bieden? Woorden zijn in deze situaties soms moeilijk te vinden en met kinderen praten over de dood kan ingewikkeld zijn. Mireille Geus geeft in Papa, ik mis je op een troostende, krachtige en, waar het kan, luchtige manier woorden aan gemis.
-
Koningsspel is een fantastisch geconstrueerd kinderboek dat het midden houdt tussen een avonturenverhaal en een historische roman. Drie verhaallijnen worden gecombineerd om de archeologische vondst van de Lewis-schaakstukken een (al dan niet historich correct) gezicht te geven. Er is het verhaal van de jonge Malcolm die de schaakstukken in 1831 vond, maar het gros van het boek is het verhaal van de innemende Auga, een bijziend meisje van twaalf, uit Groenland.
-
Dertig jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met de aarzelende beer Zebedeus, in het boek De wonderlijke wereldreis van Zebedeus de Beer. Nu is Zebedeus terug in een nieuw filosofisch reisverhaal: Zebedeus en het ganzenbord van Wisse, waarin hij meer leert over zichzelf en over het doel van het leven: ‘Het is een spel, geen wedstrijd. Je kunt niet winnen, maar ook niet verliezen.’ Een beeldschoon verhaal met mooie woorden van Koos Meinderts en sfeervolle illustraties van Annette Fienieg.
-
De Dood fietst door een dromerig landschap en neemt mensen en dieren met zich mee. Ze kan overal zomaar verschijnen, op zee, tijdens het slapen of spelen, ’s morgens of ’s avonds of in de nacht. Soms zijn mensen bang om met haar mee te gaan, maar voor de Dood kun je je niet verstoppen. Het meest komt ze bij mensen met rimpels, die het langst geleefd hebben. Maar soms zijn het kinderen of zelfs een baby. Iedereen krijgt op een dag bezoek van de Dood. Zij maakt plaats voor nieuwe dromen, nieuw leven.
-
Kilometers zonlicht van Marike Goslinga is een boek met twee gezichten. Het is vlot geschreven, leest makkelijk weg en je blijft tot het einde nieuwsgierig hoe het verder gaat met Peer en Leonne. Tegelijk roept het de vraag op waar het boek nu precies over gaat. Om met die laatste vraag te beginnen, de rode draad in het boek is een wezenlijke en diepe vraag: ‘Wie ben ik?’ De hoofdpersonen Peer en Leonne (beide 15) worstelen hier ieder op hun eigen manier mee.
-
Wanneer ben je echt jezelf? Deze vraag staat centraal in het boek Parel en tij van Anniek Rodenburg. Het verhaal gaat over Riv die in de vierde klas van het Kastanjelyceum zit. Ze heeft een gezellige groep vrienden, maar Riv heeft een groot geheim. Ze is namelijk een zeemeermin.
-
Er wordt hard gewerkt aan een toekomst waarin auto’s op waterstof rijden. Dat is 100% milieuvriendelijk. Er is wel een belangrijk probleem: waterstof vereist een grote tank in je auto. Stijn Ilsen en Fran Vanseveren vertellen in Word jij de eerste mens op Mars? dat het idee van een waterstofauto veel ouder is dan menigeen weet. De […]
-
‘Dit is Jonas. Jonas de mier. En Jonas zit tot over zijn oren in de problemen. Het grootste deel van zijn lichaam en vier van zijn zes poten zitten vast in een hoop kleverige, grijze, taaie vossenpoep.’ Zo begint het boek Ze noemen me mier van de Duitse schrijfster Dita Zipfel. De gezellige, vrolijke, onnozele toon van het verhaal is meteen gezet. Jonas denkt dat hij de grootste mier ter wereld is, maar hij is eigenlijk een mestkever. Hij is erg onhandig, kan niet goed bouwen en niet zoveel dragen als de anderen. Ook kan hij niet goed ruiken en zien, waardoor hij regelmatig in de problemen komt, bijvoorbeeld op zijn kop vast in de vossenpoep.
-
Zoals sommige bands er een genoegen in scheppen conceptalbums te maken, zo maken Bette Westera en Sylvia Weve dichtbundels met een thema. Zoals het onlangs verschenen ‘Zo voel je dat’, waarin ze alledaagse dingen, van een moeilijke som tot een gestolen fiets aan het woord laten.
Recent
-
Een angstaanjagende zomer in Huize Helmoedt
Recensie door: Linda Wilting -
Miet De BruynMeedeinen
-
Wie is er nou bang voor een wolf?
Recensie door: Melanie Roseboom
