Tag: Suzanne Bergman
-
Het is goed voorstelbaar dat je Hotel Zweefkees van Kelly van Kempen alleen al aanschaft voor de heb. Groter en dikker dan gemiddeld valt dit boek dankzij de gebonden en sfeervol geïllustreerde omslag behoorlijk op. Een leeslint had niet misstaan, zo’n boek is het. Sla je het open, dan blijf je vast even watertanden bij de prachtig vormgegeven kaart van de wereld waarin het boek zich afspeelt. Blader je verder, dan kom je langs vele sprookjesachtige illustraties van de hand van Marieke Nelissen, die soms twee bladzijdes beslaan, en tekst die wordt afgewisseld met gedichten en songteksten met qr-codes. Het ziet eruit als een boek waarin je heerlijk kan verdwalen. En spoiler alert: dat is het ook.
-
Vissen zonder het ergens over te hebben
Recensie door: Suzanne Bergman
Sinds Sammies broertje Sebas twee jaar eerder verongelukte, is hun gezin uit elkaar gevallen. Als haar ouders gaan proefscheiden, gaat zus Wies met hun moeder mee. Sammie blijft uit loyaliteit achter bij haar vader, die samen met een bejaarde oudoom hun bloembollenbedrijf bestiert. Maar hij is steeds vaker afwezig; kan niet omgaan met het verlies. Tijdens een nachtelijke fietstocht ontmoet Sammie de ongeveer even oude Toon. Zijn oudere halfbroer is niet meer welkom thuis, en daar heeft Toon het moeilijk mee. Als ze allebei op hun eigen manier proberen hun respectievelijke gezinnen weer bij elkaar te brengen, ontmoeten ze een groep daklozen bij wie ze warm worden opgevangen. En leren ze dat een ander proberen te helpen soms averechts werkt – of niet?
-
Ada, gevangen op twee eilanden van Imme Dros trekt meteen de aandacht tussen alle ‘moderne’ boeken van het 12+-schap. Met dank aan Dros’ echtgenoot, illustrator Harrie Geelen, die het boek vanbinnen en vanbuiten een middeleeuwse uitstraling gaf door collages van miniaturen uit die tijd. Maar ook het verhaal valt op. Wie het boek openslaat, krijgt in amper tachtig bladzijden een originele en levendige blik op een tijd die ver achter ons ligt: de periode van de graven van Holland. Ada is de dochter van Dirk VII, graaf van Holland, en powervrouw Aleid van Kleef. Als Dirk in 1203 ziek wordt en overlijdt, regelt Aleid bliksemsnel een echtgenoot voor haar dan vijftienjarige dochter.
-
Een moeder en haar jonge zoon halen, liggend in bed met de hoofden vlak bij elkaar, herinneringen op aan de tijd dat ze nog met zijn drieën waren. Ze zijn net verhuisd naar een appartement in de stad; vader is achtergebleven in het witte huis in de weilanden ergens buiten de stad. Terwijl de zon opkomt, denken ze terug aan die keer dat de zoon leerde fietsen, aan een logeerpartij bij opa, en aan het heel recente afscheid van hun huis. En van vader – zo zien we in de illustraties. Tussen de regels door gaat Weet je nog? over een scheiding, maar het gaat vooral over afscheid nemen en opnieuw beginnen. En over de (veer)kracht van herinneringen, en welke invloed je daar zelf op hebt.
-
In Wammerswald, een teruggetrokken dorp dat alleen bereikbaar is per veerpont, spoelt een meisje aan. De Vindeling, zoals ze wordt genoemd – haar naam is ze vergeten – heeft geen ouders meer en is weggespoeld bij haar vervelende tante Idaliek. Eerst bekijken de dorpsbewoners haar met achterdocht, maar al snel melden verschillende mensen zich aan als opvangadres voor dit eigengereide, vindingrijke meisje. Want ze kan toch niet alleen wonen? Ondertussen gaat De Vindeling op ontdekking uit in het dorp en daarbuiten, waarbij ze een bijzondere ontmoeting heeft in het donkere bos. Die ontmoeting zet van alles in werking, waardoor het de vraag is of De Vindeling wel in het dorp kan blijven.
-
Een worm die wordt uitgenodigd op een feest voor vogels, daar zit een luchtje aan. Alice Lima de Faria, die zowel het verhaal schreef als de illustraties maakte van Het vogelfeest, bouwt dit gegeven mooi op. Vleermuis Flaps en worm Worm (what’s in a name) zijn beste vrienden. Als Worm door de vogels uitgenodigd wordt voor een feest bij daglicht en Flaps niet – alleen dieren die ’s nachts slapen zijn welkom – is Flaps heel jaloers.
-
Het touw en de waarheid van Marco Kunst was dit jaar de eerste genomineerde voor de Woutertje Pieterse Prijs – ‘een prachtig geïllustreerd sprookje’ luidde het juryoordeel. Alleen boeken die uitzonderlijk zijn als het gaat om taal, genre, thema, illustratie of vorm(geving) komen in aanmerking voor de prijs. En of Het touw en de waarheid als winnaar uit de bus komt of niet op 6 april, uitzonderlijk qua taal en illustraties is het zeker.
-
We zijn met zijn acht miljarden op aarde, inmiddels. Een niet te bevatten aantal. En we hebben er met zijn allen ook een niet te bevatten rotzooi van gemaakt. In De grootste voetafdruk drukken Rob (auteur) en Tom (illustrator) Sears ons op geestige maar niet mis te verstane wijze met de neus op de feiten. De Sears-broers zeggen het zelf: onze hersenen zijn niet gemaakt om gigantische getallen te bevatten. Toch doen ze vervolgens een geslaagde poging om dat wat niet te bevatten is in woord en beeld inzichtelijk te maken. Om met acht miljard mensen kennis te maken moet je bijvoorbeeld duizend jaar lang dag en nacht ‘hallo, leuk je te ontmoeten’ zeggen.
-
Mannetje Koek is een ‘petit-beurre’, zo’n typisch Frans biscuitje met kartelrandjes, in zijn geval ook nog met een bril en een vlinderstrikje. Dankzij een samenwerking tussen de Ierse kinderboekenschrijver Lorraine Francis en de Vlaamse, inmiddels bekroonde illustrator Pieter Gaudesaboos zag Mannetje Koek het licht in 2009. Tot 2012 speelde hij de hoofdrol in een aantal prentenboeken van dit duo, en daarna bleef het stil. Tot 2022, toen Het grote boek van Mannetje Koek verscheen. Mannetje Koek onderging hierin een kleine restyling; zo heeft hij nu oogjes. En omdat Gaudesaboos in de tussentijd natuurlijk ook een ontwikkeling doormaakte als illustrator, is de stijl in vergelijking met vroeger meer ‘less’ dan ‘more’.
Recent
-
Een angstaanjagende zomer in Huize Helmoedt
Recensie door: Linda Wilting -
Miet De BruynMeedeinen
-
Wie is er nou bang voor een wolf?
Recensie door: Melanie Roseboom -
Verder na je coming-out
Recensie door: Bart Jongeling
