Categorie: Recensie

  • Moederkloek

    Door: Miet De Bruyn

    Op een dag richt een vos een slachting aan in de kippenren waar Vera woont, terwijl Vera verscholen in het struikgewas zat te broeden op haar eieren. Als ze ten slotte weer tevoorschijn komt, is er geen levende ziel meer te bespeuren, behalve een eenzaam vossenjong. Wat nu? ‘Geen hart smelt zo snel als dat van een moeder’ en ‘Het huilde zich een plek in haar warme moederhart.’ Dus adopteert moederkloek Vera het vossenjong. Die adoptie loopt niet van een leien dakje. Vera weet dat een vos adopteren niet verstandig is. Maar als ze het zielige vossenjong ziet, zegt haar gevoel iets héél anders en kiest Vera voor haar hart. Uiteindelijk moet Vonk vertrekken. De nieuwe kippen vinden het maar niks, een vossenjong in hun ren: “De hen met de wiebelkuif riep vanaf de hoogste stok: ‘Dat roversjong heeft bloed geroken. Daar komt niks goeds van, let maar op! En alle andere kippen kokkelden haar na: ‘Het is en blijft een vos. Kippen doden is wat alle vossen doen!’

  • Een warm verhaal over een ijskoude wereld

    Door: Tonneke van Roosmalen

    Rana, van schrijfster en illustratrice Marieke ten Berge, neemt je mee naar de koude poolwinter. Rana is een jonge poolvos, ze leeft samen met haar moeder boven de poolcirkel. Moeder vertelt vaak verhalen over hoe poolvossen licht maken met hun staart. Rana is nieuwsgierig. Ze volgt het spoor van de ijsberen: die laten vaak lekkere hapjes liggen. Maar ze verdwaalt in een koude donkere nacht waar geen einde aan lijkt te komen en ontmoet een grote beer die haar op sleeptouw neemt.

  • Diepzeedier zijn is linke soep

    Door: Adri Altink

    Over bioluminiscentie is het kinderboek Licht verschenen van de Britse illustrator Jennifer N.R. Smith die ook de teksten verzorgde. Dat Jennifer Smith allereerst tekenaar is valt aan de uitgave te zien want Licht is vooral een prachtig geïllustreerd boek. Veel pagina’s hebben de diepdonkere achtergrond van de diepzee, de aardbodem of de nacht, waarop Smith haar talent kan botvieren. Daardoor lijken haar lichttekeningen vol witte of lichtgekleurde stipjes en lijntjes des te meer te stralen. De teksten zijn erg kort gehouden.

  • Een positief zelfbeeld ontwikkelen, begint al vroeg

    Door: Melanie Roseboom

    Dat opmerkingen een diepe indruk kunnen achterlaten bij iemand staat vast. Het zijn meestal de vervelende opmerkingen die bijblijven, in vergelijking tot complimenten. “Wees zacht voor jezelf en geef alleen het aardige water!” De tip waarmee Natalie Bierhuizen De bloementuin van Yuna afsluit.

  • Soms valt alles op zijn plek

    Door: Radboud Hafkamp

    Yorick Goldewijk heeft, samen met illustratrice Jeska Verstegen, een pareltje toegevoegd aan zijn oeuvre en aan de Nederlandse (jeugd)literatuur. De boom die een wereld was is een prachtig boek met wonderschone taal en illustraties die je helemaal meezuigen in de licht filosofische verhalen van dieren die in en om een oude boom wonen en allemaal […]

  • Ontplofte popcorn

    Door: Rivka van den Heuvel

    Boer Bill uit Amerika wil zijn mais sneller en groter laten groeien en gebruikt daar Mega Groei voor. Maar tot zijn verbazing veranderen deze flinke maiskorrels niet in popcorn als hij ze probeert te poffen. Toch vermengd hij de korrels met gewone mais en verkoopt ze aan de fabriek. Wie zal dat nou merken? En zo komt het dat wanneer Ellis popcorn maakt in de magnetron er iets heel vreemds gebeurt. Een van de maiskorrels poft niet maar groeit tot een levend maismannetje zo groot als een kiwi, met armpjes en beentjes en een nogal humeurig karakter. Ellis heeft haar handen vol aan hem. Hij eet veel, slaapt niet en ontploft vaak van woede

  • Contact eist respect voor grenzen

    Door: Adri Altink

    Maar hoe dan? Je lichaam is van jou – over wensen en grenzen raakt aan het actuele onderwerp van grensoverschrijdend (seksueel) gedrag. Hoe pak je dat aan zonder de onbevangenheid van kinderen teveel af te remmen? […] Het is een nuttig en actueel boek, dat nergens te vermanend of te zwaar wordt. De illustraties van Agnes Loonstra dragen daaraan bij. Ze beelden op een kleurrijke en luchtige manier de beschreven situaties uit met vooral aandacht voor mimiek op gezichten.

  • Korte verhalen vol leesplezier

    Door: Wendy de Bert

    Om van kinderen échte lezers te maken en hen met plezier te laten lezen, is er meer nodig dan boeken gekoppeld aan een technisch leesniveau. Naast de AVI-boeken is het daarom belangrijk dat kinderen ondergedompeld worden in verhalen vol fantasie, humor en avontuur. Boeken en verhalen die ze zélf kunnen kiezen, zonder te letten op moeilijkheidsgraad. En dat is precies wat de Tijgerlezen-reeks van uitgeverij Querido wil bereiken. Naast het ruime assortiment losstaande boeken, is er nu ook een fijne, grappige bundel verschenen met korte verhalen gericht op beginnende lezers: Tijgers lezen. 

  • Als je aan alles moet wennen

    Door: Ingrid Bilardie

    Verhuizen en starten op een nieuwe school is een hele onderneming. Als niet alleen de school nieuw is maar ook de taal en het land, is dat een extra grote uitdaging. Daarover gaat het prentenboek Hier is alles anders van Connie Snoek, die zowel de tekst als de tekeningen voor haar rekening neemt. Het verhaal draait om Kamelie Olifant, die op het punt staat om naar school te gaan. Ze ziet er niet erg enthousiast uit, een van haar ouders moet haar zelfs een duwtje geven. Als een zeer onzeker olifantje betreedt ze het plein, waar de andere kinderen, allen dieren, al spelen.

  • Meekijken van proloog tot bezemwagen

    Door: Adri Altink

    ‘Karin Lambrechtse is een lopende voedingsencyclopedie’, schrijft Susanne Roos in Het grote wielrenboek. Lambrechtse is de sturende kracht achter wat renners (in dit geval van de ploeg Jumbo Visma) te eten krijgen om zo goed mogelijk te kunnen koersen. De acht renners uit haar ploeg eten tijdens een grote ronde vier supermarktvrachtwagentjes (die dingen die je boodschappen thuis bezorgen) leeg. Het werk van Lambrechtse is een balanceeract tussen wat renners lekker vinden en wat ze beter niet kunnen eten. Ze houdt haar mannen dan wel eens voor de gek. Ze houden van hamburgers bijvoorbeeld maar die kunnen ze eigenlijk beter niet eten, althans niet zoveel. Zij maakt ze dan met weinig gehakt, opgevuld met broodkruimels, havermout, champignons en rice crispies. Dan lijken ze toch nog groot.

  • (On)geluk: een kwestie van perspectief

    Door: Evert Zoutewelle

    Zwarte katten lijken hét toonbeeld te zijn van een veelkoppig fenomeen: ze komen voor in rituele handelingen om ongeluk te bezweren, brengen rampspoed als ze een mensenpad kruisen en worden — echt waar — veel minder dan andersgekleurde soortgenoten geadopteerd vanuit het dierenasiel. Natuurlijk gaat het hier om bijgeloof, het onderwerp dat in Loop nooit onder een ladder centraal staat. Op vaak lichtvoetige wijze neemt de Mexicaanse schrijver en illustrator Andrés López de lezer mee door een wirwar aan bijgelovige praktijken.

  • Aangrijpend mooi zelfportret van een buitenbeentje

    Door: Kris Mattheeuws

    Oever is een briefroman of dagboekroman waarin de lezer in het hoofd kruipt van Jip. Jip moet voor school een zelfportret tekenen. En dat is nu precies haar grote talent. Toch heeft ze het heel moeilijk en lukt het niet om dit op papier te krijgen en dit heeft allemaal te maken met de zoektocht naar haar ware ik. Want je kunt natuurlijk geen zelfportret maken als je jezelf niet helemaal kent. De zoektocht naar zichzelf is het thema van Oever. Tot bijna halverwege het boek laat Volbeda in het midden of Jip nu een jongen of een meisje is. Wat de lezer wel weet, is dat Jip smoorverliefd is op de nieuwe jongen in de klas.

  • Stil! Het bos wil ook wat zeggen

    Door: Huub Bartman

    In de boeken van Jeanet Kingma speelt de fascinatie voor de natuur een grote rol. Zoals je in de veranderende vormen van de wolken allerlei figuren kunt ontwaren zo kun je ook in stukken oud en verweerd hout patronen ontdekken die de fantasie prikkelen. Als je je daarvoor openstelt, gaat het hout als het ware spreken. In Het luisterhout leert Jeanet Kingma de lezer, middels Ardin, de held van het verhaal, te luisteren naar de mysterieuze wereld van het bos.

  • Een stom boek?

    Door: Joke Aartsen

    Ik verdwaalde in mezelf, reflecteert de vijftienjarige hoofdpersoon en verteller Ivan aan het eind van Dat stomme boek. De 10+ -jeugdroman uit 2013 van Tiny Fisscher beleeft dit jaar alweer zijn negende druk. Het is een boek met veel vaart en met de nodige humor. Een heftige queeste naar een verdwenen vader houdt de spanning er voortdurend in en het nuchtere, opstandige en relativerende commentaar van hoofdpersoon ‘Iev’ zal voor veel tieners herkenbaar zijn.

  • De zoektocht naar het einde

    Door: Wendy de Bert

    Bij een prentenboek denk je al snel aan peuters en kleuters. Dat prentenboeken ook geschikt zijn voor oudere kinderen weten veel mensen niet. Jij bent het einde van Tom Marien laat zien hoe een verhaal in prentenboekenvorm poëtisch en filosofisch kan zijn, met diepere lagen en mooie taal. Het boek neemt je mee in een ontroerend verhaal vol dromerige potloodtekeningen van Penelope Deltour en een zoektocht naar de zin van het leven

  • Een ongenode gast

    Door: Suzanne Bergman

    Een worm die wordt uitgenodigd op een feest voor vogels, daar zit een luchtje aan. Alice Lima de Faria, die zowel het verhaal schreef als de illustraties maakte van Het vogelfeest, bouwt dit gegeven mooi op. Vleermuis Flaps en worm Worm (what’s in a name) zijn beste vrienden. Als Worm door de vogels uitgenodigd wordt voor een feest bij daglicht en Flaps niet – alleen dieren die ’s nachts slapen zijn welkom – is Flaps heel jaloers.

  • Pleidooi voor de natuur en de taal

    Door: Inge Noordzij

    Wie terugdenkt aan de schooltijd en zich van de taallessen alleen nog de haiku en het elfje herinnert, mist een hoop. In Dichter bij de seizoenen laat Westera de lezer (opnieuw) kennismaken met de brede verscheidenheid aan versvormen die de Nederlandse taal rijk is. Zo lees je een spicht over de bonte specht en schreef Westera een ollekebolleke over thuisblijvers in de winter. En kende je het kwatrijn al? Geen paniek als er geen belletje gaat rinkelen. In het laatste deel van de bundel, ‘Over de versvormen’, worden alle versvormen die voorbijkomen duidelijk besproken en uitgelegd.

  • ‘Zouden ze het eindelijk begrijpen?’

    Door: Melanie Roseboom

    ‘Wie de gedichten van Kees Spiering leest, begrijpt opeens hoe je tegelijkertijd nu en ooit kunt lezen, hoe woorden naar warm hout kunnen ruiken en dat poëzie een hemel kan zijn.’ Dat schrijft Edward van de Vendel in het voorwoord van Nog lang geen later. Juist deze zinnen, zetten de lezer op scherp en zorgen voor een kleine voorbereiding voor wie aan deze bundel begint.

  • Een boek dat bruist van het leven

    Door: Juno Blaauw

    Misschien is de titel van Het dierendoodboek van Stern Nijland wat misleidend. Alles wat in het boek staat heeft met de dood te maken, maar toch gaat het vaak niet over de dood. Het is een boek dat bruist van het leven. Nijland, die zelf de illustraties maakte begint met een korte uitleg. De dood is heel natuurlijk in het dierenrijk, zegt hij, doodnormaal. ‘Eten en gegeten worden, daar gaat het om. Elk dier is voedsel voor een ander, dat is de voedselketen. Dood doet leven.’ Daarna bespreekt hij de natuurlijke aspecten van dierendood voor hij verder gaat met onnatuurlijke veroorzaakt door de mens.

  • Een gewone jongen op een bijzondere kostschool

    Door: Joke Aartsen

    Arthur Conan Doyle is de hoofdpersoon in Het onwaarschijnlijke verhaal van Baskerville Hall, het nieuwste jeugdboek van de Amerikaanse schrijfster Ali Standish, dat zich afspeelt aan het eind van de 19e eeuw in het noordwesten van Engeland. De jonge Arthur is vastbesloten te stoppen met school om geld te gaan verdienen voor zijn armlastige familie, maar dat loopt anders als hij wordt uitgenodigd plaats te nemen op de prestigieuze Baskerville Hall kostschool.