Categorie: Recensie
-
Er zijn boeken die je van kaft tot kaft kunt lezen en er zijn er waarin je hoofdstukken naar willekeur kunt aansnijden. Elk einde is een nieuw begin van Gabby Dawnay en Margaux Samson Abadie zit daar enigszins tussen. ‘Verhalen’ staat er als kop boven de inhoudsopgave, maar als je die achtereen van voor naar achter of zelfs per hoofdstuk leest, word je al snel verzadigd door de overstelpende vloed informatie en de volheid van de illustraties. Een betere ingang is het register achterin dat je kriskras door het boek kan laten dwalen. Het is een lijst die prikkelender werkt dan een gewone inventaris, zeker als je de opzet van het boek in aanmerking neemt. Elk einde is een nieuw begin is een grabbelton van voorbeelden uit de natuur (dieren en planten) en de kosmos (aarde en ruimte) die worden beschreven naar hun cyclus van ontstaan tot vergaan en weer opnieuw beginnen.
-
Een slapende reus met een lange baard die zomaar verandert in een olifant en daarna in een krokodil: als je op je rug in het gras naar de wolken tuurt, kan het allemaal. En als je verder fantaseert, sta je — voor je het weet — op een zelfverzonnen feestje. In de steeg waar Joske woont, het hoofdpersonage in de verhalenbundel Zeg maar Joske, gebeurt het ook nog eens binnen één dag. ‘Het had ook gisteren kunnen zijn,’ schrijft Marijke Guetens bij aanvang van ieder verhaal, ‘of morgen’. Het is duidelijk: de steeg van Joske staat in deze verhalenbundel voor een plek waar de tijd stil staat en je voor altijd kind kunt zijn.
-
‘Haal mij van deze hanger. Grijp mij uit deze kast. Laat mij hier niet hangen. Pak me beet. O, houd me vast.’ Gedichten over kleding. Wellicht niet het eerste onderwerp waaraan je denkt bij het bepalen van een thema voor een dichtbundel. Maar Ted van Lieshout besloot om het wél te doen met Ommouw me. Het is een bundel vol gedichten, in beeld en taal, waarin hij betekenis probeert te geven aan hoe belangrijk kleren voor ons zijn. En wij voor onze kleren.
-
Van bij de opening van Zij kwamen ons halen wordt de lezer meegezogen in een beklemmende en angstige sfeer. Een klop op de deur betekent het wrede eind van het relatief gelukzalige leven van de familie Rijper. Niets zal daarna nog hetzelfde zijn. Die nacht wordt de hele familie overgebracht naar Kamp Amersfoort en voor sommigen onder hen is het de laatste keer dat ze elkaar zien.
-
Hedendaags liefdesverhaal gebaseerd op een mythe
Recensie door: Marjet Maks
Op Literair Nederland is een recensie verschenen over een boek dat ook geschikt is voor jong volwassen lezers. Hierna de eerste regels van die recensie. … In Meisje ontmoet jongen laat de Schotse auteur Ali Smith urgente zaken aan bod komen. Zoals de macht van multinationals, gender fluïditeit, familiebanden, seksisme en grensoverschrijdend gedrag. Met veel humor verweeft Smith de verschillende onderwerpen door elkaar, met als basis het mythologische verhaal van Iphis en Ianthe. Anthea en Imogen zijn twee jongvolwassen zusjes die er samen alleen voor staan. Hun ouders zijn uit elkaar en hun grootouders zijn op een zeilboot de oceaan opgevaren en waarschijnlijk verdronken.
-
Vega ziet dingen die anderen niet zien. Dansende wiskundesommen, een klaslokaal dat verandert in een kasteel, allerlei dieren en andere schepsels. Het hart van een giraf is ongelooflijk groot van schrijver Sofia Chanfreau en illustrator Amanda Chanfreau staat er vol mee. Vega’s vader vindt het maar niets. Bij hem hoeft Vega niet aan te komen met een verhaal over de slurftandige rompling, een schepsel op twee poten dat zijn lange snavel om zijn lijf geslagen houdt. Haar moeder is weg en Vega kan zich haar niet herinneren. Als haar vader een nieuwe vriendin krijgt, een ijskoningin, verandert alles.
-
Moederkloek
Recensie door: Miet De Bruyn
Op een dag richt een vos een slachting aan in de kippenren waar Vera woont, terwijl Vera verscholen in het struikgewas zat te broeden op haar eieren. Als ze ten slotte weer tevoorschijn komt, is er geen levende ziel meer te bespeuren, behalve een eenzaam vossenjong. Wat nu? ‘Geen hart smelt zo snel als dat van een moeder’ en ‘Het huilde zich een plek in haar warme moederhart.’ Dus adopteert moederkloek Vera het vossenjong. Die adoptie loopt niet van een leien dakje. Vera weet dat een vos adopteren niet verstandig is. Maar als ze het zielige vossenjong ziet, zegt haar gevoel iets héél anders en kiest Vera voor haar hart. Uiteindelijk moet Vonk vertrekken. De nieuwe kippen vinden het maar niks, een vossenjong in hun ren: “De hen met de wiebelkuif riep vanaf de hoogste stok: ‘Dat roversjong heeft bloed geroken. Daar komt niks goeds van, let maar op! En alle andere kippen kokkelden haar na: ‘Het is en blijft een vos. Kippen doden is wat alle vossen doen!’
-
Rana, van schrijfster en illustratrice Marieke ten Berge, neemt je mee naar de koude poolwinter. Rana is een jonge poolvos, ze leeft samen met haar moeder boven de poolcirkel. Moeder vertelt vaak verhalen over hoe poolvossen licht maken met hun staart. Rana is nieuwsgierig. Ze volgt het spoor van de ijsberen: die laten vaak lekkere hapjes liggen. Maar ze verdwaalt in een koude donkere nacht waar geen einde aan lijkt te komen en ontmoet een grote beer die haar op sleeptouw neemt.
-
Over bioluminiscentie is het kinderboek Licht verschenen van de Britse illustrator Jennifer N.R. Smith die ook de teksten verzorgde. Dat Jennifer Smith allereerst tekenaar is valt aan de uitgave te zien want Licht is vooral een prachtig geïllustreerd boek. Veel pagina’s hebben de diepdonkere achtergrond van de diepzee, de aardbodem of de nacht, waarop Smith haar talent kan botvieren. Daardoor lijken haar lichttekeningen vol witte of lichtgekleurde stipjes en lijntjes des te meer te stralen. De teksten zijn erg kort gehouden.
-
Dat opmerkingen een diepe indruk kunnen achterlaten bij iemand staat vast. Het zijn meestal de vervelende opmerkingen die bijblijven, in vergelijking tot complimenten. “Wees zacht voor jezelf en geef alleen het aardige water!” De tip waarmee Natalie Bierhuizen De bloementuin van Yuna afsluit.
-
Yorick Goldewijk heeft, samen met illustratrice Jeska Verstegen, een pareltje toegevoegd aan zijn oeuvre en aan de Nederlandse (jeugd)literatuur. De boom die een wereld was is een prachtig boek met wonderschone taal en illustraties die je helemaal meezuigen in de licht filosofische verhalen van dieren die in en om een oude boom wonen en allemaal […]
-
Ontplofte popcorn
Recensie door: Rivka van den Heuvel
Boer Bill uit Amerika wil zijn mais sneller en groter laten groeien en gebruikt daar Mega Groei voor. Maar tot zijn verbazing veranderen deze flinke maiskorrels niet in popcorn als hij ze probeert te poffen. Toch vermengd hij de korrels met gewone mais en verkoopt ze aan de fabriek. Wie zal dat nou merken? En zo komt het dat wanneer Ellis popcorn maakt in de magnetron er iets heel vreemds gebeurt. Een van de maiskorrels poft niet maar groeit tot een levend maismannetje zo groot als een kiwi, met armpjes en beentjes en een nogal humeurig karakter. Ellis heeft haar handen vol aan hem. Hij eet veel, slaapt niet en ontploft vaak van woede
-
Maar hoe dan? Je lichaam is van jou – over wensen en grenzen raakt aan het actuele onderwerp van grensoverschrijdend (seksueel) gedrag. Hoe pak je dat aan zonder de onbevangenheid van kinderen teveel af te remmen? […] Het is een nuttig en actueel boek, dat nergens te vermanend of te zwaar wordt. De illustraties van Agnes Loonstra dragen daaraan bij. Ze beelden op een kleurrijke en luchtige manier de beschreven situaties uit met vooral aandacht voor mimiek op gezichten.
-
Om van kinderen échte lezers te maken en hen met plezier te laten lezen, is er meer nodig dan boeken gekoppeld aan een technisch leesniveau. Naast de AVI-boeken is het daarom belangrijk dat kinderen ondergedompeld worden in verhalen vol fantasie, humor en avontuur. Boeken en verhalen die ze zélf kunnen kiezen, zonder te letten op moeilijkheidsgraad. En dat is precies wat de Tijgerlezen-reeks van uitgeverij Querido wil bereiken. Naast het ruime assortiment losstaande boeken, is er nu ook een fijne, grappige bundel verschenen met korte verhalen gericht op beginnende lezers: Tijgers lezen.
-
Verhuizen en starten op een nieuwe school is een hele onderneming. Als niet alleen de school nieuw is maar ook de taal en het land, is dat een extra grote uitdaging. Daarover gaat het prentenboek Hier is alles anders van Connie Snoek, die zowel de tekst als de tekeningen voor haar rekening neemt. Het verhaal draait om Kamelie Olifant, die op het punt staat om naar school te gaan. Ze ziet er niet erg enthousiast uit, een van haar ouders moet haar zelfs een duwtje geven. Als een zeer onzeker olifantje betreedt ze het plein, waar de andere kinderen, allen dieren, al spelen.
-
‘Karin Lambrechtse is een lopende voedingsencyclopedie’, schrijft Susanne Roos in Het grote wielrenboek. Lambrechtse is de sturende kracht achter wat renners (in dit geval van de ploeg Jumbo Visma) te eten krijgen om zo goed mogelijk te kunnen koersen. De acht renners uit haar ploeg eten tijdens een grote ronde vier supermarktvrachtwagentjes (die dingen die je boodschappen thuis bezorgen) leeg. Het werk van Lambrechtse is een balanceeract tussen wat renners lekker vinden en wat ze beter niet kunnen eten. Ze houdt haar mannen dan wel eens voor de gek. Ze houden van hamburgers bijvoorbeeld maar die kunnen ze eigenlijk beter niet eten, althans niet zoveel. Zij maakt ze dan met weinig gehakt, opgevuld met broodkruimels, havermout, champignons en rice crispies. Dan lijken ze toch nog groot.
-
Zwarte katten lijken hét toonbeeld te zijn van een veelkoppig fenomeen: ze komen voor in rituele handelingen om ongeluk te bezweren, brengen rampspoed als ze een mensenpad kruisen en worden — echt waar — veel minder dan andersgekleurde soortgenoten geadopteerd vanuit het dierenasiel. Natuurlijk gaat het hier om bijgeloof, het onderwerp dat in Loop nooit onder een ladder centraal staat. Op vaak lichtvoetige wijze neemt de Mexicaanse schrijver en illustrator Andrés López de lezer mee door een wirwar aan bijgelovige praktijken.
-
Oever is een briefroman of dagboekroman waarin de lezer in het hoofd kruipt van Jip. Jip moet voor school een zelfportret tekenen. En dat is nu precies haar grote talent. Toch heeft ze het heel moeilijk en lukt het niet om dit op papier te krijgen en dit heeft allemaal te maken met de zoektocht naar haar ware ik. Want je kunt natuurlijk geen zelfportret maken als je jezelf niet helemaal kent. De zoektocht naar zichzelf is het thema van Oever. Tot bijna halverwege het boek laat Volbeda in het midden of Jip nu een jongen of een meisje is. Wat de lezer wel weet, is dat Jip smoorverliefd is op de nieuwe jongen in de klas.
-
In de boeken van Jeanet Kingma speelt de fascinatie voor de natuur een grote rol. Zoals je in de veranderende vormen van de wolken allerlei figuren kunt ontwaren zo kun je ook in stukken oud en verweerd hout patronen ontdekken die de fantasie prikkelen. Als je je daarvoor openstelt, gaat het hout als het ware spreken. In Het luisterhout leert Jeanet Kingma de lezer, middels Ardin, de held van het verhaal, te luisteren naar de mysterieuze wereld van het bos.
-
Ik verdwaalde in mezelf, reflecteert de vijftienjarige hoofdpersoon en verteller Ivan aan het eind van Dat stomme boek. De 10+ -jeugdroman uit 2013 van Tiny Fisscher beleeft dit jaar alweer zijn negende druk. Het is een boek met veel vaart en met de nodige humor. Een heftige queeste naar een verdwenen vader houdt de spanning er voortdurend in en het nuchtere, opstandige en relativerende commentaar van hoofdpersoon ‘Iev’ zal voor veel tieners herkenbaar zijn.
Recent
-
Een angstaanjagende zomer in Huize Helmoedt
Recensie door: Linda Wilting -
Miet De BruynMeedeinen
-
Wie is er nou bang voor een wolf?
Recensie door: Melanie Roseboom
