Tag: Uitgeverij Hoogland & Van Klaveren
-
Als we de mens op aarde bestuderen doen we dat onbewust altijd vanuit een geo- en antropocentrische blik. We zijn een beetje als de slager die zijn eigen vlees beoordeelt: op zijn zachts gezegd vooringenomen en geneigd vooral te laten zien waartoe we allemaal in staat zijn. De Poolse auteur Ewa Solarz en haar landgenoot, tekenaar Robert Czajka, proberen dat in Aardbewoners anders te doen. Ze baseren zich op een rapport van een Expeditie voor Interplanetair Onderzoek dat het hele universum bestudeert en dus met distantie naar de wezens op de planeet Aarde kijkt.
-
Wanneer je verdriet mengt met geluk, zoals water met siroop, krijg je weemoed. Dat is precies wat Sjoerd Kuyper prachtig heeft neergezet in het kinderboek Maantje verhuist de zee. Maantje, een meisje dat eigenlijk Amani heet, hoort dat haar oma snel dood zal gaan. Maantje is gek op haar oma, dus je verwacht een heel verdrietig verhaal. Dat is het ook. Sommige lezers zullen een traantje laten, maar tegelijkertijd is het een warm, ontroerend verhaal waar geluk ook een grote rol speelt. Geluk om een lieve oma, die zorgt voor prachtige herinneringen in het hoofd van Maantje. Een weemoedig verhaal.
-
Scapino was een personage uit de comedia dell’arte, een eeuwenoude theatervorm uit Italië. De Scapino-figuur gaf dansend en vertellend uitleg bij de voorstellingen. Arthur Japin maakt van hem in dit verhaal een ontsnappingskunstenaar en een groot voorbeeld voor kinderen om ook hun eigen creatieve weg te kiezen. De prachtige en wervelende illustraties van Charlotte Dematons brengen Arthur Japins verhaal en de wereld van Scapino tot leven. Beide zijn grote dansliefhebbers. Een mooi verhaal met prenten over jezelf zijn, anders zijn, vrijheid en creativiteit.
-
Vissen zonder het ergens over te hebben
Recensie door: Suzanne Bergman
Sinds Sammies broertje Sebas twee jaar eerder verongelukte, is hun gezin uit elkaar gevallen. Als haar ouders gaan proefscheiden, gaat zus Wies met hun moeder mee. Sammie blijft uit loyaliteit achter bij haar vader, die samen met een bejaarde oudoom hun bloembollenbedrijf bestiert. Maar hij is steeds vaker afwezig; kan niet omgaan met het verlies. Tijdens een nachtelijke fietstocht ontmoet Sammie de ongeveer even oude Toon. Zijn oudere halfbroer is niet meer welkom thuis, en daar heeft Toon het moeilijk mee. Als ze allebei op hun eigen manier proberen hun respectievelijke gezinnen weer bij elkaar te brengen, ontmoeten ze een groep daklozen bij wie ze warm worden opgevangen. En leren ze dat een ander proberen te helpen soms averechts werkt – of niet?
-
Over zeven dagen is het precies een jaar geleden dat Huug, de broer van Pim, verongelukte. Sindsdien komt haar vader niet meer van de bank af en hoewel het nu zomervakantie is, is haar moeder elke dag aan het werk.
-
We zijn met zijn acht miljarden op aarde, inmiddels. Een niet te bevatten aantal. En we hebben er met zijn allen ook een niet te bevatten rotzooi van gemaakt. In De grootste voetafdruk drukken Rob (auteur) en Tom (illustrator) Sears ons op geestige maar niet mis te verstane wijze met de neus op de feiten. De Sears-broers zeggen het zelf: onze hersenen zijn niet gemaakt om gigantische getallen te bevatten. Toch doen ze vervolgens een geslaagde poging om dat wat niet te bevatten is in woord en beeld inzichtelijk te maken. Om met acht miljard mensen kennis te maken moet je bijvoorbeeld duizend jaar lang dag en nacht ‘hallo, leuk je te ontmoeten’ zeggen.
-
In februari 2012 werd in het Zweedse Solna prinses Estelle geboren, het eerste kleinkind van koning Carl XVI Gustav. De toenmalige premier liet namens de Zweedse regering een pakket van tweehonderd stuks kinderboeken bij de boreling: ‘prentenboeken, klassieke kinderboeken, sagen en anthologieën, geïllustreerde studieboeken en rijmpjes en muziek’. Nils Holgersson zat er bij, maar ook alles van Andersen en van Astrid Lindgren. De anekdote staat in Springlevend, samengesteld door Sakia de Both.
-
Op de voorkant van Burgzorgs Blik zit een zwarte jongen. Hij zit met kroeshaar, dikke rode lippen, grote ogen, oorringen in en een ketting van botjes om de nek, voor een drievoetige drum. De grote tenen van zijn – uiteraard blote – voeten dragen ook ringen. Kortom: de veelheid van stereotypen die lang opgeld deden in alle prentenboeken met zwarte mensen erin. Bombo heet de jongen. Op pagina 72 in Burgzorgs Blik staat de afbeelding nog eens maar nu met meer context en dan blijkt het nog erger te zijn. Bombo is de ster in een freak show in het boek Koko’s Circus van illustrator Hank Hart uit 1942. Wie dat boek had kon via strips aan de pagina’s Bombo’s ogen laten rollen en hem zijn tong laten uitsteken.
-
De twaalfjarige Miki in Jowi Schmitz’ jeugdroman Zeemeermeisje vindt de wereld van volwassenen verwarrend. Waarom wil haar moeder op reis? En wat moet Miki met haar vader die haar meegenomen heeft naar Amsterdam en daar zijn voormalig leven weer op lijkt te willen pakken? Nog minder begrijpt Miki iets van zichzelf. Hoe komt het dat Tom, met wie ze sinds jaar en dag bevriend is, niet meer zomaar een vriend voelt? Opeens is alles anders geworden.
-
Sallie Mo (13) mag van dokter Bloem, de psycholoog die ze bezoekt na het overlijden van haar beste vriend opa David, drie maanden niet lezen. Ze moet leren met haar eigen hoofd te denken. Geen gemakkelijke opgave voor deze boekenwurm, die moeiteloos Shakespeare en Schopenhauer citeert. Maar schrijven kan Sallie Mo ook. Bizar is haar […]
-
‘Eigenlijk zou iedereen een opa als Jopie moeten hebben. Een oude man met een witte baard die alles weet wat jij nog moet leren. Eén zo’n opa en je hebt nooit meer een school nodig!’ Josse Gosselaar is 11 jaar en assistent van een professor en uitvinder, zijn Opa Jopie Gosselaar. Die weet alles van […]
Recent
-
Een angstaanjagende zomer in Huize Helmoedt
Recensie door: Linda Wilting -
Miet De BruynMeedeinen
-
Wie is er nou bang voor een wolf?
Recensie door: Melanie Roseboom -
Verder na je coming-out
Recensie door: Bart Jongeling
