In dit nieuwe kloeke boek van Jacques & Lise heb je als kind een degelijk exemplaar in handen. Een robuuste hardcover met stevige pagina’s en een iets afwijkend langwerpig formaat. In August lezen we over een kluizenaar die zichzelf opoffert om het bos in de gaten te houden. Je ziet hem al loeren met die enorme verrekijker in zijn handen.
Jacques & Lise zijn een duo op het gebied van grafisch ontwerp (kaartjes, muurschilderingen, banners), schrijven en illustreren. In veel van hun werk zie je in herkenbare beeldtaal ronde mens- of dierfiguren met grote lijven, forse armen en benen met daarop soms een nogal klein uitgevallen hoofd. Denk aan het prentenboek Victor of aan de skiër in Als sneeuw voor de zon die op soortgelijke manier zijn vormgegeven.
Dat ze oog hebben voor vormgeving is te zien aan de gehele omslag, zowel aan de buiten- als binnenkant. Al voor het eigenlijke verhaal begint, zien we het vervoersmiddel waarin August wordt afgezet in een enorm oerbos. De hoge wachttoren is vanaf nu het nieuwe thuis van onze hoofdpersoon.
Grimmige schaduwen
Op dag 1 groet hij het bos, stelt hij zichzelf voor en vertelt wat hij hier komt doen. Verder zien we dieren, bomen en de schaduw van het voertuig waarmee hij is gebracht. Met name de schaduwen spelen in dit prentenboek een belangrijke rol als het om sfeerverandering gaat. Het verhaal roept vragen op die je prima met de jonge (mee)lezer kunt bespreken: Welke dieren zie je en welke komen steeds terug? Wat zou August hier doen? Wat zou hij eten? Wat voor problemen kan een bos hebben? Hoeveel dagen woont hij al in zijn toren?
Dat August al een poosje in het bos leeft, zien we aan het verstrijken van de dagnummers die in hoofdletters sporadisch bovenaan een stukje tekst staan. Van DAG 1 springen we naar DAG 12 en zo in grote tijdssprongen verder. Wanneer je aan het einde van het boek terugrekent, zit hij er al jaren, seizoen na seizoen. Wat doet hij eigenlijk in de tussentijd?
Aanvallen en gevaren komen en gaan. Hij wendt ze af en lost ze op. Halverwege het verhaal glipt de wereld uit zijn handen en de sfeer slaat om wanneer ogenschijnlijk normale objecten grimmige donkere schaduwen vormen…
Het verhaal is geschreven vanuit het ik-perspectief, maar het woord ‘ik’ komt wel erg regelmatig terug in verhouding tot de weinige tekst. De stijl en het woordgebruik is zowel toegankelijk als moeilijk. Vertoeven? Blitzbezoek? Zijn dat woorden voor een 5-jarige? Sommige zinnen lopen erg fijn en zijn af en toe op rijm. Soms stagneren de woorden juist een beetje waardoor een zin hapert. Er zijn leuke woordvondsten die niet los gelezen kunnen worden van de bijbehorende illustratie, zoals ‘bliksemsnel’ en ‘Er zat pit in onze aanval’.
Dat dit boek van een Belgisch duo is, is herkenbaar door een zinnetje op de laatste pagina: ‘Ik zie je graag.’ Met hun werk willen Jacques & Lisa mensen steeds opnieuw tot verwondering aanzetten en dat doet dit verhaal zeker. Een groot thema zit verborgen in dit prentenboek dat uitnodigt tot een visuele zoektocht naar bijvoorbeeld de verrekijker of juist naar een gesprek over de natuur en het behoud van bossen.
