‘Wees jezelf en wees eigenwijs,’ vertelt een citaat onder een hoofdstuktitel van Oerbloed: de schaduwsluiper ons. In dit vervolg op Oerbloed: de raadselbreker van Rob Koops waarover al een recensie is verschenen op Jong Literair Nederland, zijn Obbe en Darja, de twee eigenwijze hoofdpersonen, van elkaar gescheiden. Obbe, de raadselbreker naar wie het eerste boek vernoemd is, is gevangengenomen door de gemene zwaardzuster Rafenna en moet in de hoofdstad zo snel mogelijk het mysterieuze Zevende Boek ontrafelen. Ondertussen reist Darja met het leger van hun bondgenoten naar de stad om een nieuwe koning op de troon te zetten en Obbe te bevrijden. Hiervoor moet zij een speciaal soort spion worden. Daar is dit deel van de serie, Oerbloed: de Schaduwsluiper, naar vernoemd. Zullen Obbe en Darja weer herenigd worden? En wat staat er eigenlijk in het Zevende Boek?
Een levend land
Het land waarin het boek zich afspeelt, Norgië, is goed uitgewerkt. De verschillende plaatsen, verhalen, ideeën en gebruiken die aanwezig zijn in het land worden vaak beschreven in het verhaal zonder dat de lezer te veel informatie over zich heen krijgt. Ook merk je duidelijk dat Obbe en Darja in verschillende streken zijn opgegroeid door hoe zij dingen omschrijven. Een goed voorbeeld hiervan is het stippenkevertje. Obbe beschrijft dit beestje als volgt.
‘Tussen de stenen kruipt een klein stippenkevertje tevoorschijn. Obbe legt zijn hand uitnodigend op de vensterbank. Dit zijn brengers van geluk, die wil je te vriend houden.’
Terwijl Darja een heel andere associatie heeft bij het kevertje als zij er een tegenkomt.
‘Bij haar hand komt een stippenkevertje tevoorschijn tussen de stenen. Het slaat zijn vleugels uit en duikt naar beneden, op zoek naar voedsel. De lente komt eraan!
Zulke beschrijvingen zorgen ervoor dat de wereld van het boek tot leven komt.
Levende landschappen
De paginavullende zwart-wit tekeneningen van Maruga Koops zijn mooi en rustgevend om naar te kijken, met name de landschappen. Doordat de illustratie paginavullend is kan de lezer echt het gevoel krijgen dat die in Norgië staat. Ook zit er veel diepte in de tekeningen wat dit gevoel versterkt. De kaarten in het boek zijn duidelijk en worden opgeleukt door kleine icoontjes van bijvoorbeeld huizen. Helaas zijn de tekeningen van het interieur soms best donker waardoor er minder contrast aanwezig is. Hoewel dit jammer is, zijn deze tekeningen ook erg mooi. Het omslag is in tegenstelling tot de tekeningen wel gekleurd. De bomen en de lucht contrasteren goed met elkaar. Maar deze kleuren zorgen er wel voor dat het oog van de lezer met name naar de lucht wordt getrokken in plaats van naar de stad en de personages.
Verschillende perspectieven
De verhaallijnen in het boek zijn een combinatie van voorspelbaar en onvoorspelbaar. Als een briefje van Darja Obbes gevangenis binnengesmokkeld wordt en Obbe dit briefje bewaart is het vrij duidelijk wat hiermee gaat gebeuren. Maar hoe het raadsel van het Zevende Boek opgelost moet worden ziet de lezer van tevoren waarschijnlijk niet aankomen. Soms doet Obbe zelfs aan het eind van een hoofdstuk een ontdekking waarvan de lezer niet kan beredeneren wat die is. Dit zorgt ervoor dat je snel het volgende hoofdstuk wil lezen, maar het kan ook een beetje verwarrend zijn. De verschillende perspectieven zorgen ervoor dat de lezer altijd meer weet dan het personage dat aan het vertellen is. Dit houdt het boek spannend en interessant.
Kortom, De schaduwsluiper is een goed vervolg op het eerste boek uit de Oerbloed serie dat zich afspeelt in een levendige wereld met mooie tekeningen en interessante verhaallijnen.
