In Roos, vis, gum van Mary Heylema staat Mik centraal, hij is een jongen die van tekenen houdt, al sinds hij een potlood kan vasthouden. Hij tekent het liefste de hele dag. Niet alleen op papier, ook in de lucht, of zelfs met spuug op de muur. Hij tekent vanalles. Door het hele boek staat Mik zijn fantasie centraal.
Fijn naar school…of toch niet?
Maar dan gaat hij naar groep drie, hij moet leren schrijven van een hele strenge juf, juf Stop. Niet met kleurpotloden, maar met een grijs potlood én een gum, want het gaat alsmaar fout. Zijn letters gaan alle kanten op, omhoog, omlaag, van het papier af dus steeds moet het opnieuw. Mik gumt en gumt. Voor zijn tekenkunsten heeft hij geen tijd meer.
Op een dag krijgen de kinderen een lijntjesschrift, Mik begrijpt er niets van. Hoe moet hij gaan schrijven tussen zulke kleine streepjes? Hij droomt weg en in plaats van ‘roos’ te schrijven gaat hij tekenen. Een prachtige roos, met knoppen, een steel en blaadjes. Om de roos heen zoemen bijen. Maar dat vindt juf Stop helemaal niet goed… ‘Gum maar uit!’
Stukje magie
Dan is Mik het beu, hij slaat met zijn handen op tafel, de bijen komen tot leven! Ze gonzen om het hoofd van juf Stop. De juf schreeuwt dat hij de bijen uit moet gummen. Maar Mik komt in actie, hij pakt de juf bij de arm en gumt haar uit, totdat ze helemaal verdwenen is.
De dag erna is er een nieuwe juf, juf Top (dat is natuurlijk een hele mooie wijziging van naam). Een lieve juf, die lekker ruikt, zorgt voor belgerinkel als ze lacht en sterretjes in haar ogen heeft. Vanaf dan gaat het goed met Mik! Met zijn fantasie kan hij letters op papier zetten. Hij kan schrijven! En de gum? Die belandt in de prullenbak.
Autonomie, fantasie en zelf doen
Het prentenboek is tijdloos, een mooi verhaal over een jong kind dat zijn autonomie verliest op school. Hij moet zoveel, dat zijn eigen fantasie zich koest moet houden. Een kind dat geregeld wegdroomt, de wereld ziet in tekeningen is knap geïllustreerd door Milou Trouwborst. Na het lezen van Roos, vis, gum is er zoveel terug te vinden op de kaft, een boom met allerlei dieren. Je ziet de voeten van juf Stop die Miks bloem vertrappen, wat haar afwijzing van Miks verbeelding suggereert. Het boek begint met veel grijze, saaie vlakken en eindigt in fleurige, gekleurde exemplaren met lekker veel tekeningen erin.
Milou Trouwborst illustreert met duidelijke tekeningen, welke bont en schilderachtig zijn. Door het boek heen staan ook vele kinderlijke schetsen wat doet lijken of je de tekeningen van Mik steeds om je heen voelt. Ondanks dat de tekeningen simpel zijn, is mimiek van de gezichten goed af te lezen. De frustratie bij Mik als schrijven niet lukt, de bitsige juf, maar ook de charmante uitstraling van juf Top. Wat ook opvalt is de prachtige pagina wanneer Mik in zijn eigen wereld zit, deze is helemaal gekleurd, vredig en vol met mooie plaatjes. Dit is een duidelijk contrast met Mik op school, waar hij niet mag doen wat hij het allerliefste doet.
Het prentenboek is heel geschikt om kleuters te leren dat je altijd je eigen fantasie in leven moet houden, het brengt je namelijk in je eigen wereld. Het kan je helpen om de ‘saaie’ dingen leuker te maken. Voor volwassen is het een wijze les om kinderen lekker hun gang te laten gaan en ze vooral niet te beperken in hun eigen (en) wijze talenten.
Mary Heylema en Milou Trouwborst hadden al eens samengewerkt aan een nieuwjaarswens, nu brengen ze hun eerste prentenboek samen uit. Ze hebben beide afzonderlijk al heel wat werk op hun naam staan. Dat Mary Heylema niet onbekend is in het onderwijs komt goed tot uiting in Roos, vis, gum. De rijke taal zal te danken zijn aan haar ervaring met gedichten.
