‘Een kip. Zomaar een kip op mijn balkon.
Hij zegt nog eens: “Tok?”
Ik steek mijn hand uit. De kip is helemaal wit en zenuwachtig, zijn hoofd gaat met korte rukjes heen en weer.
“Wat doe jij hier?” fluister ik.’
Romeo woont met zijn vader en zijn moeder in een stokoud wit huisje schuin tegenover de school. Vanuit zijn kamer kan hij de nieuwe buren zien: vader Berk, zoon Sam, opa, en een meisje, Tobi, dat even oud als Romeo is en bij hem in de klas komt. Tot grote ergernis van Romeo’s moeder verbouwen de nieuwe buren maandenlang. Sinds zijn vader is uitbehandeld is zijn moeder aldoor boos. En ze houden kippen, waarvan Romeo er eentje op zijn balkon vindt. Zo begint Kip op je kop van Jowi Schmitz.
Leven met een dode ouder
Dat Tobi de urn met haar moeders as op haar eerste schooldag de klas laat rondgaan (‘Mag ik nu mijn moeder terug?’) schept meteen een band, net als de weggelopen kip die steeds bij Romeo op bezoek komt. De kinderen raken snel bevriend en de kippen krijgen namen (Tik, Tak en Tok). Er is een laatste wens die vervuld moet worden, Tobi helpt enthousiast, maar meer nog dan dat wil Romeo weten hoe het is, leven met een dode ouder. Tobi laat hem zien dat het kan en dat het leven meer kan zijn dan verdriet alleen.
Heldere zinnen en illustraties
Schmitz zet het verhaal van Kip op je kop neer in scènes zo helder dat het is alsof je er zelf bij bent. Soms lukt haar dat met één of twee zinnen. Romeo: ‘Ik mag echt veel meer dan vroeger. Maar het stomme is: ik wil veel minder.’ Hier spreekt een kind dat er de laatste tijd bij inschiet, om begrijpelijke redenen, maar daarom niet minder pijnlijk. De tekeningen zijn gemaakt door Jeska Verstegen, een kip (of drie) bij ieder hoofdstuk. Er zijn blije kippen, bange kippe, parmantige kippen, springende kippen. De afbeeldingen zijn klein en net zo helder als het taalgebruik van Schmitz.
Een goed einde?
Dat Kip op je kop niet goed kan aflopen, weet je al zeker op bladzijde twaalf. Wat er verder ook gaat gebeuren, Romeo’s vader gaat dood. Schmitz waakt ervoor te doen alsof Romeo daar vrede mee heeft of leert te hebben gedurende het verhaal. Romeo: ‘Ik wil niet denken, ik wil dit allemaal niet, maar het is er toch, het doodgaan.’ Toch is het boek geschikt voor jonge lezers. Schmitz laat zien dat het leven doorgaat. Er is de zorg voor de drie kippetjes en een schooluitje naar een radiostation. Er zijn klasgenoten die pesten of er juist mee stoppen. Ja, het leven gaat door. Niet alleen als je vader ziek is, maar ook als je weet dat hij uitbehandeld is, en zélfs als hij uiteindelijk sterft.
