Jonge Oogst – 4+ – week 45

Zie de zon schijnt is een grappig Sinterklaasboek over ongeduld en leren wachten. Sint is namelijk behoorlijk ongeduldig. Het duurt hem veel te lang tot het weer Sinterklaas is. Het wachten lukt dit jaar gewoon niet. ‘Hoe lang nog?’ zeurt hij elke dag. De Pieten luisteren al niet meer. Midden in de zomer neemt Sint een besluit: Hij gaat gewoon alvast. En als de Pieten niet meewillen, dan vertrekt hij wel alleen! Maar is dat wel zo’n goed idee? Kun je Sinterklaas wel vieren in de zomer?

Na Dodo en Ik heb mijn zusje kwijtgemaakt, is dit het derde kinderboek van Mohana van den Kronenberg. Ze studeerde aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag schilderen en beeldhouwen. Momenteel werkt ze als beeldhouwer en schrijver. Daarnaast is ze ook redacteur voor (Jong) Literair Nederland. Jeske Engels studeerde Grafische Vormgeving en Art Direction in Nederland en in het Verenigd Koninkrijk. Daarna werkte ze als Art Director in Londen. Tegenwoordig werkt ze als illustrator vanuit haar studio in Tilburg. Samen maakten Van den Kronenberg en Engels nu Zie de zon schijnt; voor Jeske Engels het eerste door haar geïllustreerde prentenboek.

Lilja woont in een vuurtoren op het topje van de wereld. Zij is de bewaarder van het noorderlicht. Haar papa is vaak weg. Hij meet en weegt het water, telt de vissen, de dieren en de planten en zoekt wonderen op zee. Na elke zeereis krijgt Lilja een schelp. Haar verzameling wordt steeds groter. Op een dag vertelt papa over een walvis die altijd alleen zwemt. Andere walvissen kunnen zijn lied niet horen en dus zien ze hem niet als een van hen. Wanneer Lilja weer alleen thuis blijft, is het stil in de vuurtoren. Tot er plots een lied klinkt uit een van de schelpen. Is het de walvis? En zingt hij voor Lilja?

Kim Crabeels baseerde dit verhaal op het bestaan van een echte walvis: ‘Walvis 52’ zingt op een andere frequentie dan de andere walvissen en zwemt altijd alleen. Sebastiaan van Doninck maakte bij de poëtische tekst van Crabeels dromerige illustraties. Zo werd dit een warm boek over de natuur, over het mysterie van de walvis en van het noorderlicht, over gemis en over aantrekkingskracht.

Charlie woont met zijn papa, mama en zusje Lynn op de heuvel. Hij heeft fijne buren. Buurman Jan noemt hem altijd zijn grote vriend. Als ze samen gaan kamperen en Charlie ‘s avonds in het grote bed in slaap valt, voelt hij onder de dekens dat Jan aan hem zit. Charlie schrikt, maar doet alsof hij slaapt. De volgende dag is Jan gewoon lief en grappig, zoals altijd. Hij vertelt Charlie dat wat er ’s nachts gebeurt, hun geheim is en dat hij het aan niemand mag vertellen. ‘Anders kunnen we nooit meer vrienden zijn.’

In 2023 maakte Pieter Melsen, samen met zijn collega zedenrechercheur Wouter  Vaessen, Sam en het niet-leuke geheim. Charlie sluit daar mooi bij aan en vertelt het verhaal van een kind dat seksueel misbruik meemaakt. De auteurs baseren zich hiervoor op hun jarenlange ervaring als zedenrechercheur en klinisch psycholoog. Daarnaast hebben ze zich laten inspireren door de ervaringen en de taal van bijna driehonderd volwassenen die als kind zijn misbruikt. Melsen en Bicanic maakten dit boek om herkenning en steun te bieden aan iedereen die seksueel misbruik meemaakt of heeft meegemaakt en voor iedereen die in het verwerkingsproces daarvan, ondersteuning wil bieden.