Wat hebben Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Kobain, Amy Winehouse en Lissa met elkaar gemeen? Ze stierven allemaal op jonge leeftijd. De artiesten stierven na 27 jaren, de 17-jarige Lissa restte nog 27 dagen.
In Nog 27 dagen leven van Maren Stoffels wordt in het eerste hoofdstuk direct duidelijk dat Lissa longkanker heeft en hier niet van zal genezen. Na een hevige longbloeding kan ze vrijwel niets anders dan in bed liggen in haar kamer in Amsterdam. Ze besluit niet te wachten tot de Dood haar komt halen en bespreekt met een arts een datum om euthanasie te plegen. Vanaf dat moment telt ze de dagen af. Nog vijftien te gaan: 27 na de bloeding.
Zonder dat haar ouders en broertje het weten, bedenkt Lissa een ruilproject. Vanuit haar slaapkamerraam werpt ze een Amerikaans muntje op straat. Als Ellen, een meisje met een enorme wijnvlek in haar gezicht, het souvenirtje opraapt, begint een meeslepend avontuur en ontstaat er een hechte, kortstondige vriendschap. Zal het lukken om net zo lang te ruilen tot ze een villa hebben?
Verliefd op het Leven
Het verhaal wordt zowel vanuit Lissa als Ellen verteld: ze wisselen elkaar per hoofdstuk af. De lezer kan zich hierdoor goed inleven in de gedachten en gevoelens van beide personages. Lissa houdt van Amsterdam, Ellen haat de stad. Lissa bruist van het zelfvertrouwen, Ellen wil het liefst onzichtbaar zijn. Lissa is verliefd op het Leven, Ellen moet de liefde nog ontdekken en het leven leren omarmen. De tegenstellingen tussen de hoofdpersonages geven het verhaal diepgang. Zowel Lissa als Ellen maken in korte tijd mentale groei door.
De hoofdstukken bestaan uit enkele bladzijden en lezen vlot weg, mede doordat de tekst relatief veel dialogen bevat. Het boek is in eerste instantie geschreven voor jongvolwassenen (young adults), wat duidelijk zichtbaar is in het taalgebruik.
‘Ik check de klok. Het is laat. Ellen komt vast niet meer. Ik heb geen idee waar Xavi en zij uithangen.
“Mam zei dat je me gaat aankleden als ik dood ben,” zeg ik. “Is dat zo?”
Pap knikt.
“Vind je dat niet eng?”
Pap haalt zijn schouders op. Ik voel mijn handen tintelen, in mijn binnenste borrelt het.
“Ga je speechen? Bij mijn begrafenis, bedoel ik? Ga je zeggen wat voor een gewéldige dochter ik ben geweest?”
Pap zucht. Zelfs die zucht trilt. Waarom is iedereen zo sláp?
“Ga je zeggen dat je me mist? Dat je niet zonder me kan en dat je…”
“Kappen, Lis.” Pap draait zich met een ruk om en gaat de kamer uit. Hij laat de schuifdeuren openstaan.’
Niet uit de lucht gegrepen
Ondanks dat de dood steeds dichterbij komt, staan liefde en vriendschap op de voorgrond. Deze thema’s geven het verhaal een zekere luchtigheid, al wordt het uiteindelijk moeilijk om geen tranen te laten. Door de ruilhandel ontmoet Ellen steeds meer mensen, die elk hun eigen worsteling doormaken. Stoffels verweeft de verhaallijnen zo goed dat ieder detail betekenis krijgt. Ook het muntje waarmee het avontuur begint, komt aan het einde weer tevoorschijn.
Hoewel het verhaal fictief is, zijn niet alle gebeurtenissen uit de lucht gegrepen. Stoffels verloor in 2019 haar beste vriendin Laura aan longkanker. Na Laura’s eerste longbloeding leefde ze nog 27 dagen en pleegde zij euthanasie, een besluit waarvan de auteur, net als Ellen in het verhaal, niets afwist. Wat het boek extra bijzonder maakt, is dat het in 27 dagen is geschreven. Door zichzelf deze strakke deadline te stellen, beleefde Stoffels op haar manier de laatste dagen van haar vriendin.
