Het geheim van het verdwenen huis van Zilveren Griffel-winnares Rian Visser is gebaseerd op de ideeën van Annelotte Olijerhoek, een meisje dat de basis voor dit boek samen met haar vriendin Joy bedacht. Ze stuurde haar ideeën in voor de schrijfwedstrijd Het geheim van… en kreeg maanden later een telefoontje van uitgeverij Leopold. Haar ingestuurde idee voor deze boekenserie had gewonnen. En daardoor zat ze zomaar opeens een paar weken later om de tafel met Rian Visser – kinderboekenambassadeur – die er een boek van zou gaan maken. Dat is al een avontuur op zich, maar nu het boek er is kan haar idee gedeeld worden met een heleboel anderen. Het is een spannend en futuristisch boek geworden dat snel en prettig leest.
Een vreemde proefvakantie
Livia en haar zus Mia rijden samen met hun ouders naar een onbekende plek. Ze gaan met vakantie, maar dit keer gaan ze niet kamperen. De manege, waar Livia op voltige zit, ontving een mail van een bijzondere reisorganisatie die proefpersonen zoekt om een nieuw, supermodern vakantieverblijf uit te proberen. En die proefpersonen moeten bij voorkeur van paarden houden. Waar het vakantiehuis staat is nog een verrassing: er zijn alleen maar gps-coördinaten doorgegeven. Ergens midden in het bos zien ze een bol huisje dat zilverkleurig schittert. De lucht eromheen begint te trillen en opeens verdwijnt het huis. Om er vlak daarna plotseling weer te zijn. De deuren gaan open als het huis de gezichten herkent van de meisjes. Ze moesten van tevoren een foto opsturen. Op basis van de illustratie op de voorkant lijkt het op het eerste gezicht wel alsof ze in een vliegtuig gaan verblijven, toch is het dat niet. Het huis lijkt helemaal leeg van binnen, maar door op bepaalde knopjes te drukken verschijnt er van alles: een bed, kastjes, een douche, een beeldscherm en er zijn overal lussen waaraan je je kunt vasthouden. Papa heeft geen idee hoe je hier kunt koken, dus gaat hij maar een stukje terugrijden om pizza’s te halen. En mama moet plassen, maar de wc hier werkt zo vreemd dat ze besluit om buiten tussen de struiken te gaan plassen. De zussen ontdekken een groot scherm en denken dat het een tv is. Ze hadden al gehoopt dat ze Netflix konden kijken. Als ze op een knop drukken begint het huis te trillen en stijgt het op: het huis verdwijnt. Zonder papa en mama. Livia en Mia vliegen sneller dan het licht door de ruimte en landen op een planeet, een paar zonnestelsels van de aarde vandaan. Daar ontmoeten ze wezens (de meest vreemde dieren) die graag kennis willen maken met mensen. Het ‘huis’, of het ruimteschip kan spreken en is aangesloten op de taal van de wezens die via een soort vertaalprogramma waarop alle wezens zijn aangesloten informatie in mensentaal kan omzetten. Zo wordt de stem van het huis ook hun gids. Een handige ingreep van de schrijfster: zo blijft een dialoog mogelijk en is er uitwisseling van informatie en geeft het huis toelichting op wat de jonge meiden allemaal te zien krijgen.
Ongebreidelde fantasie
Het leuke aan dit boek is dat je het gevoel krijgt dat het ontstaan is uit de grenzeloze fantasie van kinderen, zoals zij die nog onbeperkt hebben en dat Rian Visser deze alleen maar vorm heeft gegeven in dit boek. Je weet als je het leest niet zo goed wie hier de schrijver is: dat zou net zo goed Annelotte Olijerhoek kunnen zijn. Knap dat Rian Visser van dit rariteitenkabinet een geloofwaardig en logisch opgebouwd verhaal heeft weten te maken. In twee aardse dagen tijd gebeurt er nogal wat en ook nog eens erg snel. Maar leven kinderen niet altijd zo? Ook als je op een gewone vakantie gaat: je weet niet wat je eigenlijk te wachten staat, dus je neemt de dingen maar zoals ze komen. Livia en Mia doen dat ook, zelfs zonder hun ouders, maar ze zijn ook angstig voor al dit onbekende en willen graag naar huis. Het boek is daardoor aan de ene kant een griezelboek en aan de andere kant een avonturenverhaal. Voor elk wat wils. Het is behoorlijk angstig allemaal en die sfeer ademt het boek ook uit. Aan de andere kant is er zoveel te beleven dat je vanzelf verder wilt lezen.
Naast angst versus avontuur bestaat het verhaal ook uit techniek versus natuur. Aan de ene kant beleven we een sciencefiction verhaal over moderne ruimtevaart-achtige technieken, geheimzinnige knopjes en geavanceerd toegepaste snufjes en communicatietechnieken. Dat sluit aan bij de belangstelling van Mia en is leuk voor de kinderen die hiervan houden. En aan de andere kant beleven we mee hoe de wezens op deze onbekende planeet er uit zien en hoe zij leven. De wezens die Walla’s genoemd worden lijken op vliegende, gevleugelde paarden. Later zal Livia nog wat moois met hen beleven, waaruit blijkt waarom de voorkeur uitging naar proefpersonen die van paarden houden, zoals Livia. De illustratoren ivan en ilia hebben ze mooi weergegeven, zodat ze voor de lezer extra gaan leven.
Leren van een andere beschaving
In de andere wereld waarin Livia en Mia terecht komen gaan de wezens heel anders met elkaar om dan zoals we dat op onze aarde gewend zijn. Aanvankelijk noemen de zussen de wezens beesten, maar dat past hier niet: dat zou betekenen dat de een (de mens) boven de ander staat. Maar iedereen is met elkaar verbonden en is gelijk en de een is heus niet slimmer dan de ander. Als ze een Walla willen aaien springt deze van schrik achteruit, want eerst moet je toestemming vragen om te worden aangeraakt. En voor de zekerheid hebben de wezens alleen meisjes laten komen, zodat zij zich niet kunnen voortplanten en er dus geen gevaar is dat de mensen met meer zullen zijn en de macht naar zich toe zullen trekken, zoals op de aarde gebeurt. Ook wordt alles in gezamenlijkheid besloten: alle gedachten worden tijdens een vergadering verzameld en daaruit volgt een besluit. Deze beschaving lijkt een stuk meer gebaseerd te zijn op respect. Daar kunnen we nog wat van leren, lijkt hier de boodschap.
Daarmee wordt er nog een extra laag aangebracht in dit verhaal. Het kan niet op: een boek boordevol ideeën, gebaseerd op de inzending van Annelotte Olijerhoek. En dat allemaal in 90 bladzijden, zonder dat de lezer er tureluurs van wordt. Rian Visser heeft er een mooi geheel van gemaakt. Aangevuld met de grappige zwart-wit illustraties van ivan en ilia, die het verhaal goed recht doen: een knap staaltje samenwerking!
