In tijden waarin conflicten weer hoog oplopen, doet het af en toe deugd een boek over hoop te lezen. Dat moet Selma Noort in het achterhoofd gehad hebben toen ze Als de hemel valt schreef. Noort is niet meer weg te denken uit de wereld van de jeugdboeken en hoewel ze al tal van prijzen en onderscheidingen kreeg doet ze met dit boek weer een gooi naar de hoogste onderscheidingen.
Vondeling
In een niet nader genoemd land vindt pelgrim Samten een vondeling op de trappen van een piramide. Hij brengt de baby bij zijn zus die het kind met liefde in haar gezin opneemt. Het kind wordt Rosa gedoopt. Ze groeit op met andere kinderen en maakt bizarre tekeningen in het zand. Toch is niet alles rozengeur en maneschijn, want het terreurregime in het land zorgt voor bizarre regels: mensen mogen niet lachen, mogen niet op blote voeten lopen en nog meer onzinnige zaken. Als haar familie wordt verraden, kunnen Rosa en haar stiefzusje Yara ontsnappen en komen ze in een bergdorpje terecht tot ook daar de oorlog uitbreekt. Rosa belandt in een weeshuis in de bossen waar ze een aantal jaren het geluk kent. Vooral met een andere vondeling, Sopreso, bouwt ze een hechte band op. Ook daar komt een abrupt einde aan als nieuwe rebellen alles kapotmaken. In de helse naweeën van de nieuwe oorlog raken Rosa en Sopreso elkaar kwijt en volgt een zoektocht naar elkaar en betere tijden.
Hoop
In een poëtische en beeldende taal beschrijft Noort hoe onzinnige conflicten de wereld constant belagen en hoe de mensheid daarvan de dupe is. Ondanks de hevige strijd en de negatieve gebeurtenissen is Als de hemel valt een boek over hoop. De belangrijkste boodschap die Noort lijkt weer te geven is het geloof in de kracht en veerkracht van mensen. Rosa en Sopreso zijn warme mensen die elkaar steunen door dik en dun, maar ook de meeste nevenfiguren die ze op hun tocht tegenkomen, getuigen van verbondenheid en menselijkheid: het warme gezin van Aurora, oma Miri in het bergdorpje, Henrikson in het weeshuis. Steeds zijn er mensen die ervoor zorgen dat Rosa de moeilijkheden kan overwinnen. Noort werkt haar personages goed uit, ook al zijn ze vaak niet-alledaags, zoals de vluchteling Wasay die een hele poos optrekt met Rosa. Ondanks haar poëtische schrijfstijl, leest het boek zeer vlot. De korte hoofdstukken dragen daar zeker toe bij.
Nazcalijnen
Als de hemele valt kent ook een magisch-realistisch kantje. Selma Noort liet zich voor dit boek namelijk inspireren door de Nazcalijnen in Peru. Aan het eind van het boek voegt ze een verklaring en foto’s toe van haar bezoek aan dit onverklaarbare fenomeen. Nog steeds is men op zoek naar de oorsprong van deze reusachtige geometrische figuren in de Peruviaanse woestijn die alleen vanuit de lucht te bewonderen zijn en die al meer dan tweeduizend jaar oud zijn. Vaak werden die in verband gebracht met buitenaards leven. Daar speelt Noort op in door van Rosa en Sopreso vondelingen te maken die van buiten de aarde afkomstig blijken te zijn. Ze zijn een soort engelen gezonden met een wel heel specifieke opdracht. Ze moeten nagaan of de mensheid het verdient om verder te leven of niet. Noort probeert hier een duidelijk antwoord op te formuleren: ondanks alle ellende, ondanks alle pijn en verdriet die mensen elkaar aandoen, zijn er nog steeds veel meer mensen die elkaar bijstaan en helpen, die elkaar met gevaar voor eigen lijf en leden willen redden en die getuigen van een grote medemenselijkheid. Daarom is Als de hemel valt een mooie getuigenis en boodschap van hoop en het geloof in de mensheid en een aanklacht tegen alle onzinnige conflicten in onze huidige maatschappij.
