Wat zou jij doen als je niet meer achter je scherm kon zitten? Een boek erbij pakken? Jayden, het hoofdpersonage van De jongen die verdween in een game van Claudia Jong, beslist niet! Nadat zijn ouders zijn gamespullen hebben afgepakt en meegenomen, besluit hij om weg te lopen. Maar spannend vindt hij het wel, aangezien hij door al dat gamen al tijden niet meer buiten komt. En wat moet je nu eigenlijk doen als je wegloopt?
Een groot probleem
Aan het begin van het boek wordt meteen duidelijk: Jayden is gameverslaafd. Dat is bepaald niet fijn. Hij wordt snel moe omdat hij normaal gesproken weinig beweegt en met mensen praten doet hij niet vaak. Dit wordt realistisch beschreven, maar voelt soms wel een beetje belerend aan. Gelukkig is het verhaal verder erg levendig en met een goed tempo beschreven, hierdoor voelt het verhaal alsnog niet te veel als een les.
Een grote fantasie
Jayden heeft een grote fantasie en bedenkt vaak dingen om zichzelf buiten te vermaken en om zijn verhaal interessanter te maken. Dit maakt het boek een stuk grappiger. Zo begint het boek bijvoorbeeld met een verzonnen verhaal van Jayden.
‘Ik ben weggelopen. Het was net een scène uit een actiefilm:
Een grote stad, midden in de nacht. We zien een wolkenkrabber met op de dertigste etage één raam waar licht brandt.’
Vervolgens onderbreekt het hoofdpersonage zichzelf en begint te vertellen hoe het echt ging.
‘Zo ging het dus niet. Nu de echte scène:
Het is dag. Een grijze, miezerige dag. We zien een gewoon huis, in een stille straat, in een saaie wijk, in een suffe stad.’
Jayden blijft in het boek volop fantaseren. Dit houdt zijn avontuur, waarin aan het begin niet al te veel gebeurt, toch interessant voor de lezer. Als Jayden ineens staat te praten met een meeuw is het onduidelijk of hij dit verzonnen heeft. De lezer kan hier zelf over nadenken en tot een eigen conclusie komen.
Met iemand meekijken
De afbeeldingen in het boek zijn met grove lijnen in rood en blauw getekend. Naast wit en in sommige afbeeldingen wat oranje heeft illustrator Leen Huysmans geen andere kleuren gebruikt. Hierdoor vallen de afbeeldingen op en dragen ze het gedesoriënteerde, zenuwachtige gevoel van Jayden duidelijk uit. Vaak zijn de afbeeldingen vanuit een standpunt getekend alsof de toeschouwer door Jaydens ogen kijkt. Een mooi voorbeeld is een paginagrote tekening van Jayden op de schommel. Daarop zijn zijn handen aan de touwen, het plankje van de schommel en zijn uitstekende benen boven de stad te zien. Als kijker krijg je het gevoel dat je zelf aan het schommelen bent.
Al met al is De jongen die verdween in een game een vermakelijk boek met een boeiend personage en mooie afbeeldingen om even in te verdwijnen.
Illustraties: Leen Huysmans
