Bij Luca thuis is het niet meer zo gezellig als vroeger. Hij maakt zich daar zorgen over. Zijn ouders, Mike en Sam, zijn vaak stug tegen elkaar en hebben regelmatig ruzie. Als hij er met Lorenzo, zijn oudere broer, over wil praten, vindt hij weinig gehoor. Lorenzo ziet het ook wel, maar hij is een echte puber en heeft zo zijn eigen besognes. Op school hoort Luca van zijn beste vriend Rayan dat zijn ouders gaan scheiden. Dit maakt Rayan wanhopig en om dit te voorkómen heeft Rayan besloten weg te lopen. Hij hoopt dat zijn ouders zich dan zoveel zorgen gaan maken, dat zij afzien van hun voornemen om te gaan scheiden. Een topplan, vindt Luca, en hij besluit mee te doen. Beste vrienden doen immers alles altijd samen.
Is in de supermarkt alles te koop?
Voor Rayan echter komt het plan te laat. De echtscheiding is definitief en de verhuiswagen staat al voor de deur. Luca is nu zijn beste vriend kwijt, maar het plan om druk uit te oefenen op zijn ouders door van huis weg te lopen, blijf rondzingen in zijn hoofd. Als Luca later in de supermarkt staat te wachten tot zijn vader Sam klaar is met het doen van de boodschappen, blijft hij wat rondhangen bij het bord met de kleine, gratis advertenties. Als zijn oog valt op de tekst: ‘TE KOOP: HUISJE IN BOS’, wordt hij venijnig aangesproken door een meisje met krulharen, dat achter hem staat en zegt: ‘Dacht het niet, die mag jij niet kopen! Daar woont mijn opa.’ en ze schrijft nog snel een extra 0 achter de vraagprijs. Verbouwereerd blijft Luca achter, maar hij heeft wel een idee gekregen om uitvoering te geven aan zijn wegloopplan. Omdat je dit soort dingen nu eenmaal altijd doet met je beste vriend en Rayan weg is, besluit hij een advertentie te plaatsen waarin hij schrijft op zoek te zijn naar een nieuwe beste vriend met zin voor avontuur die niet bang is in het donker. Als hij na een paar dagen een telefoontje krijgt van een meisje dat enthousiast reageert op zijn advertentie en hem graag wil helpen bij zijn wegloopplan, komt alles in een stroomversnelling, zeker als het later, tot zijn stomme verbazing, hetzelfde meisje blijkt te zijn van de advertentie over het huisje in het bos. Maar zij maakt hem onmiddellijk duidelijk: voor wat hoort wat. Als zij Luca helpt, moet Luca haar natuurlijk helpen. Dat spreekt voor zich. Samen trekken ze eropuit en gaan het bos in. Het meisje schijnt de weg te weten. Zo komen ze aan bij een huisje, hèt huisje in het bos! Hoewel het meisje hem nu geholpen heeft om weg te lopen, weet Luca nog steeds niet hoe zij heet en waarmee hij haar moet helpen, maar als je beste vrienden wil zijn, moet je wel elkaars naam weten, dus vraagt hij het haar maar gewoon. Als Luca nogmaals belooft haar te helpen, zegt zij haar naam. Imane, mooie naam! Als Luca hoort dat hij Imane moet helpen iemand te laten ontsnappen uit de gevangenis, slaat de schrik hem toch wel om zijn hart. ‘Grapje!’, roept Imane.
Spannend
Alle ingrediënten om de lezer mee te sleuren in een spannend avontuur zijn nu aanwezig. Een geheimzinnig huisje in een eng bos, een duistere opa en iets dat te maken heeft met een soort gevangenis. Wat is Imane eigenlijk voor meisje? Luca kent haar nog nauwelijks. Zullen Sam en Mike niet erg ongerust zijn? Zouden ze de politie al hebben ingeschakeld en is er al een oproep geweest op de televisie?
Diepgang en schoonheid
Pim Lammers toont zich in dit verhaal een meester in het opbouwen van een zinderende spanning die de lezer steeds meer in zijn greep krijgt. De spanning wordt niet alleen opgeroepen door de avonturen die Luca met Imane beleeft, maar krijgt een extra lading door de ontwikkeling van de onderlinge relatie. Wat is dat eigenlijk: een beste vriend? Die vind je toch niet zomaar via een advertentie? In zijn zoektocht komt Luca ook zichzelf tegen. Als aanvankelijk Imane degene is die de lijnen uitzet, die beslissingen neemt, die onverschrokkenheid uitstraalt, zien we later dat ook Luca steeds meer zijn verantwoordelijkheid durft te nemen en Imane zo daadwerkelijk helpt. Kortom, ze worden steeds meer ‘beste vrienden’.
Het verhaal is goed geschreven in kraakheldere zinnen zonder opsmuk in taal die de doelgroep zeker zal aanspreken. Er zit ook de nodige humor in, bijvoorbeeld bij de opa van Imane. Op subtiele wijze verweeft Lammers een geëmancipeerde kijk op relaties in het verhaal zonder opdringerig te zijn. Dit is echt klasse. De prachtige tekeningen van Sophie Pluim stimuleren de verbeelding van de lezers. Als zij het boek uit hebben en later nog eens doorbladeren, is een blik op de tekeningen al genoeg om het hele verhaal weer op het netvlies te krijgen.
