Het nieuwe prentenboek Lamelos van Gideon Samson valt op door de knalgele kaft met in het midden de afbeelding van een tevreden vader die een boos jongetje vasthoudt. Behalve de kaft heeft het hele boek vrolijke kleuren met simpele, grappige tekeningen, die een gewoon leven van een peuter benadrukken, een huiselijke sfeer, planten in de woonkamer, fruit en een bos bloemen op tafel, speelgoed in de buurt, speeltuintje om lekker in te spelen. De vader en de peuter zijn samen lachwekkend, de grote lange vader die achter zijn zoontje aansleept omdat hij hem goed vast heeft, is komisch verbeeld. Emoties als plezier, ongemak en tevredenheid zijn van de gezichten af te lezen. De lange, slungelige vader die steeds om het kleine kind heen zit in de gekste posities zijn echt lollig. Een mooie bijrol in het boek is de hond, eenvoudig getekend, maar ook daarin is goed te zien wat het beest wil of denkt…knap gedaan door de illustrator Milja Praagman.
Bij het lezen van dit prentenboek komt er algauw herkenning, een lekkere boze peuter, wie kent ze niet. Wanneer het jongetje boos wordt, reageert de vader juist heel onverwachts rustig, hij gaat niet uit zijn dak, maar houdt zijn zoon stevig vast. Het jongetje probeert van alles, hij blijft driftig, roept zelfs: ‘Auw, je doet me pijn’, maar weet eigenlijk dat dat niet waar is. Langzaam zakt zijn boosheid, van zijn borst naar zijn voeten waar hij het laatste restje weg kan wiebelen. Mooi omschreven, misschien voor kinderen een herkenbaar gevoel, letterlijk de boosheid door je heen te voelen.
Alles samendoen
Nu de boosheid over is, denkt het jongetje dat zijn vader hem wel los zal laten. Maar dat gebeurt niet, papa laat zijn zoontje nooit meer los. Vervolgens komen er humoristische tekeningen! Alles doen de twee samen: spelen, slapen, fietsen, schommelen enz.! De mimiek op de gezichten is geestig van zowel de vader als het kind. Op de schommel zie je bijvoorbeeld een vredig gezicht van de vader, maar wanneer hij op zijn buik achter het kind van de glijbaan roetsjt kijkt hij wat angstig. En niet te vergeten de hond… hij bekijkt de boze peuter met een schuin oog vanuit zijn mandje en is soms ongeduldig aan het wachten met de riem in zijn bek.
Na een tijdje wordt het jongetje weer boos, heel boos. Origineel door Samson bedacht dat de boosheid dan juist weer vanuit zijn voeten naar boven komt, hij stapt in een plas water dus een leuke link van natte voeten naar een boosheid die vanuit zijn voeten naar binnen treedt.
Dan gebeurt er iets bijzonders… papa laat zijn zoontje los. Door het boek te kantelen is er zicht op een tekening die een vader laat zien die zijn zoontje letterlijk loslaat, tot verbazing van het kind. Zelfs de hond lijkt er tevreden mee te zijn.
Het voelt goed, het jongetje is rustig, de boosheid is weg, er zit niks meer. De laatste tekening straalt alle rust uit. Een mooie zonnige dag, vader ligt ontspannen in het gras terwijl zijn zoontje lekker met de hond aan het spelen is.
Emoties leren herkennen
Lamelos is een prentenboek met een prachtige boodschap: boos zijn mag, zorg dat je er als ouder bent voor je kind, altijd. En als dat door het kind gevoeld wordt, dan kan en mag hij zijn wie hij is. Uiteindelijk leert hij op eigen benen te staan. Ontroerend en lief omschreven. Peuters zullen hierdoor voelen dat bij papa (en mama) alles kan en mag, en een ouder leert zijn kind los te laten… Mooi prentenboek om emoties te leren herkennen, boosheid te mogen voelen en loslaten.
Gouden Griffel-winnaar Gideon Samson en Zilveren Penseel-winnares Milja Praagman bundelen na het prentenboek Ik wil een paard nogmaals hun krachten en komen tot dit tijdloze prentenboek Lamelos.
