De kaft zegt het al meteen, Rumpel Regenput van Matthew Gray Gubler is een verhaal over bananen, jezelf zijn en erbij horen.
‘Hé jij, kom eens hier! Zal ik je een verhaaltje vertellen?’
Al op de eerste bladzijde word je door Rumpel Regenput uitgenodigd om te luisteren naar een verhaaltje, en wel zijn eigen verhaal. Rumpel neemt de lezer bij hem mee naar binnen en laat zien waar hij woont, een gezellig huisje in een afvoerput onder de stoep. Zijn huisje heeft hij ingericht met spullen die hij vond in de vuilnisbak die zich naast zijn woning bevindt. Bijvoorbeeld een kroonluchter van afgedankte blikjes en een voetenbankje gemaakt van kauwgom en gummibeertjes. Het monstertje Rumpel woont daar al jaren in zijn eentje.
Bang voor zijn lelijkheid
Maar alleen is maar alleen en daarom heeft hij Sjonnie Lekkerbek gecreëerd. Ook al bestaat Sjonnie alleen maar uit oud snoep dat hij tegen de muur heeft geplakt, hij is wel degene waar Rumpel dagelijks lange gesprekken mee voert. Want verder heeft Rumpel niemand omdat hij nauwelijks buiten komt. En daar heeft hij een goede reden voor (vindt hij zelf). Rumpel vindt zichzelf namelijk erg lelijk. Zo lelijk dat hij bang is dat iedereen enorm zal schrikken van zijn aanblik. Ze zullen vast hard wegrennen als ze hem zien. Of misschien gebeuren er wel ergere dingen. Nee, hij heeft redenen genoeg om ongezien te blijven.
Heel soms, als het ’s nacht echt goed donker is en hij zich bijzonder dapper voelt, verlaat hij heel even zijn put. Dat doet hij volgens een zelfbedacht 4 stappenplan: pak via het rooster van de put een bananenschil uit de vuilnisbak; leg die op je hoofd; doe je ogen dicht; kruip door het rooster en verroer je niet. Slechts één keer per jaar voelt Rumpel zich dapper genoeg om dit ook bij daglicht te doen. Want de jaarlijkse pannenkoekenparade, het grootste feest van de stad, wil hij voor geen goud missen. Met zijn onherkenbare vermomming en zoveel mensen op straat valt hij toch niet op. Maar alles wordt anders als de vuilnisbak al geleegd is voordat Rumpel zijn vermomming kan pakken. Kan hij nu echt niet bij zijn favoriete feest zijn?
Naast acteur, verhalenverteller, regisseur, schilder en kunstenaar heeft Matthew Gray Gubler (Las Vegas,1980) nu ook kinderboekenschrijver aan zijn cv toegevoegd.
Rumpel Regenput is het eerste, door hemzelf geïllustreerde kinderboek. Het staat vol met grappige cartoonachtige pentekeningen die kleurig zijn ingevuld met waterverf. Hiermee slaagt Matthew er bijzonder goed in om een toch ietwat triest en verdrietig verhaal de nodige humor mee te geven. Een leuk detail is ook dat de tekst door Matthew zelf handgeschreven is. En door de kleine kanttekeningen en krabbeltjes die je door het hele verhaal tegenkomt leest het boek ook een beetje als een stripverhaal.
Rumpel Regenput houdt ons een spiegel voor waar iedereen, klein en groot, zich wel een beetje in zal herkennen. Want willen niet allemaal graag onszelf zijn en ergens bij horen?
