Wat gebeurt er met je als je oma sterft, jij naar een internaat moet en de ijzige directrice doodleuk vertelt dat jouw oma niet jouw oma was? In het boek Het verhaal van een prinses en een pistool van Cees van den Berg, krijgt het meisje Pim met deze situatie te maken. Het eerste wat opvalt, is hoe prachtig het boek is vormgegeven. Uitgeverij Lemniscaat heeft hier een naam in hoog te houden, en doet dat met verve. Zelfs binnenin zijn de urban sketch-achtige waterverftekeningen van Monique Dozy in kleur. Zij kan toveren met simpele vlakken.
Plotseling alleen
Cees van den Berg laat er geen gras over groeien. Hij vertelt meteen hoe alles in elkaar steekt, door de bizarre omstandigheden rond Pims geboorte uit de doeken te doen.
Na deze proloog maken we een tijdssprong van twaalf jaar. Pim is opgegroeid bij haar oma, en als deze sterft neemt tante Hailee korte tijd de voogdij over. Pim schrijft zich echter, naar de wens van oma, in op een chic internaat. Directrice Bottenbley, die als bijnaam ‘Bottebijl’ heeft, begaat de stommiteit om Pim bij de inschrijving te vertellen dat haar oma niet haar echte oma is. Vreemd genoeg is tante Hailee daar niet bij.
Pims leven staat op zijn kop. Want waar komt ze vandaan? In het internaat wordt ze ingedeeld bij de meisjes van lage komaf. Ze moet zelfs slapen in een bed waar de deur van de gang tegenaan klapt. Dat komt ook omdat ze tijdens haar inschrijving de directrice een verdiende rechtse directe heeft verkocht. Bottebijl heeft nog meer straffen voor haar in petto.
Welkome hulp
Als Pim op onderzoek uitgaat, weten wij als lezer waarom dat voor haar gevaarlijk is. Maar dat is niet erg, omdat er gaandeweg het verhaal nog veel valt te ontdekken. Bovendien maakt Cees van den Bergs vertelkunst dat wij door willen lezen. Pim krijgt medestanders op het internaat, maar de bal gaat pas echt rollen als ze besluit om Valetta in te huren, een detective die zich niets aantrekt van regels en conventies. Pim trekt zelfs bij haar in, waardoor het leven op het internaat plaatsmaakt voor een vrijbuiterbestaan in Valetta’s stacaravan. Pim is daar getuige van een romance tussen Valetta en de vrouw van het bevolkingsregister, wat op een prettig vanzelfsprekende manier wordt beschreven.
Er zit veel humor in het boek, en die is op zijn sterkst als hij is gevat in een droge taal. Neem dit stukje, waarin Valetta en Pim haast hebben, maar de auto niet echt meewerkt:
‘Hapering.
“Morgen even onder de motorkap kijken,” zegt ze.
Hapering.
“Als we de morgen halen,” zegt ze twijfelend.
Hapering.
“Als we de stad halen.”
Hapering.
“Als,” zegt ze.’
Van Pim en Valetta ga je houden. Ze zijn allebei stoer en laten zich niet kisten. De slechteriken in het verhaal, die dik zijn aangezet, zijn eigenlijk geen partij voor deze giganten. Pim en Valetta zijn soms zelfs kwetsbaar. Pim mist oma, die verzot was op Shakespeare. En Valetta heeft ook nog iets uit haar verleden wat ze, op advies van Pim, rechtzet. En dat zorgt voor ontroerende momenten in een hilarisch verhaal.
Het is een heerlijk leesboek en ook een geweldig voorleesboek voor kinderen van negen tot elf jaar.
