Obi’s nieuwe rugzak in Een rugzak vol van Pieter Koolwijk is stom, te groot en heeft te veel riempjes. Maar hij heeft een rugzak nodig om van zijn vaders huis naar zijn moeders huis te kunnen reizen en een andere heeft hij niet. Hij gaat voor het eerst zelf met de trein. Tenminste, dat is het plan. Er gaat alleen van alles mis en er verschijnen allerlei pratende wezentjes in zijn rugzak. Kan Obi samenwerken met de wezentjes in zijn tas en komt hij op tijd bij zijn moeder aan?
Karakters in conversatie
De wezentjes in Obi’s rugzak zien er allemaal anders uit en hebben elk een eigen karakter. Het wordt al vrij snel duidelijk dat ze allemaal voor een andere emotie staan. Zo is er bijvoorbeeld Vlam die groeit als Obi boos is en een verdrietig druipende vlinder die Obi druppel heeft genoemd. De wezentjes voeren gesprekken en leveren commentaar op de gebeurtenissen in het boek. Dit zorgt ervoor dat het verhaal tot leven komt.
‘‘Obi deed stoer,’ zegt Vlam.
‘Hij doet wat hij kan,’ zegt Plant.
‘Hij zette zichzelf voor gek,’ zegt Wolkje.
‘En hij heeft even gehuild,’ zegt Druppel.
‘Maar dat is oké,’ zegt Plant’
Spelen met woorden
De schrijfstijl van het boek is simpel met korte zinnen en veel dialoog. Hierdoor leest het boek lekker weg. Ook speelt Koolwijk vaak met woorden wat het boek grappig maakt.
‘Misschien is ze wel een kinderlokker. Of een moordenaar. Of een kinderlokkermoordenaar. Gelukkig hoef ik me over dat laatste geen zorgen te maken.’
Grenzeloze afbeeldingen
De tekeningen van Linde Faas zijn erg kleurrijk. Ook hebben ze mooie vloeiende lijnen en zijn ze vaak paginagroot. Hierdoor zitten er geen grenzen in de afbeeldingen en voelt het alsof de lezer de wereld van Obi en zijn rugzak in stapt. De stijl is cartoonachtig maar ook heel herkenbaar en voelt daardoor toch echt aan. Ook kun je heel duidelijk aan de tekening zien hoe de personages zich voelen. Op een verdrietige tekening van Obi is de achtergrond bijvoorbeeld erg donker en is hij met hangende schouders afgebeeld.
Een diepere laag
Koolwijk geeft ook een boodschap mee aan de lezer. Namelijk dat alle emoties onmisbaar zijn, maar dat je niet altijd naar hun stemmen hoeft te luisteren. Op een gegeven moment besluit Obi bijvoorbeeld dat de angstige Worm in zijn tas hem in de weg zit. Hij dumpt hem op een parkeerplaats. Even later komt Obi in een gevaarlijke situatie terecht omdat hij geen angst meer voelt. Hij beseft dat hij de worm nodig heeft en gaat weer terug om hem op te halen. Zulke boodschappen zijn onlosmakelijk verbonden met het verhaal. Ze zitten naadloos verweven in de gebeurtenissen en de dialoog en zetten daardoor de lezer aan tot nadenken. Hierdoor heeft het boek ook een diepere laag.
‘Je mag zelf weten wat je raar vindt. Natuurlijk is het wennen als je iets voor het eerst ziet. Maar je bepaalt zelf hoe je ermee omgaat. Ga je wijzen, lachen, stomme grapjes maken? Of laat je iemand lekker?’
Kortom, Een rugzak vol is een mooi en levendig verhaal met kleurrijke tekeningen en een boodschap over emoties. Een verhaal voor iedereen met een rugzak, zoals aan het einde van het boek gezegd wordt.
© illustratie: Linde Faas, uit Een rugzak vol van Pieter Koolwijk, een uitgave van Lemniscaat 2025
