In het boek Atalante, vlot geschreven door Barbara Jurgens en prachtig geïllustreerd door Pyhai, wordt een moderne versie van de oude Griekse mythe over het meisje Atalante verteld. Het nieuwerwetse karakter ervan komt op verschillende manieren terug in het boek. Zo schrijft Jurgens regelmatig op een wat sarcastische, scherpe manier en zijn er meerdere verwijzingen naar het heden. Atalante is een deskundige jager in het bos, maar eet geen vlees en schiet geen dieren als het niet nodig is. Wat echter het meest naar voren komt is het feministische karakter van Atalante, in een wereld waar mannen duidelijk boven vrouwen staan.
Vertrouwd in haar geliefde bos
Atalante, geboren als dochter van een vorst in het Griekse Arkadië, wordt vlak na haar geboorte te vondeling gelegd in een bos. Ze groeit op bij een groep jagers en leert zodoende, beschermd door de jachtgodin Artemis, veel over de natuur. Hoe je overleeft in het bos, welke paddenstoelen je kunt eten, hoe je vuur maakt van nat hout en hoe je zorgt dat je warm slaapt. Samen met haar trouwe en oplettende maatje Socrates, een raaf met één poot, geniet ze van het leven in haar geliefde bos. Atalante is sterk, kan goed schieten en hard rennen. Ze ontwikkelt zich tot een zelfverzekerde, verstandige vrouw. Maar dat is niet altijd gemakkelijk. Van jongs af aan vinden de mannen die ze tegenkomt haar eigenwijs, te zelfstandig en te nuchter. Atalante is niet snel van hen onder de indruk.
Afrodite en Artemis
Jurgens blijft met haar versie dicht bij de originele vertelling. Er wordt duidelijk een godenverhaal verteld, vol met bekende mythische personages en verwijzingen naar eerdere legenden. Zo schrijft ze over de Minotaurus en het Gulden Vlies en onder andere Helios met zijn zonnewagen, Eos van de dageraad en Selene de maangodin zijn van belang in het leven van Atalante. De hoofdrollen zijn weggelegd voor de godinnen Afrodite en Artemis. Zij liggen continue overhoop met elkaar en Atalante moet het hierin bezuren. Dan weer jut Artemis haar op om een zelfstandige sterke vrouw te zijn die zeker geen partner nodig heeft. Om vervolgens juist door Afrodite beïnvloed te worden om te vallen voor de liefde en zich te gedragen als een traditionele echtgenote.
Versjes en illustraties
Ieder hoofdstuk sluit af met een versje gezongen door de krekels. In vier regels vatten zij het hoofdstuk samen en vaak is er ook een subtiele hint naar wat er komen gaat. Het zijn kunstige kleine verhaaltjes en de krekels doen denken aan het wijze koor in een Griekse tragedie. Daarbij is het boek prachtig geïllustreerd door Pyhai. Een kundige illustratrice die met haar zachte zwart-wit tekeningen het boekt verrijkt. Van paginavullende afbeeldingen tot kleine tekeningetjes aan het begin van ieder hoofdstuk. Het is iedere keer weer een klein feestje om een illustratie tegen te komen. Zowel de versjes als de illustraties tillen het boek naar een hoger niveau.
Meisjeshelden bestaan niet
Atalante stelt zich tot doel een held te worden. Dat is niet eenvoudig. Zoals haar broer haar al jong laat weten: ‘meisjeshelden bestaan niet’. Atalante laat zich echter niet zomaar uit het veld slaan. Ze is snel, wilskrachtig en slim. Maar zelfs dat lijkt niet genoeg. Tijdens de jacht op het Kalydonisch zwijn vinden alle mannen haar minderwaardig en ze maken continue vrouwonvriendelijke opmerkingen. Ze negeren haar, brengen haar geen eten en sluiten haar zelfs op. Ze komt erachter dat je als vrouw niet gelijkwaardig bent aan een man. Even sterk zijn is niet goed genoeg, je moet sterker zijn om hetzelfde aanzien te verdienen. Dit feministische standpunt is een belangrijk onderwerp in dit boek. Zal het Atalante lukken een held te worden?
Illustraties: Pyhai, uit Atalante.
