‘Beer komt Draak tegen op een krakkemikkige oude brug…’ Zo begint Beer of Draak van schrijver Marcela Ferreira en illustrator Mark Chambers. Een verhaal dat start als een mop waar je echt even voor gaat zitten, kan alvast niet meer stuk. ‘Boven een snelstromende rivier,’ voegt Ferreira eraan toe. Voilà, een schepje spanning en sensatie en de ingrediënten voor deze kinderklucht staan op de eerste pagina al als een huis. Het probleem is even simpel uit te leggen als lastig op te lossen: er is één smalle brug en twee bolbuikige beestjes die erover willen. Wie laat de ander voor?
Wat direct opvalt is dat het gekozen lettertype van de teksten erg krullerig en sprookjesachtig aandoet, vergeleken bij het helderdere en stevigere font op het omslag, maar een kniesoor die daarop let. Illustrator Chambers tovert onder die krullenreeksen een kleurrijk bos tevoorschijn. Je wordt er op slag vrolijk van. Tussen het zonnige geel en roze stappen de beide hoofdpersonages zelfgenoegzaam de — inderdaad zeer wankel uitziende — brug tegemoet, elk van een kant. Pomptiedom, pomptiedom, zou je als voorlezer bijna willen toevoegen.
Voorleeskanjer
Want een voorleeskanjer is dit wel. Alles is lekker vet aangezet, van de cartooneske illustraties tot de dialogen vol pit, en het vráágt bijna om stemmetjes en geluidseffecten. Het begint allemaal met wat verbaal zwaardgekletter:
‘“Ga terug en laat me erlangs,” eist Beer. “Want deze brug is niet groot genoeg voor ons allebei.”
“Klopt,” zegt Draak.
“Daarom moet JIJ teruggaan en MIJ erlangs laten!”’
Beiden willen uiteraard niet wijken voor de ander. Beer pocht er op z’n bruinebeers lustig op los. Hij wordt toevallig door alle dieren (oeh, ehm, wie waren dat ook alweer allemaal?) de Beer van de Brug genoemd. Draak trapt eerst in totale onschuld in zijn blufverhalen en stuitert op en neer. Och, toch eens de Draak van de Brug te kunnen worden… Maar ja, voegt Beer eraan toe, je moet wel kunnen zwemmen. Ai, dat is flauw. Draken zwemmen niet. En dan barst de ruzie pas in volle omvang los. De scheldwoorden zwellen aan en worden steeds maffer. Van broodjessmerende haarbal tot hagedis met barbecue-adem. Ook de ‘zalmscheten’ zullen het goed doen in het voorleesfestijn. De oplettende lezertjes hebben ondertussen nauwlettend de brug in de gaten kunnen houden. Bij elke pagina wordt die wankeler…
Waardig eindshot
Dit is een filmisch getekend verhaal. Het zit vol vaart en actie, en soms gooit Chambers de pagina zelfs een kwartslag om, om nog meer snelheid kwijt te kunnen. Het thema is ook lekker pakkend. Het leest als een reclamespotje voor verdraagzaamheid. Want het gaat over gelijk krijgen en of dat uiteindelijk nu wel het belangrijkste is? En over elkaars krachten benutten in plaats van af te geven op elkaars verschillen. Om zo — letterlijk — een kloof te overwinnen. Misschien niet origineel, maar wel universeel. Lekker verpakt in kekke dialogen en humorvolle illustraties. Beer of Draak heeft een eindbeeld dat tekenfilmwaardig is. Je hoort de eindtune van Looney Tunes er bijna bij op de laatste pagina. En in zo’n boek mag natuurlijk de komische uitsmuiter niet ontbreken:
‘“We moeten onszelf de Brug-Buddy’s noemen.”
“Moet dat?”
“Heb ik echt een barbecue-adem?”
“Eerlijk gezegd krijg ik er trek van.”’
