Met de zinnetjes ‘Die dikke daar onder mij…’ en ‘Die kleine die op mij zit….’ zitten we meteen in de eerste dialoog tussen onze twee vrienden. Jimmy is de dikke neushoorn met korte beentjes, Hakkie is het opgewekte vogeltje dat een ster is in sterke verhalen vertellen. Hij is een ossenpikker, een werkelijk bestaand vogeltje dat de gewoonte heeft om op grote zoogdieren te zitten om parasieten uit hun vacht te pikken. De ossenpikker leeft in savannegebieden en dit is de omgeving waarin Mijn Jimmy, geschreven door Werner Holzwarth, zich afspeelt.
Treuren heeft zijn eigen tijd
Misschien roept de naam van de auteur niet meteen herkenning op, maar de titel Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft vast wel. Zou dit nieuwe verhaal de (voorlees)klassieker evenaren? Holzwarth is een Duitse kinderboekenschrijver en hoogleraar visuele communicatie. Dat mag zeker niet onbenoemd blijven in dit prentenboek met prachtige illustraties van de uit Iran afkomstige Mehrad Zaedi, maar daarover later meer. In 2015 is van Holzwarth het prentenboek Lekker! Nee vies! in het Nederlands vertaald door Edward van de Vendel, die ook Mijn Jimmy heeft vertaald. Het prentenboek met als thema eten, schreef hij voor zijn zoontje Tim. Ook dit nieuwe boek is geschreven voor zijn zoontje om hem te vertellen dat treuren zijn eigen tijd heeft. In het voorwoord geeft de vader al weg waar dit verhaal over gaat: niet over sterven, maar over leven. Je kunt en mag daarna weer gelukkig zijn. Een niet onbelangrijk detail; vader was 67 toen het boek ontstond en Tim 5. Die slaat meteen aan het tekenen en van zijn kinderhand zie je in beide binnenkanten van de omslag een tekening. Hierin wordt het verhaal kernachtig samengevat en ze ontroeren op een positief blije manier.
Wat doe je als je merkt dat je beste vriend gaat sterven? Je wilt hem toe-eigenen, hem nog even bij je houden door hem onmisbaar te maken, grappiger en heldhaftiger, want loslaten is moeilijk. De boektitel met het bezittelijke voornaamwoord ‘mijn’ is dus goed gekozen, want het gaat over de Jimmy van Hakkie. Onze neushoorn voelt aan dat hij niet meer de jongste is, want hij is moe en moet steeds vaker rusten. Hij bereidt zijn kleine vriend voor op wat gaat komen, net zoals de auteur doet bij zijn zoontje. Maar eerst blikken de dieren terug op hun vriendschap en hun gezamenlijke avonturen waarin het vogeltje de belevenissen lekker aandikt. Jimmy is de rustige en bijna vaderlijke vriend die hem corrigeert: ‘Niet overdrijven Hakkie!’ Ze maken grapjes en bevestigen hun vriendschap, want wat moet Hakkie zonder Jimmy? Wie zorgt voor het voedsel? Wie troost hem? Je zult een nieuwe vriend krijgen, voorspelt Jimmy. Zou hij gelijk krijgen?
De illustraties in dit prentenboek zijn ingetogen en hebben een stemmig kleurenpalet. Sommige dubbele pagina’s zijn gevuld met grote zwarte silhouetten als er avonturen worden beschreven. Ze benadrukken actie en de woeste aanvallen. De overige pagina’s zijn voornamelijk in de driekleur lichtblauw, beige en neushoorngrijs. Als we op het onvermijdelijke moment zijn aangekomen dat Jimmy toegeeft aan zijn moeheid en zijn allermooiste woorden heeft uitgesproken, valt het laatste daglicht op de beide dierenkoppen. Dan wordt het stil. Stil in tekst. Stil in beeld. De woordeloze opengevouwen pagina’s die volgen, dwingen je tot rust, tot langzaam bladeren, omdat je alles in je wilt opnemen en recht wilt doen aan dit verdriet. Aan de blauwe avondhemel ontstaan sterren, silhouetten worden donkerder en de nacht valt over de savanne. Op de laatste opengevouwen pagina van dit tafereel is het landschap bijna hallucinant, betoverend mooi. De bomen lijken licht te geven en in de nacht, die de kleur van Jimmy’s huid benadert, vliegt Hakkie weg. Wat heeft Mehrad Zaedi dit ontroerend knap gedaan. 
Bespreekbaar maken
Houd je de dood weg bij kinderen of betrek je ze er juist bij? Het is een actueel thema waarover de meningen zijn verdeeld, want wat kan de kinderziel aan? Moet je ze beschermen of is dat juist beschadigend? Er zijn meerdere prentenboeken over de dood, denk o.a. aan Kikker en het vogeltje door Max Veldhuijs en Lieve oma Pluis door Dick Bruna. Ze kunnen helpen om dit onderwerp bespreekbaar te maken in woorden die een ander heeft opgeschreven, met illustraties waarnaar je samen kunt kijken en benoemen wat je ziet. Het prentenboek Mijn Jimmy gaat over sterven, nee, over het leven, en vertelt in heldere taal, met grapjes en wijze woorden het verhaal over een naderend afscheid. Of dit boek de klassieker over de mol evenaart, is de vraag, want daarvoor is het thema vrij specifiek, maar een aanrader is dit boek absoluut.
