Wat is het allerengste in de wereld? Conor uit Zeven minuten na middernacht van Patrick Ness, geschreven naar het idee van de overleden schrijver Siobhan Dowd, weet maar al te goed wat zijn antwoord is. Hij is dertien en heeft het niet bepaald makkelijk. Zijn moeder is ernstig ziek en dat is het enige waar iedereen het constant over heeft. Ook wordt hij gepest op school en heeft hij zijn vrienden verloren. Hij wordt steevast om zeven minuten na twaalf uur, soms ’s nachts, soms overdag, bezocht door een monster in de vorm van een door zijn moeder geliefde taxusboom. Hij is echter niet bang voor hem, maar wel voor wat het monster van hem vraagt. De waarheid vertellen over zijn steeds terugkerende nachtmerrie. Lukt het Conor om zijn angst te overwinnen?
Net anders dan verwacht
Het verhaal is mooi opgebouwd. De droomwereld met het monster, de realistische dagelijkse wereld van Conor en de verhalen die verteld worden lopen vloeiend in elkaar over. Dit zorgt ervoor dat het verhaal fijn wegleest en extra spannend wordt. De verhalen die het monster vertelt eindigen altijd net anders dan je verwacht. Er is nooit duidelijk een goederik of een slechterik. Aan het eind van het boek kun je pas goed begrijpen waarom het monster juist deze verhalen vertelt. Hierdoor bouwt het boek naar de afsluiting toe.
Complexe, realistische personages
De beschrijvingen zijn uitgebreid, maar niet langdradig: ‘Terwijl Conor toekeek pakten de bovenste takken van de boom zich samen tot een groot, angstaanjagend gezicht, flakkerend tot een mond en een neus en zelfs ogen, die hem ook aanstaarden.’
Hierdoor is het verhaal duidelijk voor te stellen. De personages in het boek zijn goed uitgewerkt en gaan op realistische manieren met de situatie om. Vrijwel alle personages zijn niet goed of slecht. Bijvoorbeeld Lily, Conors vroegere beste vriendin, die aan iedereen had verteld dat Conors moeder ziek is, doet ontzettend haar best om het goed te maken. Maar bij deze pogingen doet ze niet altijd het juiste. In het echt maken mensen natuurlijk ook vaak fouten in dit soort situaties. Maar vooral Conor zelf is een erg goed uitgewerkt personage. Hij heeft het er moeilijk mee dat zijn moeder ziek is, maar ook met het feit dat iedereen hem daarom op een andere manier behandelt. Door dit soort nuances kun je goed met hem meevoelen.
Nachtmerrieachtig karakter
De illustraties van Jim Kay zorgen er ook voor dat je het verhaal goed voor je kan zien. De illustraties zijn in zwart-wit met veel grillige, vlekachtige vormen. Kay gebruikt veel licht-donker contrast en beeldt vaak het monster af, of een vage weergave van de omgeving. Dit zorgt ervoor dat de afbeeldingen een nachtmerrieachtig karakter krijgen, wat toepasselijk is bij het verhaal.
Een leven schrijven
De boodschap van het verhaal is duidelijk aanwezig, maar komt niet prekerig over. Geen enkel persoon is helemaal goed of helemaal slecht. Het is belangrijk om je waarheid aan iemand te vertellen en wat je doet is belangrijker dan wat je denkt.
‘Je schrijft je leven niet met woorden, zei het monster. Je schrijf het met daden.’
Kortom, zeven minuten na middernacht is een levendig en goed opgebouwd boek over een jongen die realistisch met zijn problemen omgaat.
