Als de juf zegt dat je een familiefoto moet meenemen naar school, dan doe je dat natuurlijk. Zo ook het naamloze hoofdpersonage in Een ongelofelijk grote, ongelofelijk gevaarlijke leguaan, het nieuwste verhaal van Pim Lammers. Alleen ziet -ie wel één probleem: hij vindt zijn eigen familie oersaai. Daarom verzint de jongen zelf een bont gezelschap van meerdere vaders en moeders. Zo fantaseert hij over een vader die in een snoepwinkel werkt (en als ontbijt drop met winegums serveert) en een moeder die president is. Al haar landgenoten moeten — bij wet verplicht — iedere kat die ze tegenkomen op straat aaien. Ook bedenkt hij dertien broertjes en zusjes, in één kamer met stapelbedden die reiken tot het plafond. Altijd iemand om mee te spelen! In werkelijkheid blijkt zijn familie een stuk minder spannend te zijn. Of klopt dat toch niet helemaal?
Een moeder als president
Net als in eerder werk van Lammers, zoals Ik denk dat ik ontvoerd ben en andere gedichten en Het lammetje dat een varken is, neemt diversiteit in de breedste zin van het woord een belangrijke rol in in het verhaal. Zo passeren niet alleen verschillende familie- en relatievormen de revue, maar wordt er ook afgerekend met genderstereotypen rond bepaalde beroepen. Eén van de zelfbedachte moeders van de jongen is president en weer een ander is een superheld — de allersterkste! Ook is er ruimte voor verschillende kinderkarakters: kinderen die het liefst ondersteboven in de ringen hangen, kinderen die de kat uit de boom kijken en kinderen die met een boek in een hoekje kruipen. Dit alles voert Lammers geloofwaardig én met een nodige dosis humor op, zonder extra aandacht te vestigen op dat wat mogelijk afwijkt van geldende normen.
Fantasievolle tekeningen
Het verhaal hangt van fantasievolle situaties aan elkaar. Als de jongen zijn droomfamilie bij elkaar fantaseert, vergeet hij bijvoorbeeld ook de huisdieren niet en bedenkt hij er een zebramanege en een ongelooflijk grote leguaan bij. En wat te denken van zijn brandweervader? Iedere dag brengt hij zijn zoon naar school met de brandweerauto én zet hij even de sirene aan. Tenminste, als de jongen erom vraagt. De kleurrijke en tikkeltje eigenwijze illustraties van Natascha Stenvert tillen het verhaal naar een nog hoger niveau. Als Lammers in een paar zinnen een kinderkamer vol stapelbedden beschrijft, bedenkt Stenvert er een reuzenschommel bij, springen er kinderen op de matrassen en lopen er allerlei huisdieren rond. De gedetailleerde tekeningen verbeelden niet alleen de tekst, maar voegen daadwerkelijk iets toe aan het verhaal.
Herkenning
Aan het einde van het boek komt de waarheid steeds dichterbij: ‘Mijn ouders zijn ook geen supervrouw of piraat, maar zorgmanagementadviseur en bouwkundig inspecteur. (Geen idee wat ze precies doen, maar klinkt als saai gezeur.’ Niet alleen vanwege de al eerder genoemde humor, maar ook vanwege het prachtige ritme in de tekst, vraagt dit verhaal erom hardop voorgelezen te worden. Daarnaast roept het de vraag op of er niet in iedere familie iets bijzonders te vinden is. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat Lammers en Stenvert samen een fantasievol, humoristisch en prettig voor te lezen prentenboek gemaakt hebben, waarin ieder kind zich kan herkennen.
Illustraties: Natascha Stenvert.
