Jonge Oogst – YA – week 36

Kleine gelukjes is het Young Adultdebuut van de 24-jarige Vlaamse Audrey Adalin (ps. voor Audrey Van den Bogaerde), een boek over grote en kleine vormen van liefde, (zelfgekozen) familie en opgroeien. Hoofdpersoon Ada gaat studeren aan de universiteit in Gent en stelt met deze nieuwe stap ook nieuwe doelen zoals vrienden maken en ‘student zijn’.

Het boek zal voor boekenwurmen en andere jongeren een feest van herkenning zijn. Het gaat over familie, jezelf zijn, over gevoelens en seksuele voorkeur, maar ook over boeken en lezen. Zo komen er titels voorbij van boeken die nu populair zijn onder jongeren zoals de Heartstopperserie.

Ada wil ‘kleine gelukjes’ vinden in het studentenleven, in chocola, uiteten, een leesclub, gelijkgestemden, en verliefd-zijn. Audrey Adalin beschrijft dit alles vlot en met de nodige humor vanuit de belevingswereld van een jongvolwassene.

Hoofdpersoon Roman uit Brand is een sympathieke scholier en een gewone puber. Dat laatste is althans wat hij zelf wil zijn. Al snel blijkt echter dat hij een groot trauma te verwerken heeft. Als lezer word je meegenomen in zijn gedachtewereld wat een geloofwaardig, intrigerend, spannend en aangrijpend verhaal oplevert waarin een groot verlies uit het verleden een grote rol speelt in het heden. Een brand in de buurt van zijn school en zijn vriendschap met een jonge brandweerman prikkelen nare herinneringen waardoor zijn stilzwijgen uiteindelijk doorbroken wordt en zijn schuldgevoel woorden krijgt.

Anke Kranendonk heeft een indrukwekkend oeuvre op haar naam staan van bijna honderd titels van boeken voor met name kinderen van 2 tot 14, waarvan de Slash-uitgave Alles is weg (2008) en Daar gaan we weer (2009) misschien de bekendste titels voor de oudere jeugd zijn. Zelf zegt ze dat ze schrijft voor lezers van 0 tot 100. Brand is uitgebracht als 14+ -titel, maar staat op haar site ook vermeld bij de titels voor volwassenen.

Met zijn debuut De dag die nooit komt won Olivier Reps in 2018 de prijs voor het Beste Boek voor Jongeren. Nu is er Twintig keer Dee, uitgebracht als ‘gewone’ roman.

Het boek is qua thematiek zeker ook geschikt voor de oudere jongere. De hoofdpersoon stapt in de trein op weg naar zijn vriendin (Delana) die voor een paar maanden in Berlijn studeert. Het gaat over universele gegevens als liefde, kwijtraken, vast willen houden.

De vorm is in meerdere opzichten bijzonder. Het verhaal is geschreven als ‘versroman’ of ‘verhalengedicht’ zonder interpunctie. De lezer leeft mee met de voortdurend in elkaar overvloeiende gedachten vol verlangen, onzekerheid en innerlijke worsteling van de hoofdpersoon, vanuit een stream of consciousness-standpunt.

Door het boek heen staan mooie foto’s van Anne Reinke, net zo poëtisch als de tekst.