De ontvangst in het kleine, sfeervolle appartement in Den Haag is allerhartelijkst en het is direct duidelijk dat je thuis bent bij een tekenaar en illustrator. Voor het raam staat een grote werktafel waarop Anthony met twee bijna afgeronde werken bezig is. Links ligt een houtskooltekening met een passage uit het beroemde verhaal van Dr. Jekyll and Mr. Hyde. Dr. Jekyll zit aan zijn bureau waar hij zich buigt over het testament van Mr. Hyde. De tekening is met vakmanschap gemaakt en roept direct een sfeer op die bij het verhaal past. Een olielamp verlicht de kamer en Antony lijkt met het grootste gemak te spelen met donker, licht en schaduw en vult dit aan met details op de juiste plaatsen zodat je vanzelf een kantoor van eind negentiende eeuw wordt ingetrokken. 
Aan de andere kant van het bureau ligt een kleurrijke tekening in waterverf, een passage uit het boek Thunder oak – A Welkin weasels adventure van Garry Kilworth. Een als monnik verkleed everzwijn staat met een lantaarn in de hand in de deuropening en begroet een aantal wezels. Bij deze tekening stap je een fantasywereld binnen. Daarmee heeft Anthony al voordat het interview goed en wel is begonnen, zijn visitekaartje afgegeven, hier is een vakman aan het werk. En dan moet hij nog aan het woord komen, want vertellen kan hij ook.
Anthony heeft een vorm van ASS (Autisme Spectrum Stoornis ) en tekent al vanaf dat hij heel jong was, het geeft hem rust en maakt hem gelukkig en dat wil hij graag delen. ‘Ik wil tekeningen maken waar je naar blijft kijken en waar mensen blij van worden.’ Dat blijven kijken is geen enkel probleem. Op de tekeningen van Anthony is altijd genoeg te zien, maar nooit meer dan nodig is om de juiste sfeer te vatten. Als er details zijn, dan hebben die allemaal een functie. Maar voor een tekening voor een prentenboek kan hij ook met een paar lijnen het juiste beeld neerzetten. Boeken vormen voor hem een belangrijke inspiratiebron. ‘Bij het lezen van een boek gaat mijn fantasie direct aan het werk, in een flits ontstaat er een idee dat ik wil verbeelden, dan maak ik gelijk een schets, die ik later uit kan werken. Door veel te schetsen, steeds weer opnieuw te beginnen, ontstaat een eigen beeld waarbij ik mij niet laat leiden door andere beelden.’
Zijn tekeningen stelt Anthony samen uit een bijna oneindig archief van beelden, ‘foto’s’,die hij in zijn hoofd heeft opgeslagen en van schetsen die hij maakt als hij een museum bezoekt of op reis is. ‘Ik kijk graag naar gebouwen en kostuums en maak daar schetsen van die ik later weer in tekeningen kan gebruiken. Daarbij is het heel belangrijk dat alles in de sfeer én in de tijd past. Het totale plaatje moet kloppen. Niet alleen de uitdrukkingen van de figuren waar het om gaat, maar ook hun kleding en de omgeving.’ In een tekening kunnen gebouwen uit Italië of Frankrijk voorkomen en kostuums uit het Kunstmuseum in Den Haag, die bij elkaar passen alsof het waar gebeurd is.
Het wordt ook al snel duidelijk wie Anthony’s grote inspirator is, Anthon Pieck. Als kind kon hij al uren kijken naar zijn tekeningen, en het Diorama, de miniatuurwereld van Pieck, is nog steeds zijn favoriete attractie in de Efteling. De sfeer, de techniek, het kleurgebruik van zijn bijna naamgenoot spreken hem aan. ‘Anthon Pieck brengt je met zijn tekeningen in een andere wereld, in een andere tijd, in een andere sfeer.’ Dat Anthony net zo kan tekenen als Anthon bewijst een prent van de Haagse vismarkt en het feit dat Anthony het laatste onvoltooide werk van Pieck, De Zwarte Bijlsteeg in Amsterdam, heeft afgemaakt. Dat werk hangt nu in het Anthon Pieck Museum.
Maar genoeg over Pieck, het werk van Anthony gaat veel verder. Hij heeft een heel eigen stijl ontwikkeld en gebruikt daarbij veel uiteenlopende technieken. ‘Ik wil in mijn tekeningen een wereld tot leven brengen, een sfeer creëren waarin je helemaal op kunt gaan, welke techniek ik daarvoor gebruik hangt af van de sfeer die een tekening moet krijgen.’ Houtskool, waterverf, olieverf, etsen, inkt, houtgravure of digitaal, Anthony kan het allemaal, maar past het pas toe als hij zelf tevreden is over het resultaat. Werkelijk fabelachtig zijn zijn olieverfschilderijen die zijn geïnspireerd op Rembrandt, De anatomische les en De Nachtwacht, maar dan met dieren. Die laatste schilderde hij in opdracht. Je ziet direct wat het is en toch ook weer niet, met dieren krijgen deze schilderijen een heel eigen sfeer. Je blijft kijken.
Anthony tekent de hele dag en heeft voldoende werk, maar voor het illustreren van een boek maakt hij graag tijd. ‘Ik houd erg van sprookjes en fantasy zoals van Lewis Carroll, Brian Jacques en van het werk van Paul van Loon. Ik zou graag boeken met en over dieren illustreren. Een nieuwe wereld creëren met een eigen sfeer en die dieren hoeven niet eens echt te bestaan.’ Voor zijn portfolio heeft hij tekeningen gemaakt bij de Roodburcht-serie van Brian Jacques. ‘Dat kan echt beter.’ Hij laat tekeningen zien die de beoogde sfeer oproepen, met het kasteel, de zalen, de kostuums en de dieren waar hij zo goed in is, waar je direct vrolijk van wordt en die uitnodigen om het boek te gaan lezen. In de map zit ook een prachtig panorama van een dierenwereld. ‘Dat is voor mijn eigen boek, dat ik ooit hoop uit te geven, maar voor iemand anders maak ik graag iets nieuws.
