‘Ik heb niet gehuild, al wilde ik het wel.’ Dit schrijft Tim in zijn dagboek dat hij op aanraden van de kinderpsycholoog bijhoudt. Zo wordt de lezer meteen meegezogen in Tims stille schreeuw, het boek van Bianca Mastenbroek over het verdriet van Tim over de scheiding van zijn ouders. Na een verschrikkelijke gebeurtenis op school waaraan Tim schuldig is, is hij helemaal weggezakt in, wat door zijn moeder genoemd wordt, een catatonische toestand. Hij ligt als een soort zombie in bed. Er dringt eigenlijk niets of niemand meer tot hem door, zelfs zijn boezemvriend Jurre niet als hij op bezoek komt. Jurre maakt zich grote zorgen en voelt zich ook wel een beetje schuldig aan de verschrikkelijke gebeurtenis op school. Niet goed wetend wat te doen bladert Jurre door een schriftje dat op de kamer van Tim ligt. Het blijkt zijn dagboek te zijn. Jurre kan het niet laten daarin te gaan lezen en wordt er zo door gegrepen dat hij er letterlijk en figuurlijk helemaal in wordt meegezogen, weggezogen in de zombiewereld van zijn vriend Tim. En dan begint er een bloedspannend en magisch avontuur met Alice in Wonderlandachtige trekjes.
Twee verhaallijnen
Het verhaal beweegt zich vanaf dat moment langs twee lijnen. De feitelijke gebeurtenissen op school en zijn ervaringen met betrekking tot de scheiding van zijn ouders worden verteld aan de hand van het dagboek van Tim. Daarin schrijft hij over de nieuwe vriendin van zijn vader en het dochtertje dat zij met zich meebrengt, en over zijn veranderde relatie tot zijn vader. Hij schrijft ook over zijn relatie met zijn moeder, over haar verdriet, haar voortdurende bezorgdheid om hem, maar ook over de financiële gevolgen van de scheiding. Uit het dagboek blijkt waarom Tim zich zo aangetrokken voelt tot zijn boezemvriend Jurre. Jurre is, in tegenstelling tot Tim, een avontuurlijke jongen en een durfal met een geheel eigen taalgebruik, dat hij alleen met Tim deelt en waarmee Jurre als het ware voor zichzelf een privéruimte heeft gecreëerd los van de wereld van de volwassenen, een ruimte die alleen voor Tim toegankelijk is.
De tweede lijn van het verhaal speelt zich af in de imaginaire, parallelle wereld van Tim waarin Jurre wordt meegezogen. Dit lijkt op een wereld die zich ergens afspeelt in het onderbewustzijn van Tim en waarin Tim geconfronteerd wordt met zijn diepste angsten en twijfels. Hij moet deze zien te overwinnen om verder te kunnen in het leven. Hij krijgt van een geheimzinnige magiër de opdracht het licht terug te brengen in de zich snel verduisterende wereld, maar hij heeft daarvoor maar een beperkte tijd ter beschikking. Om de resterende tijd te meten wordt Tim begeleid door de voortdurend druppende Emmer des Tijds. Als de emmer vol is en overloopt, is het te laat. Bij de vervulling van zijn opdracht moet hij zich een weg banen door het Wensenwoud en het Moeras der Moedeloosheid waar de heks (zijn stiefmoeder) woont, die hij moet zien te verslaan. De doodzieke Zonneprinses, de bron van het licht, heeft hem ter bescherming een amulet gegeven. Jurre is bij de vervulling van deze queeste zijn steun en toeverlaat, maar heeft in het kielzog van Tim ook te maken met de vervulling van zijn eigen queeste, namelijk afrekenen met zijn onbezonnenheid en ongeduld. De druppende Emmer des Tijds is zijn nemesis.
Een prestatie van formaat
Bianca Mastenbroek heeft een prachtig jeugdboek geschreven met een complexe gelaagdheid verpakt in een magisch-realistisch verhaal, dat jonge lezers zeker zal aanspreken. Zowel Tim als Jurre zijn geen ééndimensionale lege hulzen, maar aansprekende figuren met al hun twijfels en beperkingen, waarin de lezer zich goed kan verplaatsen en waarin hij/zij wellicht veel van zichzelf zal kunnen herkennen, niet in de laatste plaats door het inlevende, op jongeren toegespitste taalgebruik. Daarnaast geven de betoverend mooie en spannende prenten van Monique Dozy een extra dimensie aan het verhaal. Mastenbroek raakt aan het gevoelsleven van jongeren in hun relatie tot volwassenen bij echtscheiding. Hun blik op de ouders wordt op de proef gesteld. Dit kan een knauw geven in hun relatie, maar ook tot verdieping leiden. In ieder geval hoort dit bij het proces van volwassenwording. Zij krijgen meer oog voor de zwakke en gevoelige kanten van hun ouders. Het is buitengewoon knap van Mastenbroek om dit proces handen en voeten te geven middels het inleven in de magische en avontuurlijke wereld van jongeren. Kortom, dit boek is een echte aanrader voor jongeren, een prestatie van formaat.
