Na verhalen over onbekende diepzeedieren en dieren die leven in de nacht, richt Matthijs Meeuwsen zich dit keer op een dier dat iedereen lijkt te kennen: de luiaard! In Een luiaard is niet lui schrijft Meeuwsen dat hij tijdens zijn reis door Costa Rica verliefd werd op deze vaak onbegrepen dieren. Paco Vink, al sinds het debuut van Meeuwsen verantwoordelijk voor de tekeningen, verzorgde ook voor dit verhaal de illustraties. Hoe ziet een ode aan een luiaard er precies uit?
Een vel als een grindpad
Meeuwsen begint zijn verhaal met het beschrijven van vastgeroeste stereotypen over de luiaard. Het zouden eenzame beesten zijn, dom en vies. En natuurlijk lui. Al na een paar bladzijden draait Meeuwsen het om: mensen zijn lui. Heb je ooit een luiaard de roltrap naar zijn tak zien nemen? Vervolgens haalt Meeuwsen één voor één de bezem door verouderde denkbeelden en presenteert hij in zes hoofdstukken de werkelijke aard van dit dier. Zo blijft een luiaard soms ook nog ná zijn laatste zucht hangen aan een tak en heeft het dier een vel zo stevig ‘als een grindpad’.
Naast verrassende feitjes schuwt Meeuwsen lopende wetenschappelijke discussies niet. Hij vertelt dat luiaards hun ontlasting altijd op de grond doen, terwijl dit een gevaarlijk moment kan zijn. Het doen van een grote boodschap is dan ook een belangrijke doodsoorzaak voor luiaards. De vraag is waarom deze dieren dat doen. Met duidelijk veel plezier doet Meeuwsen uit de doeken welke mogelijke verklaringen er zijn.
Bijtende honden
Tegelijkertijd is er aandacht voor de benarde positie waarin luiaards zich bevinden. Dit is van belang, want het gaat niet goed met deze diersoort. Hier maken met name mensen zich schuldig aan. Verandering van mensengedrag begint bij de bewustwording van een probleem en daar lijkt Meeuwsen aan bij te willen dragen. Toch trapt Meeuwsen hier in de val van ‘te volledig’ willen zijn. Hij heeft het over klimaatopwarming, langsrijdende auto’s, honden die bijten, onderkoeling, elektriciteitsmasten die aangezien worden voor takken én de rol van toerisme. Bij elkaar genomen is dit te veel, waardoor het een stapeling van ellende wordt. Hierdoor raakt het verhaal als geheel wat uit balans. De boodschap was evengoed overgekomen als er minder oorzaken werden genoemd.
Drollen als bonbons
De warme en animatieachtige illustraties van Vink brengen humor in het verhaal. De kracht zit aan de ene kant in het vermenselijken van de luiaard. Zo illustreert Vink de kracht van de luiaard door er een te laten handje drukken met een gymleraar (die duidelijk moeite heeft met winnen). Op een andere illustratie speelt een luiaard met zijn telefoon tijdens een toiletbezoek, terwijl het dier van achteren beslopen wordt door een roofdier. Naast het toekennen van menselijke trekken, gaat Vink ook geregeld aan de haal met de tekst. Als Meeuwsen uitlegt dat sommige wetenschappers denken dat luiaards hun ontlasting op de grond nalaten als boodschap voor geliefden, tekent Vink een hartvormige geschenkdoos met drollen als bonbons.
Tussen de regels verstopt Meeuwsen veel feitjes over luiaards. Deze informatie wordt niet droog gepresenteerd, maar wordt op een smakelijke manier gebracht. De geestige illustraties van Vink maken het verhaal meer dan af. Met Een luiaard is niet lui leveren Meeuwsen en Vink een humoristische én informatieve ode aan de luiaard af.
Illustraties: Paco Vink.
