Wordt u soms ook zo misselijk van alle dwingende, giftige positiviteit rondom u? We móeten positief zijn, we móeten vrolijk, energiek, dynamisch en nog zoveel meer zijn. We móeten bewegen en sporten, we móeten uit ons hoofd komen en in ons lichaam… Als het niet zo lekker met ons loopt, dan is dat vast onze eigen schuld. Dan hadden we maar flinker moeten zijn en positiever, gezonder moeten leven en meer wilskracht moeten hebben. Maar wat als al dat positieve ‘moeten’ ons om welke reden dan ook, niet lukt? Het lijkt wel of verdrietig, ziek, fysiek en/of mentaal uitgeput zijn, … hoe langer hoe meer taboe worden. We lijken te verwachten dat het leven een aaneenschakeling is van rozengeur en maneschijn. Dat klopt uiteraard niet: elk mens gaat immers ook door diepe dalen in zijn leven. Waarom zouden we op zo’n moment niet zo lang als dat voor ons nodig is, verdrietig, passief, lusteloos, moe, bang, prikkelbaar, … mogen zijn? Dat is ook wat Katherine May zegt in haar boek Wintering: ‘In our relentlessly busy contemporary world, we are forever trying to defer the onset of winter. We don’t ever dare to feel its full bite, and we don’t dare to show the way it ravages us. (…) We must stop believing that these times in our life are somehow silly, a failure of nerve, a lack of willpower. We must stop trying to ignore them or dispose of them.‘
Volgens mij zegt ze héél verstandige dingen, Katherine May. Daarnaast móet al dat geforceerde positieve ‘moeten’, vooral níet. En toch. En toch valt er iets te zeggen voor ‘Count your Blessings’, voor omdenken, je focus verleggen, kijken vanuit een ander perspectief. Dat zijn inderdaad clichés, maar ze kloppen wel. Zelf ontdekte ik dat, tijdens mijn behandeling voor borstkanker in 2014. Ik onderging chemo en bestraling en er waren nogal wat slechte dagen. Net in die periode gaf mijn favoriete tijdschrift haar lezers een mooi geïllustreerd schriftje cadeau om ‘kleine gelukjes’ in op te schrijven. In eerste instantie zag ik me daar toen niet meteen iets mee doen, maar op een gegeven moment was ik zo klaar met de ellende, dat ik dat boekje alle dagen heb ingevuld. Ik moest vaak heel bewust zoeken naar zo’n klein gelukje, maar ja, het hielp. De narigheid werd er niet minder om, maar ik werd wel elke dag even afgeleid. Ik dacht elke dag minstens aan één ding waar ik om geglimlacht had, iets dat me blij had gemaakt, of dankbaar, hoe klein of hoe vluchtig ook. Want ze waren er natuurlijk allebei: pech én geluk. Al was het best moeilijk om ze beide te zien en waren er ook heel wat momenten waarop dat me niet lukte.
Dat ze er altijd allebei zijn, kan je ook lezen in Goed Nieuws, slecht nieuws, een leuk prentenboek voor kleuters, van de Amerikaanse kinderboekenmaker Jeff Mack. Konijn wil gaan picknicken met zijn vriend Muis, maar omdat het begint te regenen, heeft Muis daar helemaal geen zin in. Gelukkig heeft Konijn een paraplu voor Muis! Maar helaas blaast de wind de paraplu én Muis een boom in. Zo begint het verhaal van Konijn, die voor alles een oplossing heeft en Muis, die vandaag van alles een probleem maakt. Jeff Mack laat in dit ontroerende en grappige verhaal ze op elke spread naast elkaar staan: het goede en het slechte nieuws. Want ja, het glas is immers half leeg én half vol. Het hangt ervan af met welke bril je kijkt: je roze of je zwarte. En welke bril je ook draagt, ze horen beide bij je.
