Stel je voor… je bent boos op je broer of zus en je smijt van kwaadheid je sleutels weg. Dat is niet zo’n handige actie. Nu moet je ze gaan zoeken en die zoekactie loopt heel anders dan gedacht… Het overkomt Yuki, driftkop van de familie. We zijn allemaal wel eens kwaad en dan doen we soms dingen waar we later spijt van hebben. Boosheid is een ingewikkelde emotie, we weten vaak niet zo goed wat we er mee moeten. In het boek De blubberkoningin, een modderig avontuur in het rijk der driftkoppen neemt Beatrice Alemagna je mee op onderzoek in de wereld van boosheid. Waardoor wordt Yuki boos? Wat doet ze dan? Wat moet ze met die emotie? En hoe komt ze ervan af? Het boek nodigt uit om op te pakken door het grote formaat, de opvallende kleur geel in de bruine achtergrond en de speelse letters. Ook geeft de titel van het boek het idee van een avontuurlijk sprookje. Daar wil je meer van weten.
Ontmoeting met de blubberkoningin
Yuki moet haar onhandige boze actie weer goed maken, maar dat is heel spannend. Ze moet haar sleutels uit de donkere, stinkende rioolput halen. Met een hele lange ladder daalt ze de diepte in. Ook al is ze bang, ze moet het doen anders heeft ze een probleem met haar broer Sen. Eenmaal beneden komt ze koningin Blubber tegen, een groot bruin modderig monster met een bos takken op haar hoofd. Tot Yuki’s grote verbazing is de koningin vriendelijk tegen haar. Thuis moet ze altijd rustig doen en wordt ze weggestuurd als ze driftig is.
Wie zijn toch die ettertjes?
Samen gaan ze op weg door het Rijk der Driftkoppen. De ettertjes die ze tegen komen zien er aandoenlijk en grappig uit maar ze verbeelden het schuldgevoel dat je kunt hebben als je boos bent geweest, waar dat dan ook is: onder de douche, op de wc en zelfs als je een feestje viert. Yuki en de koningin komen vervolgens bij een ‘verdwijnmeer’ dat er aantrekkelijk en kleurrijk uitziet. Als je erin springt ben je voor altijd weg en heb je geen last meer van nare gevoelens. Ze springen erin en Yuki kijkt haar ogen uit. Maar voor ze het weet is ze alweer ergens anders, in het driftkoppenmuseum, een plek vol spullen waar mensen mee gooien als ze een driftbui hebben. Herkenning en verbazing, want Yuki ziet de knuffelbeer van haar broer tussen de spullen liggen. De koningin legt uit dat iedereen wel eens een driftbui heeft en dat woede in alle soorten en maten bestaat. Yuki komt erachter dat ze echt niet de enige is die hier wel eens last van heeft. Yuki wordt moe van alle indrukken en verstopt zich ergens onder dekens. De ettertjes komen haar plagen en zeggen dat ze bang is om naar huis te gaan. Ze hebben gelijk, ze durft niet tegen Sen te zeggen dat ze haar sleutels in de put heeft gegooid en daarom besluit Yuki dat het misschien maar beter is om daar te blijven. Maar wat een verrassing als haar broer Sen opeens bij haar is. Sen laat aan Yuki merken dat hij om haar geeft. Samen willen ze er toch vandoor maar daar wordt koningin Blubber boos om, want ze wordt altijd door iedereen weer alleen achtergelaten. Als Yuki vervolgens allemaal lieve dingen tegen de koningin zegt, kan ze daar helemaal niet tegen….
Yuki en Sen weten nu allebei van het Rijk der Driftkoppen met koningin Blubber. Een plek waar anderen niets van weten en dat schept een band.
Donker met steeds iets van kleur
De illustraties spreken tot de verbeelding en geven een goed beeld van waar het verhaal zich afspeelt. Yuki legt uit wat er in haar hoofd gebeurt als ze boos is en doet dat aan de hand van elektriciteitsdraden die boven de wegen hangen. Omdat wij dit in Nederland niet kennen zou dat verwarrend kunnen zijn maar de illustratie maakt het voorbeeld van Yuki helemaal duidelijk. De illustraties zijn vaak donker omdat het verhaal zich afspeelt in het riool, toch is er op elke tekening ook iets van kleur te vinden. Zo draagt Yuki een knalgele jas waardoor je haar het hele verhaal goed kunt volgen. Er is een mooie balans tussen het donkere en het kleurrijke, zodat het toch luchtig en prettig is om naar te kijken. De ettertjes en koningin Blubber hebben iets vriendelijks en knuffelbaars. De koningin is dan wel groot en lelijk, maar toch wil je met haar mee op pad.
Het is een verhaal met diepgang, dat uitnodigt om met elkaar te praten over emoties. Niet alleen gaat het verhaal over boos zijn maar ook over dingen die daar vaak mee gepaard gaan. Zoals vergeven, dapper zijn, schuldgevoelens, schaamte en herkenning. Het verhaal geeft de mooie boodschap mee dat alle emoties er mogen zijn, ook als je ze niet wilt ervaren. En dat als je je gevoelens deelt met iemand anders, je verbinding ervaart waardoor emoties kunnen veranderen.
