Na het immense succes van Wij leugenaars (We were Liars,2014) is het steeds uitkijken naar een nieuw boek van E.Lockhart. E. Lockhart is het pseudoniem van de Amerikaanse auteur Emily Jenkins, die zowel kinderboeken als young adultromans schrijft. Lockhart studeerde Engelse literatuur en staat vooral bekend om haar sobere, maar suggestieve stijl. In haar werk staan vaak dezelfde thema’s centraal: familiebanden, identiteit, privileges en verborgen waarheden. In We vielen uiteen keert ze terug naar hetzelfde universum van Wij leugenaars, al is het verhaal perfect zelfstandig te lezen en inhoudelijk onafhankelijk van dat eerdere succes.
Geheimen
In We vielen uiteen volgen we de achttienjarige Matilda Klein die is opgegroeid zonder haar vader te kennen, en wier moeder met haar nieuwe liefde net naar Mexico is vertrokken. Wanneer ze onverwacht een uitnodiging ontvangt om de zomer door te brengen bij haar vader aan de kust van New England, grijpt ze die kans. Ze ziet de mogelijkheid om antwoorden te vinden over haar afkomst en haar eigen identiteit. Haar vader, Kingsley Cello, blijkt een excentrieke kunstenaar die een groot, opvallend houten kasteel aan zee heeft laten bouwen. Wanneer Matilde aankomt, is haar vader echter nergens te bespeuren. In plaats daarvan ontmoet ze een groep jongeren die in het huis verblijven: haar halfbroer Meer, van wiens bestaan ze nooit wist, Brock, een voormalige kindacteur die worstelt met een verslaving, en Tatum, een gesloten en eerder norse jongen die duidelijk liever geen buitenstaanders ziet komen. Daarnaast is er ook nog June, de partner van Kingsley en moeder van Meer, die ook zeer afstandelijk staat tegenover Matilda. Matilda probeert wanhopig haar vader te vinden, maar tegelijk wil ze ook begrijpen wat er zich in dit huis en tussen deze mensen afspeelt. Het wordt haar langzaam duidelijk dat iedereen geheimen met zich meedraagt. Uiteindelijk blijkt de waarheid veel complexer en pijnlijker dan ze had verwacht.
Vertrouwen in de lezer en herkenbare personages
De typische schrijfstijl van Lockhart komt ook in We vielen uiteen sterk naar voor: helder en ingetogen, maar tegelijk ook sterk geladen. Ze maakt gebruik van korte zinnen en rake observaties, emoties blijven vaak impliciet. Lockhart vertrouwt op de lezer om tussen de regels door te lezen en betekenis te geven aan wat niet expliciet wordt uitgesproken. In tegenstelling tot Wij leugenaars is er in dit boek geen experiment met structuur en is er ook geen uitgesproken plotwending. We vielen uiteen is een meer lineair verhaal, waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd. De sfeer is broeierig en mysterieus, met het huis aan zee als een zeer symbolische ruimte waarin alles draait om wat verborgen blijft en wat uiteindelijk toch naar boven komt.
Centraal in het boek staan de personages. Matilda is geloofwaardig en gelaagd. Ze verlangt naar erkenning en verbondenheid, maar dit botst voortdurend met haar angst voor teleurstelling. Ze is niet de figuur die grote daden stelt, maar iemand die voortdurend zoekt en twijfelt. Haar broer Meer fungeert als haar tegenpool: extravert, empathisch en verzoenend, op zoek naar een echte band. Brock daarentegen is een tragische figuur, getekend door zijn verleden. Hij worstelt met zijn zelfbeeld en schuldgevoel. Tatum is aanvankelijk zeer afstandelijk en onvriendelijk, maar krijgt gaandeweg meer diepgang. Lockhart schetst haar personages met kleine details, waardoor ze menselijk en herkenbaar blijven.
Identiteit
We vielen uiteen blinkt uit door zijn thematische samenhang. Het boek onderzoekt wat de echte betekenis is van familie, en hoe identiteit gevormd wordt door zowel wat we weten als wat we niet weten. Ook de setting is goed gekozen: de zee, het afgesloten huis en het zomerseizoen creëren een sfeer waarin verandering onvermijdelijk lijkt. Tegelijk kent de roman ook een aantal zwakkere punten. Het verhaal komt zeer traag op gang en dat vraagt geduld van de lezer. Wie op zoek is naar snelle spanning of een spectaculaire twist, kan enigszins teleurgesteld zijn. In vergelijking met Wij leugenaars is de ontknoping ook veel minder schokkend. Al met al is We vielen uiteen een sfeervolle en introspectieve roman die vooral inzet op emotionele diepgang en thematische rijkdom. Het is een verhaal over opgroeien, loslaten en het moeizame proces van jezelf leren kennen binnen het web van familiegeheimen. Hoewel het boek minder spectaculair is dan Lockharts bekendste werk, bewijst het opnieuw haar talent om met eenvoudige middelen een gelaagd en beklijvend verhaal te vertellen.
