Wat als je in bed ligt en het donker is en je hoort plotseling een stem onder je bed?
En wat als die stem je uitnodigt om mee de nacht in te gaan?
Dat is precies wat er gebeurt in Lucy en Donker van Karst-Janneke Rogaar.
Lucy ontdekt dat er iemand onder haar bed zit.
Dat is spannend! Ze doet het licht aan.
Maar dan hoort ze een stem die zegt: ‘Donker is de naam. Als je me echt wilt zien, moet je het licht uitdoen. En als je wil dat ik wegga, doe je gewoon het licht weer aan.’
Dit is het begin van een ode aan het prachtige van de nacht.
Samen met Donker gaat Lucy de mooie nacht ontdekken.
Dan blijkt ineens dat ze zoveel meer kan zien in het donker en dat het eigenlijk nooit helemaal écht donker is.
Zintuigen
Het verhaal bevat rijke taal die de zintuiglijke verbeelding aanspreekt. Dit past heel goed bij het onderwerp, want als het donker is gaan er meer zintuigen meedoen. Als je niet veel kunt zien, ga je als vanzelf horen, ruiken, voelen.
En met zinnen als ‘De hele kamer wacht roerloos tot de dag weer begint’, ‘Dan ritselt het gordijn’ en ‘De lucht strijkt langs haar wang’, worden je eigen zintuigen al meteen aangezet.
Het verhaal roept meteen ook vele vragen op.
Woont Lucy alleen in dit huisje?
Hoe oud is ze?
Waar zijn haar ouders?
Wie is de andere persoon die op de schutbladen staat?
Is Lucy eigenlijk bang in het donker?
Watje
En hoe bewust is de naam van Lucy’s beer Watje gekozen?
Het woord watje wordt in het dagelijks leven vaak gebruikt om aan te duiden dat iemand bang of angstig is. Lucy neemt Watje mee op haar avontuur en hij is juist haar steun en toeverlaat.
Op alle vragen komt geen antwoord, dat mag de lezer allemaal zelf bedenken.
Lucy en Donker is een prentenboek dat zich geheel in het donker afspeelt maar laat zien dat donker niet eng hoeft te zijn, maar juist mooi is.
‘”Donker?”
“Hmmm.”
“Weet je, met jou erbij zie je niet waar het ene stopt en het andere begint. ‘s Nachts ben je samen één”’.
Ogen die wennen aan het donker
Karst-Janneke Rogaar maakt zorgvuldige, maar ongepolijste tekeningen.
Op iedere pagina is wel een lichtbron te zien die de donkere kleuren zachter maken. Het schijnsel van de maan en de sterren, de lamp in een huis, de vuurvlinders in het bos, de opkomende zon.
De kleur diepzwart wordt weinig gebruikt. Donker wordt weergegeven met blauwe, groene, grijze en zelfs roze tinten, waardoor het zachter wordt.
De schutbladen daarentegen zijn in kleur en het lijkt erop dat hiermee een overgang van de dag naar de nacht en weer naar de dag wordt gecreëerd.
Spannend is de tweede persoon die op de schutbladen staat. Wie zou dat zijn?
Karst-Janneke weet het effect te creëren van ogen die langzaam wennen aan het donker, waardoor je als lezer steeds meer details gaat zien. Daarom nodigt het boek uit om vaker gelezen te worden, omdat je steeds weer nieuwe dingen ontdekt.
