De grote tenten van het circus zijn al generaties lang een plek waar kinderen graag heen gaan. Zo ook voor de tienjarige Lot uit Circus op zee van Eveline Baar. In 1934 gaat zij met haar ouders naar een Duits circus wat naar Amsterdam gekomen is. Daar leert zij de olifantenverzorger kennen en komt elke dag terug om hem te helpen. Maar de Joden en de mensen met een beperking in dit circus moeten van de Duitsers ontslagen worden. De circusdirecteur wil dit niet laten gebeuren en besluit met de hulp van Lots vader naar Brazilië te varen. Komen alle mensen en dieren ongedeerd aan?
In het heden heeft de twaalfjarige Jula ook een circusgerelateerde missie. Met haar gezin vormt ze een acrobatische piramide. Maar nu hebben haar ouders Jula en haar broertje Rein achtergelaten bij hun oma nadat ze zelf vertrokken zijn naar het wintercircus. Zal het haar lukken om alsnog in de voorstelling te komen?
Eén boek met twee verhalen
De twee verhalen worden door elkaar heen verteld. Bij elk hoofdstuk is aangegeven om welk verhaal het gaat. Zo weet de lezer meteen over wie die gaat lezen. Het verband tussen de twee verhalen wordt al aan het begin van het boek duidelijk, maar het verloop van de verhaallijn van beide verhalen staat verder vrij los van elkaar. Hierdoor voelt het meer als een boek met twee losse verhalen dan een boek met twee verhalen die bij elkaar horen.
Echt waar?
Beide hoofdpersonages zijn eigenwijs en trekken graag hun eigen plan. Toch zijn er ook verschillen die ervoor zorgen dat de personages makkelijk uit elkaar te houden zijn. Het verhaal wat zich in het verleden afspeelt is gebaseerd op een bestaand circus, zoals aan het einde van het boek te lezen en op foto’s te zien is in het hoofdstuk ‘Echt waar?’. Weten dat er echt een circus de oceaan overgestoken is maakt het verhaal extra indrukwekkend. Hoewel het verhaal uit het heden alledaagser lijkt, is dat volledig fictief. Ondanks het verschil is het in beide verhalen makkelijk om mee te leven met de personages.
Afbeeldingen met diepte
Naast paginagrote kaarten met plaatjes voor elke stad waar de personages komen, is er ook elke paar pagina’s een kleine afbeelding van Karin van der Vegt te zien. Deze simpel getekende afbeeldingen zijn erg gevarieerd. Er komen voorwerpen, dieren, plaatsen en nog veel meer aan bod. Ondanks de simpele stijl zit er veel diepte in de afbeeldingen, waardoor ze de aandacht van de lezer trekken. De niet al te grote contrasten tussen de grijstinten zorgen ervoor dat de afbeeldingen alsnog niet afleidend zijn tijdens het lezen van de tekst op de pagina.
Niet belerend
De moraal van de verhalen wordt in het boek letterlijk genoemd. Toch voelt dit door een originele circusmetafoor niet belerend aan.
Wees waar je ook bent een slurf en een tent. Onderzoek, net zo nieuwsgierig als een olifant, wie je diep van binnen bent. En zet een tentje op, een plek waar ook de ander veilig zichzelf kan zijn.
Al met al bevat het boek twee levendige verhalen waardoor de lezer meteen zin krijgt om zelf ook naar een circus te gaan.
