In Tarzan de chagrijnige pony voert auteur Cécile Alix een knorrige pony op. Tarzans maatje Noah is op vakantie en dus moet Tarzan naar de manege. Toen hij wegging, vertelde Noah dat ‘de aarde een enorme bol is met duizenden en duizenden weiden naast elkaar’, maar zelfs die relativerende gedachte helpt Tarzan niet om met het gemis om te gaan. Hij merkt dat hij steeds meer moppert, op alles en iedereen. Vanuit deze gebeurtenis ontwikkelt zich het verhaal van auteur en scenarioschrijver Alix in hoog tempo, versterkt door de vele, bijna cartooneske illustraties van de hand van Louis Thomas. Het verhaal van Tarzan verrast met name op het einde. Want wat gebeurt er als je als lezer zélf een einde mag kiezen?
Woordgrappen binnen hoefbereik
Hoewel het boek helemaal in teken staat van paarden en pony’s, is het allerminst een doorsnee paardenverhaal. Dit komt met name doordat het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van de pony zelf, wat geregeld zorgt voor verrassende observaties en woordgrappen. Als Tarzan bijvoorbeeld naar de manege wordt verplaatst met een krappe trailer, raakt hij in paniek. ‘Ik roep al mijn ponyvoorouders aan: laat me hier niet doodgaan!’ Ook andere woordgrappen, zoals ‘binnen handbereik’ wordt ‘binnen hoefbereik’, zorgen geregeld voor een glimlach tijdens het lezen. Verder is het idee van tijd een raadsel voor Tarzan. Want waarom zou je ergens een woord voor bedenken als je het niet kunt zien? En waarom moeten kinderen altijd nog een kwartiertje wachten op etenstijd? De koelkast is toch vol met eten? Ondanks het soms grote aantal grappen blijft het verhaal levendig door de nuchtere, vaak knorrige blik waarmee Tarzan naar de wereld kijkt.
Kameleontruc
Wat lastigere woorden in het verhaal, en dat zijn er nogal wat, zijn dikgedrukt gemaakt. In een apart kader legt Alix, vaak met een kwinkslag, deze woorden uit. ‘Kameleontruc’ beschrijft ze als ‘opgaan in de achtergrond’. ‘Maar’ waarschuwt Alix, ‘dit werkt het beste als je zelf een kameleon bent’. Het woord ‘fosforescerend’ beschrijft Alix als ‘het licht dat weerkaatst wordt door het laagje achter je ogen.’ ‘Ik moet jullie ook alles leren!’, voegt Alix hier aan toe. Ook begrippen die verband houden met de paardenwereld komen geregeld aan de orde, denk bijvoorbeeld aan het ‘geven van een bok’, ‘rengalop’ en ‘een ruin’. Deze extra uitleg zorgt ervoor dat het verhaal goed leesbaar blijft én dat je er als lezer ook nog wat van op kunt steken.
Spelen met verhaallijnen
Als Tarzan aan het einde van het verhaal probeert te ontsnappen van de manege, speelt Alix op een verrassende manier met de verhaallijn. Ze schotelt de lezer vier verschillende plotwendingen voor: galoppeert Tarzan net zo lang door tot hij aankomt bij zijn baasje Noah? Of biedt een groep wilde ganzen aan om Tarzan door de lucht te vervoeren naar het vakantieadres van zijn baas? De lezer kiest hier zelf hoe het verhaal verder verloopt. In dit gedeelte komt op een wel heel letterlijke manier naar voren dat Alix, naast kinderboekenschrijver, óók scenarioschrijver is.
Tarzan de chagrijnige pony is een vrolijk verhaal met verrassende observaties en vooral véél humor. Hoewel het verhaal diverse lastige woorden bevat, heeft de auteur een goede manier gevonden om de leesbaarheid te behouden. Dit verhaal zal niet alleen in de smaak vallen bij paardenliefhebbers, maar is ook zeker aan te bevelen bij lezers die houden van spelen met taal.
