De voorbije zomer was toevallig onze hele familie samen op de verjaardag van de oudste zonen van mijn jongste broer. ‘Zonen’ ja, want ze zijn een tweeling. 24 werden ze en toen ik hen ‘Gelukkige Verjaardag’ wenste, bedankten ze mij daar lief en beleefd voor, maar zeiden ze ook dat ze hun verjaardag eigenlijk niet meer wilden vieren. Ik weet niet of dat in Nederland ook zo is, maar in Vlaanderen wordt dat doorgaans gezegd door mensen die al wat ouder worden en dat niet zo fijn vinden. En dus reageerde ik heel flauw met het cliché: ‘Daar zijn jullie toch nog veel te jong voor!’ Maar dat was nu juist hun punt: oud of jong was totaal niet van belang, en waarom zou je dan nog verjaardagen vieren? Volgens hen heb je verbinding met iemand, of je hebt die niet, en heeft leeftijd daar absoluut niks mee te maken. Daar werd ik helemaal stil van.
En het waren geen loze woorden die ze verkochten. Samen met twee vrienden hebben ze recent een klein productiehuis opgericht met als een van hun doelen originele en grappige commercials maken. En wie hebben ze ingeschakeld om hun recentste commercial te filmen? Twee ongelooflijk hippe 80-jarige dames. En dat die vier jonge mannen een klik hebben met deze vinnige vrouwen, spat van het scherm af!
Er is nog meer. Recent overleed mijn vader, hun opa. In zijn laatste half jaar kwam de tweeling hem interviewen en filmen. Ze vroegen hem het hemd van het lijf en ze luisterden geboeid naar zijn antwoorden en verhalen. Zo blij was mijn vader na afloop, zo had hij genoten van het vertellen en van hun liefde en aandacht.
Dat ik mijn neven en hun vrienden heel bijzondere jonge mensen vind, met originele en creatieve ideeën en meningen, spreekt voor zich! Maar als dit is hoe zij naar ouderen kijken, hoe zij gewoon mensen zien met wie het klikt of ook niet, zonder ook maar enig belang te hechten aan hoe oud (of jong, want ze zijn ook geweldig met kinderen!) iemand is, durf ik ervan uit te gaan, dat zij niet de enige jonge mensen zijn die zo kijken en denken. En als dat zo is, dan is er nog hoop voor de wereld en voor iedereen die oud mag worden.
Dat vriendschap niks te maken heeft met leeftijd, is ook te lezen in Een jongen en zijn boom van Peter van Straaten. Ik kende van Straaten alleen van zijn grappige tekeningen en van zijn jaarlijkse Peter’s Zeurkalender. Dit boek is een soort graphic novel over Jan, een jongen van een jaar of elf, die verhuisd is van de stad naar het platteland. Daar went hij maar moeilijk en wordt hij gepest, niet alleen door een stel vervelende klasgenoten, maar eigenlijk ook door zijn leraar. Gelukkig maakt hij al snel toch één vriend in het dorp, mijnheer Terzijde. Dat is zijn oude buurman, die hem helpt als een pestkop uit zijn klas Jan een bloedneus heeft geslagen. Tussen mijnheer Terzijde en Jan groeit een wederzijdse warme vriendschap. Dan zijn er ook nog Elsa, Marjolein en … de boom. Geen vrolijk boek, maar wel een prachtig kunstwerk. Het verhaal van Jan is erg ontroerend en helaas nog steeds actueel. En de tekeningen, die zijn gewoonweg adembenemend; je kan ernaar blijven kijken. Het boek verscheen in 1998 bij Uitgeverij De Harmonie en als je het ergens nog op de kop kan tikken: meteen doen, zonder aarzelen.
